A episode ที่7

1283 Words

Friend relationship 7 เพื่อน สำ พันธุ์ A episode ที่ 7 ต้องทนหรอ โดย GINOICHI แม้จะโมโหเขาอยู่มาก แต่ก็กลัว คำขู่ของเขาอยู่ไม่น้อย และเธอก็ต้องยอมรับ ว่าขาดเขาไปไม่ได้ เธอทั้งรัก และไม่อยากใช้ชีวิตที่มันลำบาก ณภัทร เป็นเป้าหมายเดียวในชีวิต ที่เธอจะไม่มีวันทอดทิ้ง และไม่ยอมถูกเขาทิ้ง เช่นกัน คิดได้ดังนั้น นิ้วมือเรียว ก็จิ้มโพสต์ภาพ ที่เธอเพิ่งถ่ายมาสดๆ ด้วยแคปชั่น ที่พาลให้คนอ่านคิดไปไกล ••••แผ่นหลังที่อบอุ่นเสมอ•••• •ขอบคุณ สำหรับทุกอย่าง•• ใบหน้าสวย แสยะยิ้ม ไล่มอง Account ที่เข้ามากด Like ด้วยใจลิงโลด หนึ่งในนั้น มีคนที่เธออยากให้เห็น เป็นที่สุด เอวา ถัดมาอีกฟาก ฝั่งหนึ่ง ใบหน้าหวานหม่นซีด จนชนะพล ที่ชวนมาทานข้าวด้วยกัน ต้องร้องถาม “แอล มีอะไรหรือเปล่า” ดวงตากลมโตหลุบลงต่ำ ไม่ตอบคำถาม “ แอลขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ เชิญพี่ชัชทานก่อน” “ครับ” ชนะพล ยิ้มบางๆ ไม่ตื้อถามเธอต่อ เมื่อเห็นว่าเธอไม่สบายใจจะตอบ ดวงตาคมมองตามร่างบาง ไปจนรับสายตา ก่อนจะเริ่ม ก้มลง ทานอาหารต่อ เอวาพ่นลมหายใจ เป่าลม ออกปาก มือก็กระพือพัด ขับไล่ น้ำตา ที่จ้องจะไหลอยู่รอมร่อ ให้แห้งลง ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ณภัทร ก็ยังมีผล ต่อหัวใจของเธอ มีเพียงเขา ที่อยู่ในนั้น เธอเพิ่งรู้ ว่าไม่มีอะไร จะเจ็บไปมากกว่า การที่เรา ต้องเช็ดน้ำตาตัวเอง โดยไม่สามารถ จะบอกใคร ในสิ่งที่ทำเราร้องไห้ได้ เธอกำลังร้องไห้ ให้ผู้ชายที่เป็นของคนอื่น ผู้ชาย ที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นค่าในตัวเธอ สำหรับณภัทร แค่มองว่าเธอเป็นเพื่อน แค่เพื่อน ก็ยังไม่เคยได้เป็น นานหลายนาที กว่าคนที่แสร้งทำว่าเข้มแข็ง มาตลอด จะทำใจได้ เอวาปรับสีหน้า คลี่ยิ้มละมุนละไม เดินถอนหายใจกลับมาที่โต๊ะ “ น้องแอลไปนานจังค่ะ พี่สั่งขนมมาให้แล้ว ไม่รู้จะถูกใจเราไหม” คนถามยิ้มบางๆ เพียงแต่คนถูกถาม รู้สึกใจฟู อย่างไม่เคยเป็น การมีคนใส่ใจ มันดีแบบนี้นี่เอง ณภัทรจะรู้สึกแบบนี้ไหม เวลาที่เธอทำอะไรสักอย่างให้เขา ใบหน้าสวย สะบัดไล่ศีรษะ เมื่อนึกขึ้นได้ว่า ไปคิดสิ่งที่ไม่ควรคิด เธออยู่กับชนะพล แต่ดันไปคิดถึง ผู้ชายอีกคน คนที่ไม่มีวัน รักเธอได้ครึ่งหนึ่งของชายตรงหน้า ‘คำพูดที่ว่าผู้หญิงชอบคนเลวเห็นทีจะจริง’ เพราะสำหรับเธอ ต่อให้ชนะพล จะดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถปีนผ่านกำแพงในใจของเธอได้เลย “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณพี่ชัชมากจริงๆค่ะ” เธอยกมือกระพุ่มไหว้ ใจที่ฝ่ออยู่แล้วของชนะพล บัดนี้แฟบลง จนบางยิ่งกว่ากระดาษ เธอยังไม่รักเขายังพอเข้าใจแต่ทุกวันนี้ เธอแทบจะปิดโอกาส ไม่ให้เขาเข้าใกล้ ในใจ มันก็เหนื่อยเข้าไปทุกที “ น้องแอลรู้ใช่ไหม ว่าพี่รักน้องแอล” “ มันพอจะเป็นไปได้ไหมคะ” “ ที่ถาม ไม่ใช่ว่าพี่เร่งรัด” “ พี่แค่อยากคำนวณความน่าจะเป็น ในหัวใจของน้องแอล” ชนะพล เอ่ยเสียงทุ้ม มือหนา หมุนแก้วเหล้า ที่ถือเบาๆ ราว จะเปรียบว่ามันเป็นใจของเธอ ที่โครงเครงอยู่ในนั้น เอวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอไม่สามารถตอบว่ารักเขาได้ เหมือนที่ เธอรอให้ณภัทรรักเธอ ก็ไม่ได้เช่นกัน ความรู้สึกของชนะพล เธอรู้ดี และเธอเอง ก็มีความรู้สึก ที่มากกว่านี้ ให้เขาไม่ได้แล้ว “ แอลตอบไม่ได้เลยค่ะ” “ ถ้าพี่ชัดเจอคนอื่น” “ ก็คนอื่นมันไม่ใช่แอลไง!” ประโยคที่พูดยังไม่ทันจบ ถูกตัดบท ด้วยเสียงเคร่งขรึม จนเอวาสะดุ้ง ชนะพลที่พึ่งรู้ตัว รีบปรับสีหน้า กลับดังเดิม ก่อนจะรีบเปิดขอโทษอีกฝ่าย “ วันนี้พี่คงดื่มมากไปหน่อย สติเลยไม่สมดุล ไว้คราวหน้าเราค่อยมาเจอกันใหม่ ครั้งนี้ พี่ขอตัว” ชนะพลเหยียดกายลุกเต็มความสูง เดินถอยออกไปเงียบๆ ทิ้งให้คนตัวเล็กนั่งจมกับความรู้สึก “คิดถูกใช่ไหม ที่เอาความรู้สึกคนอื่นมาใช้ตั้งแต่ทีแรก” เอวาย้อนถามตัวเอง ผ่านไปหลายวัน จนร่วมเดือน ที่ชนะพล ไม่โผล่มาให้เธอเห็นอีก และนั่น มันไม่ได้สร้างความลำบากอะไรให้ กลับกัน เธอสบายใจแปลกๆ มือเรียวเล็ก จดเลคเชอร์ ด้วยความรีบเร่ง เมื่อมอง ดูใบประกาศตรงหน้า อีกไม่กี่เดือน เธอจะจบการศึกษา จะได้กลับบ้าน ที่เธอจากมาสักที อิทธิพัทธ์ มองหน้าจอยิ้มๆ เมื่อยัยตัวเล็ก ที่หายไปนาน ส่งข้อความมาพูดจาหวานๆ เข้าใส่ [ พี่ชายคะ คิดถึงเขาไหม] คนใจใหญ่ยกยิ้ม [ เท่าไหร่ก็ว่ามาเถอะ] แม้จะดูโมโห แต่คนตัวโต กลับ ไม่ได้โกรธน้องจริงๆ เอวายิ้มร่า จิ้มบอกยอดเงินที่ต้องการ ด้วยใจที่พองโต เพียงไม่กี่นาที เงินก้อนใหญ่ ก็ถูกโอน เข้าบัญชีเรียบร้อย ณภัทร ที่จ้องมองการกระทำของรุ่นพี่อยู่นาน จนอดที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “ยิ้มอะไรขนาดนั้นวะพี่มึง” “ น่ากลัวนะพี่นะ” เขาแซวเสียงขรึม อิทธิพัทธ์เลิกคิ้วมองท่าทีของอีกฝ่ายนิ่งๆ “แล้วมึงมาสงสัยอะไรเรื่องกู น้องเขยก็ไม่ใช่” คนพูด เปิดด้วยเสียงจริงจัง ขณะที่คนฟัง ยกยิ้ม “แล้วพี่มึง มั่นใจอะไรขนาดนั้น” “ใครบอกวะ ว่าไม่เป็น กูไม่เคยพูด” อิทธิพัทธ์ สำลักจนไอค๊อกเเค๊ก ทันทีที่ได้ยินประโยคที่ไม่เคยจินตนาการว่าจะได้ยินจากปากคนหน้านิ่ง “ไอ้คิงส์ กูไม่ตลก” อิทธิพัทธ์ถามเสียงเครียด ต่างจากณภัทร ที่เหลือบมองด้วยท่าทีสบายๆ “กูก็ไม่ได้เล่นตลก” “อะไรที่เป็นของกู ยังไงก็ของกู “ “แค่ปล่อยให้สบายใจ ไม่ได้แปลว่าปล่อยไป” อิทธิพัทธ์อ้าปากเหวอ ก่อนจะชี้หน้าด่า “ไอ้เหี้ย มึงนี่แม่ง เลวแบบสมบูรณ์แบบ สงสารน้องกูชิบหาย ต้องมาเจอตัว อันตลาย ที่กัดไม่ปล่อยอย่างมึง” เขาว่าให้ พรางยกเหล้าขึ้นจิบด้วยความหงุดหงิด “สงสารทำไม ไม่ใช่ว่าพี่มึง ก็ต้องได้น้องกู” “ก็ถือว่าเจ้ากันไป” มุมปากหยักยกยิ้ม มองอิทธิพัทธ์ ขณะที่อีกฝ่าย ก็มองเขาอยู่เช่นกัน จะเถียงมันก็ไม่ได้ กลืนไม่เข้า คายไม่ออกของจริง “เอาน้องพี่มึงมาแลก กูก็จะส่งน้องกูให้” “ถือว่าทดลองใช้ ดีลไม่ดีล ก็พูดมาเลย” อิทธิพัทธิ์ สอึกกับประโยคที่เพิ่งได้ยิน ‘ต้องยอมรับ ว่าก็ไม่มีอะไรเสียหาย ยังๆยังไง ก็หนีกันไม่พ้นอยู่แล้ว จะกินก่อน หรือกินหลัง ผลลับมันก็ไม่ต่าง “ทำอะไรได้บ้าง?” คนพี่เลิกคิ้วถาม ณภัทร ยิ้มมุมปาก “ได้…ทั้งหมด” อิทธิพัทธ์ กลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ เมื่อคิดไปถึงเรือนร่าง อรชรอ้อนแอ้น ของ ณิชา “ไม่เอา ถึงกูจะหื่น แต่มาดีลกันเองแบบนี้ มันดูหยาบช้าไปหน่อย” “ถ้าอยากได้ กูเอาเอง “ “มึงก็เหมือนกัน” อิทธิพัทธ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more