Hafta sonu güneşi, kasabanın taş sokaklarına yumuşak bir altın ışık serpiştiriyordu. Kayra, elinde renkli jelibon paketini sallayarak yürüyordu; adımlarını kasabanın sokak taşlarına öylesine bastırıyordu ki, bu onun hem rahatlaması hem de etrafı gözetlemesi için bir bahane gibiydi. İnsanlar tatillerinde yavaş yavaş evlerinden çıkarken, Kayra ise gözlerini etrafına dikmiş, her köşe başında olası bir hareketi, olası bir canavar sinyalini arıyordu.
İki hafta boyunca sinyal cihazları suskun kalmış, canavarların varlığı neredeyse yok gibi görünüyordu. Ama Kayra, içgüdülerine güveniyordu. Kasabanın sessizliği bir sahtekârlık gibi geliyordu ona; her boş sokak, her sessiz bahçe, gözlerinin önünde bir tuzak kuruyor gibiydi. “Bir şeyler oluyor, ve ben bunu bulacağım,” diye mırıldandı kendi kendine,
