เทียนหอมยอมขึ้นรถให้สิงห์มาส่งที่บ้านระหว่างทางมานั้น ชายหนุ่มก็หันไปมองเด็กสาวพร้อมการถอนหายใจบ่อยๆ
"เจ็บไม่นานหรอก เดี๋ยวก็หาย ทำใจเถอะ"
"หนูรู้ว่าต้องถึงวันนี้เข้าสักวัน หนูไม่ได้ทำตามที่พี่บอกแต่แรก หนูรักเขา รัก ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเขาไม่รักหนู"
"บางอย่างก็ไม่ได้เกิดมาคู่กัน เธอกับนายอาจมีกรรมร่วมกันมาก็ได้ อีกอย่างนายเขาอาจจะรักเธอ แต่เป็นความรักที่ไม่อาจรักได้ มันเลยเป็นแบบนี้ไง"
"ก็ดีเหมือนกันค่ะ จบแบบนี้ หนูควรดีใจสิ ไม่ใช่มานั่งร้องไห้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากเป็นที่สองหรอก ทุกคนอยากเป็นที่หนึ่งกันทั้งนั้น หนูอยากได้ใจเขาแต่เขาให้อีกคนไปแล้ว แค่เศษใจ คงไม่มีใครอยากได้"
เธอพูดปลอบตัวเองทั้ง ๆ ที่น้ำตายังคงไหลไม่หยุด สิงห์รู้ว่าความรักมันเจ็บขนาดไหนแต่ก็ไม่รู้ว่าจะปลอบเทียนหอมอย่างไร เวลาคงเป็นเครื่องพิสูจน์ทุกอย่างเอง
ส่วนมาร์คัสใช้เวลาหลังจากนั้นตกลงกับพิมพ์รดาอยู่ในคอนโดหรูของเขา
