A episode ที่ 6

1266 Words

6 Friend relationship เพื่อน สำ พันธุ์ A episode ที่ 6 ต้องทนหรอ โดย GINOICHI ‘มันมีจริงๆหรอวะ คนที่ดีกว่ากู’ ‘เท่าที่ดูๆก็ไม่นะ’ ‘ จะหาใหม่ทั้งทีแม่งก็ไม่เลือกเลย” “ เสียศักดิ์ศรีชิบหาย” เขาบ่นพึมพำ กระแทก แก้วกาแฟลงโต๊ะ ตั้งแต่รับปริญญามา เขาไม่เคยเจอหน้า เอวาเลยสักครั้ง ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ในสถานะคู่หมั้น แต่ก็เคยเป็นเพื่อนกันหรือเปล่า ใจจืดใจดำ ยิ่งกว่าก้นหม้อข้าวไหม้ ไม่สวยแล้วยังเสือกใจร้าย แต่นั่นแหละ ถ้าเป็นเอวา ก็ไม่ได้แปลก คิดไว้บ่นไป แต่สุดท้าย ก็ไม่ได้สนใจ จะทักไปหา เมื่อไม่แสดงน้ำใจมา ก็ไม่จำเป็นต้องแสดงน้ำใจกลับ ไม่มีก็ไม่ตาย ไม่เคยสำคัญอะไรตั้งแต่แรก “ ว่าไง แล้วแฟนแก สรุปมันเป็นใคร” ณกรณ์ ถามเสียงเครียด เมื่อลูกชาย เอาแต่ทำตัวลอยไปลอยมา พลาดจากเอวา ก็ไม่เห็นจะพาใครที่ไหนมาไหว้ “ ไม่เคยบอกสักคำนะว่ามี” เสียงขรึมเอ่ยไม่ดัง แต่คนฟัง ได้ยินชัดเจน เต็ม 2 รูหู ดวงตาที่ดูสูงวัย เบิกขึ้นกว้างฉายประกายดีใจ จนปิดไม่มิด “ แล้วเรื่องหมั้นกับเอวานี่ยังไง ยังจะเลื่อนไปไหม หรือยกเลิกเลย” ณกรณ์ ถามย้ำ ในประเด็นที่เขาพยายามหาข้อสรุป “ เลิกทำไม หรือพ่อสนใจใครคนอื่น” ใบหน้าหล่อสูงวัย ยิ้มมุมปาก เลี้ยงมากับมือ ทำไมจะไม่รู้ ทำเป็นไม่มองไม่ดู มันก็แอบสนใจเขาแหละ “ ก็เอาตามแกว่าแล้วกัน ทางฝั่งนั้น เขาก็คงพอใจ” “ แต่แกจะรับได้หรือไง ที่หนูเอวา ปันใจไปคบคนอื่น” มือหนาที่ กำลังจรดปลายปากกา หยุดกึก ก่อนที่เสียงขรึม จะหลุดออกมา จากริมฝีปากหนา “ อะไรที่เป็นของผม ยังไงมันก็เป็นของผม ผมรู้จักเอวาดี ยิ่งกว่าที่เธอรู้จักตัวเอง” คนหน้านิ่งกล่าวด้วยความมั่นใจ ณกรณ์พยักหน้ารับ ไม่ต่อบทสนทนาเพิ่ม เท่านี้เขาก็พอใจแล้ว ไม่สิ พอใจมากๆ อย่างน้อยสิ่งที่คิด เปอร์เซ็นต์เป็นไปได้มันก็มากกว่า 90 มือหนา ควงหมุนปลายปากกาเบาๆ ทอดสายตามองนิ่ง ไปยังรถรา ที่ขับผ่าน มุมตึกสูง พอมองเห็น ใจมันก็แอบ เกร็งๆอยู่เหมือนกัน และได้แต่หวังว่ามัน จะไม่มีความรู้สึกอย่างอื่น เข้ามาเจือปน [วันนี้มาหาปริมไหม] [ปริมคิดถึง] ณภัทรมองนิ่ง ถามว่าอยากไปไหม มันก็ไม่ใช่ซะทีเดียว กับปริมกมลยิ่งอยู่นาน ยิ่งขัดใจ ‘ ถ้ามันจะใช่คงใช่ตั้งนานแล้ว’ ส่วนกับเอวา ‘ มันคงใกล้กัน จนมองไม่ออก’ เขาถึงไม่เคยคิดกับเธอเป็นอย่างอื่น นอกจาก คนที่มีจุดยืนร่วมกัน ในชีวิตนี้ ก็ไม่เคยคิด ว่าเอวา จะเดินหนี ก็ยอมรับ ว่าผิดคาดอยู่ และเขาเอง ก็เสียหลักอยู่ไม่น้อย พอเอาเข้าจริง มันก็ไม่ได้ตกใจอะไรมากมายหรอก ก็แค่คิดว่า ไม่นานก็มา ไม่นานก็หาย เอวาโกรธ ไม่ทันไร เดี๋ยวเธอก็ดี ทุกครั้งก็เป็นแบบนี้แหละ ต่อให้เขาจะแกล้งเธอ หรือทำให้เธอเสียใจแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นเธอเอง ที่เป็นฝ่ายเดินกลับมาหาเขา เป็นเธอทุกที เขาก็แค่รอ แค่รออยู่ตรงนี้ เหมือนเดิมก็พอ [ เหมือนเธอไม่ค่อยรู้หน้าที่] [ ต้องให้ขยายความไหม?] ปริมกมลหน้าสั่น ทันทีที่อ่านจบประโยค ความร้อนรน ตีขึ้น จนใบหน้าสวย เหงื่อซึม หากแต่พอยังคิดในแง่ดี ณภัทรคงไม่ได้ตามสอดส่องเธอขนาดนั้น หลายๆอย่างที่เธอทำ เขาคงไม่เห็น นิ้วมือเรียว จิ้มข้อความตอบ ด้วยใจที่หวั่น คล้ายคนมีชนักติดหลังหลายแผล [ ขอโทษค่ะ ปริมขอโทษ] ข้อความที่ส่งไปไม่ถูกเปิดอ่าน อยู่นานหลายนาที จนข้ามวัน ข้ามเดือน ก่อนจะเลื่อนไปเรื่อยๆ ตอนนี้ ปริมกมลเริ่มแน่ใจชัด ว่าณภัทรทิ้งเธอ จริงๆ ก็เริ่มแน่ใจ ตั้งแต่สัปดาห์แรกแล้ว เพียงแต่อีกฝ่ายไม่พูดออกมา เธอจึงทำได้แค่ บากหน้าไปเจอ ร่างเพียวระหงษ์ ในชุดกระโปรง พอดีตัว เดินทอดน่องมาหา คนที่นั่งหน้าตึงรอยู่ ที่โต๊ะด้วยความประหม่า “ ปริมทำอะไรผิดหรือเปล่า คิงส์ถึงทิ้ง ปริมแบบไม่บอกไม่กล่าว” ปริมกมลหน้าเศร้า กุมมือคู่น้อยแน่น เงยหน้าที่น้ำตาคลอ มองณภัทร ด้วยใจที่สั่นไหว ที่ผ่านมา เธอคิดว่าเขาจริงจัง และเขารักเธอ “ ต้องบอกหรอ?” “ ผมว่าคุณรู้อยู่แก่ใจ” “ ที่ยอมมาเจอ แค่จะบอกว่า เงินเดือนสุดท้าย ของเดือนนี้ จะถูกโอนเข้าบัญชีคุณ และมันจะไม่มีอีก” “ ห้องที่คุณเคยอยู่ ผมยกให้ จะย้ายออกหรือไม่ ผมแล้วแต่คุณ” ปริมกมลน้ำตาตก ที่ผ่านมา ค่าใช้จ่ายทุกอย่าง ในชีวิตของเธอ ณภัทรเป็นคนจ่าย แล้วเมื่อเขาไม่ให้ เธอจะเอาอะไรกิน “ คิงส์ ไม่เอาแบบนี้ได้ไหม ถือว่าปริมขอให้ปริมทำงานก็ได้ คิงส์อย่าไล่ปริมไปเลย” เสียงหวานอ้อนวอน พร้อมกับมือนุ่มที่ลูบไปที่ต้นขา เป็นสัญลักษณ์ ที่ว่า เธอกับเขารู้กันดี นั่งคุยกันไม่ได้ ก็กลับไปนอนคุย ใบหน้าหล่อยกยิ้มร้าย “ ถึงเอากันได้ ก็ไม่เป็นอย่างอื่น” “ แค่คู่นอน เพื่อนร่วมเตียง” “ ผมให้ได้แค่นั้น” “ ปริมรู้” “ แค่นั้นก็ดีแล้ว” ใบหน้าสวยยิ้มร่าก่อนที่ 2 ร่าง จะเดินเคียงคู่กันออกไป หลังจากบทรัก ที่เร่าร้อน สงบลง ณภัทรยันกาย ขึ้นสูบบุหรี่ พ่นควันลอยคลุ้ง ตามมาด้วยปริมกมล ที่ซุกหน้าลงบนแผ่นอกขาว นิ้วมือเรียวยาว รูปคอเคลียเบาๆ หมายใจ จะเริ่มบทใหม่ หากแต่ณภัทรกลับผล่ะออก ไม่รอให้คนตัวเล็ก ลูบลงต่ำไปกว่านั้น ถึงแม้จะไม่ได้ปลดปล่อยมานาน แต่การมามีอะไรกับปริมกมล ในวันนี้ มันทำให้เขารู้ ได้ทันที มันไม่อิ่ม มันเบื่อ มันเซ็ง มันไม่สุด เหมือนขาดอะไรบางอย่าง ชีวิตที่เคยใช้ ไม่สนุกเหมือนเคย ถ้าให้นับกันตามจริง มันเริ่มขึ้น ตั้งแต่ เอวาไม่อยู่ ใบหน้าขาว จมูกเล็ก ดวงตากลมโต ที่มีน้ำตาคลอหน่วย กับริมฝีปากนุ่มนิ่ม สีสดใสนั่น มันทำให้เขานึกถึงไม่น้อย ก็แค่นึกถึง ปริมกมลเม้มปากแน่น มองคน ที่ยืนแต่งตัวอยู่เงียบๆ คว้าโทรศัพท์มือถือ แอบถ่ายแผ่นหลัง ของเขา ก่อนจะแกล้ง ทำตัวปกติ “ วันจันทร์ ก็ไปรายงานตัวที่ บริษัท ไปทำงานที่นั่น จบนิเทศ ประชาสัมพันธ์คงไม่ยาก ทำงานให้ดีเหมือนปากเธอ” เสียงขรึมพูดแค่นั้น มือหนาหยิบธนบัตร สองพันบาท วางไว้ให้ที่หัวเตียง ปริมกมลมองตาม ด้วยความขุ่นเคือง “ คิงส์ ปริมไม่ใช่อีตัวนะ!” เธอสบถด่าไล่หลัง โดยไม่ทันระวัง ไม่ทันได้คิด ว่าเขาไม่ชอบ ณภัทร ปลายตากลับมามอง แววตาคมกล้า เข้มขึง “ ถ้ายังอยากอยู่สบาย อย่าพูดอะไรที่ไม่คิดอีก” “ ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ ครั้งอื่นๆด้วย จำไว้ให้ดี”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more