Çığlık
Ormanın içinden gelen çıtırtılar giderek netleşiyordu. Kuru dallar sanki bilinçli bir ritimle kırılıyor, yapraklar ağır adımlarla yaklaşan bir şeyin varlığını fısıldıyordu. Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi çarpıyordu. “Ateş…” diye fısıldadım. Başımı çevirip arabaya koşmak, kendimi kapının içine atmak istiyordum ama seslerin fazlasıyla yakın oluşu ani bir hareket yapmaya cesaret etmeme engel oluyordu. Geriye doğru bir iki adım attım. Bir anda sert bir şeye çarptım. Tam çığlık atacaktım ki yüzümün yarısını kaplayan büyük bir el ağzımı kapattı. Gözüm dövmelerle kaplı o kola takıldı. Ateş’ti. Kucağının tanıdık sıcaklığına çekti beni. Az önce kasılan tüm bedenim bir anda gevşedi. Başımı kaldırdığımda boştaki elini dudaklarına götürüp sus işareti yaptı. “Arabanın yanından ayrılma,” de
- Writer
