İşaret 2
“Devam etmekle ilgili… Ne diyeceğimi bilmiyorum, başta korktum,” dedi dürüstçe. “Hâlâ biraz korkuyorum.” Ateş’in omuzları hafifçe düştü. Gözlerindeki parıltı bir an sönükleşti. Ama Aydan devam etti. “Ama aynı zamanda… senin yanında kendimi garip bir şekilde güvende hissediyor, korkmamam gerektiğini de biliyorum.” Ateş’in başı hemen kalktı. “Gerçekten mi?” “Gerçekten.” Aydan’ın sesi daha sakindi şimdi. “Ve şimdi anlıyorum. Sana karşı hissettiklerimin neden bu kadar yoğun olduğunu. Kendime kızdığım, mantığıma kızdığım her an… aslında bu şeyin bir adı varmış.” Ateş, sanki küçük bir çocuğa “istediğin oyuncak senin” demişler gibi sevindi. “Kalbin artı mührün mükemmel birleşimi,” dedi gururla. Aydan gülerek. “Evet… galiba birlikte çalışıyorlar.” Ateş, gülümsemesi yüzünde asılı kalmış hal
- Writer
