Nagising si Aleyah sa lambot ng kama na hindi pamilyar sa kanya. Mabigat pa rin ang ulo niya, para bang may usok na nakabalot sa kanyang isip. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata, at agad niyang napansin ang kakaibang paligid.
Hindi masyadong maaninag ang paligid dahil sa tanging ilaw ng isang kandilang papaupos na sa sahig ang nagbibigay ng aninag sa loob. Kumakaway-kaway ang anino ng mga dingding, parang sumasayaw na mga multo.
Agad siyang napabangon ng higa.
“Saan… saan ako?” bulong niya sa sarili.
Nang biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang isang lalaki, may dalang tray ng pagkain. Hindi niya kilala ang mukha, ngunit halata sa tindig na hindi ito mas matanda sa kanya—parang kaedad lang niya. May malamlam na ngiti ito, at halatang pilit na kalmado ang kilos.
“Gising ka na pal
