Herkes o sabah bambaşka bir Sahra’ya uyanmıştı. O ürkek, her fırsatta gözyaşı döken, köşesine sığınan kız gitmiş; yerine bakışlarıyla konak duvarlarını titreten, gücünü kuşanmış bir kadın gelmişti. Kimse ne olduğunu anlayamamıştı ama herkes bir şeye alışmak zorundaydı: Bu konakta artık Sahra Karadağ rüzgarı esiyordu.
Hazar’a doğru hafifçe döndüm. Elbisenin yakıştığını söyleyen o sesine, ben de dişiliğimi ve yeni kazandığım özgüvenimi kullanarak karşılık verdim. Biraz cilveden, biraz da stratejik bir gülümsemeden zarar gelmezdi.
"Hazar... Odamızı düzenleyeceğim. İstediğim şeyleri seçebilirim değil mi?" dedim, gözlerimin en derinindeki yeşili onun karanlık harelerine mühürleyerek.
Hazar, dişlerinin arasından sadece benim duyabileceğim o boğuk sesiyle konuştu: "Sahra, odadaki her şey yeni
