Can arabayı çamurlu yolda ağır ağır sürerek ormanın girişine kadar getirdi. Yağmurun izleri hâlâ toprağa sinmişti, zeminden yükselen ağır, nemli kokuyu her nefeste içine çekiyorlardı. Farların ışığı, sisin ve ağaçların gölgeleri arasında kaybolunca, Kayra “Buradan sonrası yürüyerek,” dedi.
Arabanın kapıları kapanınca etrafı derin bir sessizlik kapladı. Sadece dallardan süzülen su damlalarının aralıklarla yere düşüşü duyuluyordu. Can ve Bade önde yürümeye başladılar; çizmeleri çamuru ezdikçe, gecenin içinde ritmik bir ses yankılanıyordu. Kayra ise geride, kendi adımlarını ağır ama emin atarak ilerliyordu.
Onların bilmediği ise, çok geride, gölgelere karışmış başka birinin de aynı yolu takip ettiğiydi. Tarık, dikkatle her dalı, her adımı hesaplayarak yürüyordu. Kayra’nın nereye gittiğini ö
