the beast must die

kabanata 4

Puno ng iyakan ang maririnig sa buong Basileio, ilang oras matapos ang nangyaring labanan. Kinagabihan na ginanap ang libing, apat na pu’t siyam ang binawian ng buhay.

Si Gaios at ang ilan sa mga lalaki sa kanila ay inabot ng halos buong hapon para hukayin ang mga magiging libingan ng mga ito, samantalang si Kalista, kasama sina Winona ay ang nagbalot ng mga bangkay sa puting tela.

“Hindi ko maintindihan, paano nangyari ‘to?” Pag-iyak ni Petra.

“Magbabayad ang gumawa nito!” saad naman ni Tasio. Ang matalik na kaibigan ng kanyang magulang.

Lumingon si Gaios kay Kali na kanina pa tahimik, matapos nitong umiyak kanina nang malaman ang nangyari ay hindi na niya muli nakita itong umiyak.

“Are you alright, Kali?” tanong ni Gaios.

“Sa tingin ko ay kailangan niyo na silang ilibing,” sagot niya nang hindi lumilingon.

Napabuntong-hininga si Gaios at sinuyod ng tingin ang paligid, marami pa rin ang nag-iiyakan. Binitawan niya ang pala na kanyang hawak bago nagsalita, “Simulan na natin.”

Nagsimulang kumilos ang mga mga kalalakihan, inisa-isa nilang binuhat ang mga bangkay papunta sa mga hukay na ginawa nila.

“Ano na ang mangyayari sa’tin?” tanong ni Winona na hindi pa rin tumitigil sa pag-iyak.

Kumunot ang noo ni Kali. “Hindi tayo papayag na may ibang mamumuno sa Basileio.”

“Tama!” pagsang-ayon ng isa pa nilang kasamahan. “Huwag tayong pumayag na hindi si Gaios ang mamumuno sa’tin!”

Lumingon si Kali kay Gaios na napatigil sa ginagawa. Alam niyang hindi pa ito handa sa posisyon na iyon, alam niya rin kung gaano kahirap ang mamuno. Nakikita niya iyon dati kay Lionel.

Pero hindi siya papayag na ang magiging alpha nila ay ang pumatay sa mga miyembro nila, lahat ng paraan na maiisip niya ay gagawin niya para maghiganti sa gumawa nito.

Kahit pa buhay pa niya ang maging kapalit.

“Babangon muli ang Basileio,” bulong ni Kali sa sarili.

Narinig iyon ng katabi niya na si Nuqui kaya’t napalingon ito sa kanya at determinadong tumango. Si Nuqui Otsoko ay isa sa pinakamagaling sa pack nila, naalala niya na ito lagi ang nakakasama ni Lionel kapag nag-eensayo ito.

Tuwing nawawala ng matagal ang magkapatid ay si Nuqui ang inuutusan na mamuno ni Lionel, mas bata ito sa kanya ng isang taon ngunit malaki na ang tiwala ng lahat sa kanya.

Napaiwas ng tingin si Kali sa binata nang maramdaman niya ang parang kakaibang hangin na dumaan sa kanya, nilibot niya ang tingin sa buong paligid. At bago pa man tumama ang paningin niya sa isang mataas na bato ay umingay na ang lahat dahil sa mga bulungan.

A large man standing proud on top of the rock. He is tall, unusually so, and his body is beautifully built— lean and strong.

His skin is the color of pressed olive oil. His high cheekbones and aristocratic nose, down to his sensual lips and chiseled jaw. He is ruggedly handsome.

Had she really thought that Gaios was the most handsome man she’d ever seen?

She’d been wrong.

His entire body language emits an aura of power and confidence, even though he’s standing far from her, he is doing all kinds of weird things to her. Affecting her in a disturbing way.

Napalunok si Kali nang hindi niya namamalayan, hindi niya pa man alam kung sino ang nasa harapan nila ay alam niya na agad na sobrang malakas ito.

Umatras ang iba palayo at si Nuqui ay humakbang palapit, bumagsak ang tingin ng estranghero sa binata ngunit hindi ito nagsalita. Napansin niyang parang napaatras ng kaunti si Nuqui nang makatitigan niya ito.

“Sino ka? At anong ginagawa mo rito?” tanong ni Nuqui.

Lumingon si Kali sa gawi ni Gaios, hindi ito gumagalaw at nakapako lang ang tingin sa estranghero sa harapan nilang lahat. Mahigpit ang hawak sa pala na bitbit nito.

“Nuqui, lumayo ka sa kanya,” utos nito.

Hindi maiwasan na manlaki ang mata ni Kali, hindi kaya’t ito ang nakalaban nina Lionel kagabi at ang gumawa ng lahat ng ito sa mga kasamahan nila?

She felt a fresh flush of rage as she took a step forward. “You are not welcome here.”

Mula kay Nuqui ay lumipat sa kanya ang tingin nito, bigla na lang siyang napako sa kanyang kinatatayuan nang magtama ang paningin nila.

His eyes burned into her and his lips quirked before he spoke. “Forgive the intrusion, I wondered if I might have a quick word with the werewolves of Basileio.”

His voice was as cold as his presence, and everyone flinched from the roughness of his voice.

The man remained staring at her like he was trying to see her bones, and she shivered. His eyes were the color of citrine stone and framed by thick lashes, everything about him is beautiful in a dark way.

He then finally moved his gaze and continued, “I am Alasdair Seberinus, and I will rule this pack from now on. I will challenge anyone who will stand against me.”

Biglang umingay ang paligid dahil sa sari-saring pagtanggi, napakuyom ng kamao si Kali dahil sa sobrang galit. Hindi pa man siya nakakahakbang ay bumaling na muli ito ng tingin sa kanya.

“Bare those teeth and snarl, little wolf,” he said in an amused but cold tone. “You are just small cubs, and none of you are fit to rule the Basileio. But I am, so I will.”

“Wala kang karapatan na mag desisyon kung sino ang mamumuno sa Basileio!” Lakas loob niyang sabi. “You are nothing but a beast who’s pastime is to s|aughter his own kind! You have no power over here!”

He stared at her for a second before he took a step down from the rock, then he stopped in front of her. He was really tall, she had to tip her head back just to meet his gaze.

But his gaze froze her literally and physically, she tried to recover but she cannot speak a single word.

His sensual lips curled into a dark smile. “Can’t move now, can you?”

Her heart stuttered, and anger rose hot in her blood. Pakiramdam niya ay iniinsulto silang lahat nito. She gathered all her courage and spit on his face, the smile left his face and his eyes grew darker.

Halos magsisi siya sa kanyang ginawa dahil sa takot na bumalot sa kanya, but she wanted to stand on her ground. Hindi siya papayag sa gusto nito.

“Leave!” she screamed in his face. “And do not dare to step on Basileio with your dirty feet again.”

His jaw was tight and he seemed to be restraining himself. He, then, lowered his head and wiped his face with the back of his hand. And when he lifted his head and stared down at her, she felt the numbness in her hands.

“And if I did not want to?” he growled.

Napalunok siya at sumagot, “Let’s have a battle.”

Something hard and cold settled in her stomach when he laughed— a single harsh bark. “There is no need for a battle, darling. Lower your head and kneel, I am a man of mercy.”

Lalong bumigat ang pakiramdam ni Kali, tinatawanan lang siya nito. Inipon niya ang lahat ng tapang at lakas para sugurin ito ngunit nagpatigil sa kanya ang boses ni Gaios.

“Kali!” pagtawag nito sa kanya. Nagbuntong-hininga ito bago nilingon ang lalaki sa harapan niya. “We are accepting our defeat, but please, let us live peacefully. We will not fight you.”

“You frail thing, you have no pride left. Aren’t you?” His voice was deep and controlled, and his face was stone cold.

Nag-iwas ng tingin si Gaios at hindi nakasagot. Kali, on the other hand, used all her might to land a punch on Alasdair’s face. She hit his jaw but it somehow didn’t do any for him, naramdaman ni Kali ang panginginig ng kanyang kamao. It’s as if she just hit a tree.

Ngunit hindi siya nag paapekto ro’n, she remained calm and said, “Do not disrespect the Basileio’s alpha.”

His jaw tightened and she felt his rage. Sa isang iglap ay nawala ito sa harapan niya, nagtakbuhan ang mga kasamahan nila habang nagsisigawan. Paglingon niya sa likuran niya ay nakita niya na hawak nito si Tasio sa buhok at nakaangat sa ere.

Pinipilit kumawala ni Tasio ngunit walang nangyayari, ang paa ay pumapadyak lang sa ere dahil nakaangat ito sa lupa.

“Bitawan mo siya!” sigaw ni Kalista.

“Darling, Kalista,” his voice was an unnerving timbre. “Do you want to know how I beheaded your former alpha?”

Hindi niya alam kung paano nito nalaman ang pangalan niya ngunit hindi niya na iyon pinansin pa. She gritted her teeth and did not spoke a word, pinagmasdan niya si Tasio na halos hindi na gumagalaw dahil sa sakit na nararamdaman. Nakita niya rin ang ilang piraso ng buhok nito na unti-unti nang natatanggal sa anit dahil sa pagkakasabunot.

Nag-iwas siya ng tingin doon, hindi niya kayang tingnan ito.

Napasinghap siya nang itulak nito ang ulo ni Tasio pababa, kaya’t ang mga paa nito ay bumaon sa lupa. Natulala siya nang bigla nitong inikot ang ulo ni Tasio bago hinila, nanginginig na sinundan niya ng tingin ang ulo na gumulong-gulong hindi kalayuan sa kanya at ang katawan nito ay parang gulay na bumagsak sa lupa.

And when she gazed at the beast, he was looking at her with his raging eyes. It was dull and lifeless black, as if there was no guilt and conscience left. His hands and face are full of Tasio’s splattered blood.

“You son of a b¡tch!” she growled. Her anger ignited, and rage bubbled under the surface of her skin.

All she thinks is she wanted to kill him.

Bago pa man siya makalapit ay namalayan niya na lang na wala na ito sa puwesto nito, hawak na nito si Nuqui sa buhok katulad ng ginawa nito kay Tasio kanina. It was too fast, she just knew that no one there could keep up with what was happening.

Nuqui tries his best to escape with his own strength but the beast could not falter, he is holding him like a puppy. He understands now, no one in Basileio can beat him, even Gaios, even Lionel, maybe even all of them at once.

Hindi na niya ginawa pa na pumalag, tinanggap na niya ang sitwasyon niya. Lumingon siya kay Kali at kitang-kita niya ang galit sa mga mata nito.

“Kali,” saad niya. “Do not fight him.”

“N-Nuqui. .”

“Kneel before me,” said the beast. Staring at her with his murderous eyes. “Kneel, little wolf. Then, I might spare everyone’s life.”

Napakuyom ng kamao si Kali, inilibot niya ang tingin sa paligid. Ang mga kasamahan nila ay tahimik na umiiyak lahat na mga nakatayo hindi kalayuan sa kanila, kitang-kita niya ang takot sa mga mukha nito. Ang ulo at katawan ni Tasio na magkahiwalay, ang mga nagkalat nitong mga dugo. And Gaios was just standing there, defeated. Para bang wala na ito sa sarili.

At si Nuqui na nakapikit na lang na animo’y tinanggap na nito ang kapalaran.

She didn’t look at the one that did all of this. Ayaw niyang makita ang nangmamaliit na tingin nito, bagkus ay itinuon niya ang mata sa lupa at akmang luluhod.

Ngunit bago pa man dumikit ang mga tuhod niya sa lupa ay bumagsak na si Nuqui, walang sugat o kahit na ano. He just released him.

She lifted her head and saw him walking towards her. She gasped heavily then closed her eyes when he sat in front of her.

With a deep rumbled voice, he said, “Tell me, who has the power now?”

Defeated. A loud sob escaped her throat, she covered her mouth, as if that might keep all her feelings inside.

With a heavy heart, she admitted to herself that there is no way in hell that they can win on a ruthless beast.