Stay Hug ที่พบรัก

Stay Hug ที่พบรัก 1 ท่ามกลางหมู่บ้านที่เงียบสงบ พื้นที่โดยรอบรายล้อมไปด้วยภูเขาสูงใหญ่หลายลูก ลำธารสายเล็กไหลผ่านไปตามแนวคลื่นน้ำ ทั้งยังมีเสียงนกร้องขับกล่อมในยามเช้า พื้นที่สีเขียวขจีต่างเป็นที่หมายปองของใครต่อใคร หวังจะได้เข้ามาพักผ่อนสักครั้งในช่วงชีวิต ให้ได้พบเจอกับวิถีชีวิตแสนเงียบง่ายและเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ อำเภอเล็ก ๆ ในจังหวัดเล็ก ๆ ทางภาคเหนืออย่างจังหวัดน่าน “คุณอิงคะ รับมื้อเช้าเลยไหมคะ?” เสียงพนักงานของโรงแรมเอ่ยทักทายฉันด้วยน้ำเสียงสดใสในช่วงสายของวันที่เดินเข้าไปใกล้ล็อบบีของโรงแรม โรงแรมของเราแบ่งออกเป็นสามโซนหลัก เมื่อเลี้ยวรถจากถนนเส้นหลักเข้ามาเกือบหนึ่งกิโลเมตรจะเจอป้ายชื่อที่พักขนาดกลางตั้งอยู่ Stay Hug คือชื่อที่พักของเรา ทางเข้าโรงแรมกับโซนลานจอดรถจะมีต้นไม้ผลปลูกอยู่หลายต้น ส่วนทางด้านขวามือจะเป็นทางเดินที่ปูด้วยหินกรวดสีขาว และเบื้องหน้าจะเป็นตึกของโรงแรมที่มีทั้งหมดห้าชั้น ซึ่งจะแบ่งออกเป็นชั้นละสิบห้อง ในส่วนของชั้นหนึ่งจะไม่มีห้องพัก เพราะใช้เป็นล็อบบีบริการลูกค้า ถัดไปเป็นห้องพักของพนักงานโรงแรม รวมถึงเป็นพื้นที่ในส่วนของห้องอาหารและห้องประชุมขนาดกลาง ถัดจากตัวอาคารโรงแรมจะเป็นจุดกางเต็นท์สำหรับนักท่องเที่ยวที่อยากจะซึมซับบรรยากาศโดยการกางเต็นท์ด้วยตัวเองแต่ส่วนนี้ทางเราสามารถรองรับเต็นท์ได้เพียงแค่สิบหลังเท่านั้นและขอความร่วมมือจากลูกค้าทุกคนในการงดก่อไฟด้วยฟืนหรือถ่าน อนุญาตให้ใช้เตาแก๊สพกพาหรือเตาไฟฟ้าได้ แน่นอนว่าจะมีการเก็บค่าเช่าบริการรวมกับการเช่าพื้นที่กางเต็นท์ โซนที่สามจะเป็นบ้านพักแยกออกจากส่วนอื่นชัดเจน เพื่อความเป็นส่วนตัว มีทั้งหมดห้าหลังด้วยกันแต่ฉันพักประจำอยู่หลังหนึ่ง นั่นหมายความว่ามีบ้านพักให้นักท่องเที่ยวจองเพียงแค่สี่หลังเท่านั้น บ้านพักสามหลังตั้งอยู่บริเวณพื้นที่ลาดต่ำใกล้ลำธารที่ไหลผ่านบริเวณที่พักของเรา ส่วนอีกสองหลังตั้งอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ สามารถมองเห็นได้ทั้งลำธารและภูเขา ซึ่งบริเวณด้านหลังของห้องพักสองหลังนี้มีต้นไม้สูงปลูกกั้นไว้เพื่อความเป็นส่วนตัว ทั้งสามโซนภายในโรงแรมถูกตกแต่งด้วยสไตล์มินิมอลที่มีกลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่น เน้นใช้สีขาวตัดกับสีน้ำตาล แล้วยิ่งอยู่ท่ามกลางภูเขาสีเขียวขจียิ่งทำให้ที่พักนั้นอบอุ่นและเย็นสบาย มีกิจกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้นักท่องเที่ยวได้ทำระหว่างวัน รวมทั้งบริการด้านต่าง ๆ ที่ได้รับคำชมจากแขกที่เคยมาเข้าพัก ทำให้กิจการโรงแรมของฉันมียอดจองเข้าพักเกือบเต็มตลอดทั้งปี “คุณอิงคะ” และคงจะเป็นเพราะฉันเผลอคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยพนักงานที่ล็อบบีถึงได้เอ่ยเรียกอีกครั้งทั้งยังมองกันอย่างสงสัย “อ้อ ยังค่ะพี่ เดี๋ยวดูแลแขกเลยนะ มีห้องไหนสั่งมื้อเช้าไปที่ห้องไหม อย่าลืมเช็กนะคะ” ฉันเตือนพนักงานที่มาทำงานกันตั้งแต่เช้า ที่นี่เรามีพนักงานทั้งหมดสิบคน แต่ดูแลแขกได้อย่างทั่วถึง มีคนงานจากประเทศเพื่อนบ้านสามคนที่เหลือเป็นคนไทยหมด มีแม่บ้านที่ทำมาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ของฉัน ซึ่งเป็นคนในชุมชนใกล้ ๆ “เตรียมเรียบร้อยค่ะคุณอิง ใกล้ถึงเวลาจะนำอาหารไปส่งที่ห้องพักค่ะ คุณอิงให้แม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดเลยไหมคะวันนี้” พี่ปาเจ พี่สาวจากประเทศเพื่อนบ้านเอ่ยถามฉันด้วยท่าทีสุภาพ “ได้ค่ะ ฝากด้วยนะคะ” ถึงแม้จะกลับมาช่วยดูแลส่วนโรงแรมที่นี่ได้ไม่นานเพราะตัวฉันเองก็เพิ่งจะเรียนจบได้ไม่ถึงสามเดือนแต่ทุกคนก็น่ารักกับฉันมาก ๆ และในบางครั้งก็คอยสอนงานให้อย่างใจดี วันนี้มีนักท่องเที่ยวเข้ามาพักเต็มทุกห้อง แต่จะมีเช็กอินเพิ่มอีกสี่ห้องซึ่งเป็นห้องของโรงแรม ซึ่งต้องไปรับที่สนามบินด้วยทั้งหมดสองกลุ่ม และนับว่าเป็นโชคดีที่แขกทั้งสองกรุ๊ปนี้มาถึงเวลาเดียวกัน “พี่เข้มวันนี้มีไปรับแขกที่สนามบินนะคะ ดูข้อมูลหรือยัง” ฉันเตือนพี่เข้มที่ทำหน้าที่ขับรถรับส่งแขกที่โรงแรมไปส่งสนามบิน และรอรับแขกจากสนามบินกลับมาที่โรงแรม แต่พอว่างก็จะช่วยลุงขุนดูแลต้นไม้ภายในโรงแรมกับงานจิปาถะอีกเล็กน้อย “เรียบร้อยครับคุณอิง ออกเดินทางเก้าโมงครึ่งครับ” “โอเคค่ะ ฝากพี่ ๆ ด้วยนะคะ” “ยินดีค่ะ” “ยินดีครับ” เสียงพนักงานขานรับพร้อมกับรอยยิ้มสดใสต้อนรับเช้าวันใหม่ เมื่อเริ่มต้นเวลาทำงานฉันก็ตรวจเช็กอะไรไปเรื่อยเปื่อย พอว่างก็จะเดินออกไปรดน้ำสวนกุหลาบที่อยู่โซนด้านหลังพี่พักใกล้กับลานจอดรถของโรงแรม มีกุหลาบหลากสายพันธุ์ชูช่ออวดสีสันสวยงาม จึงกลายเป็นอีกหนึ่งจุดที่แขกชอบมาถ่ายรูป ที่นี่เรามีห้องอาหารแต่จะเปิดตอนแปดโมงเช้าและปิดในช่วงเวลาสองทุ่ม นอกจากนี้หากมีแขกต้องการสั่งชุดหมูกระทะมานั่งกินที่ลานริมลำธารเราก็มีให้บริการ ซึ่งจะให้จองไว้และทางพนักงานจะจัดเป็นชุดเตรียมไว้ให้ สะดวกสบายกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว “คุณอิง ลุงจะเข้าตลาดเอาอะไรไหมครับ” พ่อครัวประจำโรงแรมเอ่ยถามฉันที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ “ไม่มีเลยค่ะลุง ไปคนเดียวเหรอคะ” “ใช่ครับ ไปรับของที่เราสั่งไว้” “โอเคค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะลุง” ไม่ลืมเอ่ยย้ำกับคุณลุงพ่อครัวที่กำลังจะออกไปรับของสดที่ทางโรงแรมดีลไว้กับร้านค้าในตลาด ใช้เวลารดน้ำสักพักใหญ่ก็เสร็จเรียบร้อย เมื่อไม่มีอะไรทำก็เดินเข้าไปยังส่วนของล็อบบีรับเอกสารจากพี่ผู้จัดการมาตรวจดู ฉันตั้งใจเอาไว้ว่าสักเที่ยงวันจะออกไปคาเฟ่ที่ร่วมลงขันเปิดกับเพื่อนสนิท เราหุ้นกันเปิดร้านสามคน แต่คนที่ดูแลหลัก ๆ จะเป็นแนนนี่ เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียน ส่วนฉันมีแวะเข้าไปช่วยงานเพื่อนบ้างแต่หลัก ๆ ก็ทำงานที่โรงแรมนี่แหละ ส่วนเพื่อนอีกคนอย่างธิชา ก็อยู่หมู่บ้านใกล้ ๆ กับทางเข้าโรงแรม เราสนิทกันมากเรียนด้วยกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย และพอถึงช่วงสอบเข้ามหา’ลัยก็เข้าที่เดียวกันแต่คนละคณะ ทว่ายังติดต่อกันเสมอ ถึงได้สนิทกันมาถึงทุกวันนี้ “คุณอิงคะ บิลค่าใช้จ่ายเดือนนี้นะคะ” พี่ผู้จัดการเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นส่งแฟ้มเอกสารมาให้ฉันดู ตอนนี้ฉันย้ายเข้ามานั่งที่ห้องทำงานหลังล็อบบีแล้ว ปล่อยให้พี่ ๆ ที่ดูแลหน้าเคาน์เตอร์ทำงานกันไป ใช้เวลาตรวจสอบเอกสารภายในเสร็จเกือบ ๆ สิบเอ็ดโมง นั่นจึงทำให้ฉันเก็บของและออกจากโรงแรมเพื่อเดินทางไปยังคาเฟ่ รถเก๋งสี่ประตูสีเทาฟ้าถูกใช้เป็นยานพาหนะส่วนตัวตั้งแต่ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ จากหน้าโรงแรมเดินทางมาจนถึงถนนเส้นหลักใช้เวลาไม่นาน ฉันขับไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยก่อนจะยูเทิร์นรถเพื่อเลี้ยวกลับไปเส้นทางฝั่งตรงข้าม ผ่านหมู่บ้านของธิชาที่อยู่ฝั่งถนนเส้นเดียวกัน แต่อีกสักพักกว่าจะถึงจุดหมายปลายทางของวันนี้ คาเฟ่นี้ฉันกับเพื่อนตั้งใจหาทำเลติดริมถนน แต่มีพื้นที่จอดรถเป็นสัดส่วน เน้นดึงดูดลูกค้าด้วยวิวภูเขาด้านหลังและสวนเมลอนที่เปิดให้บริการเข้าไปถ่ายรูป ถัดไปจะเป็นทางไปยังอีกอำเภอหนึ่ง และจะมีไร่ผลไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ เหมือนจะเป็นเจ้าใหญ่ของที่นี่เลยก็ว่าได้ “มาแล้ว ๆ มีอะไรให้ช่วยไหม?” ฉันถือโทรศัพท์และแท็บเล็ตเปิดประตูเข้าไปภายในร้าน จัดแจงวางของแล้วจึงรีบเอ่ยถามเพื่อนที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน ที่ร้านมีพนักงานสามคน ไม่รวมผู้ดูแลอย่างแนนนี่ มีพนักงานคอยช่วยงานสองคน และเด็กแว้นที่คอยส่งเครื่องดื่มให้ลูกค้า ที่เรียกแบบนั้นไม่ใช่ว่าจะดูถูกหรืออะไร แต่เพราะสไตล์น้องมันเหมือนเด็กแว้นมากน่ะสิ เลยชอบพากันแซวแบบนั้น แต่ความจริงน้องก็เป็นเด็กดีขยันทำมาหากิน เป็นเด็กในหมู่บ้านที่ไม่มีโอกาสเรียนต่อ ตอนเปิดร้านใหม่ ๆ น้องก็เดินมาสมัครฉันรับไว้เพราะอยากสนับสนุนให้มีงานทำ ซึ่งที่โรงแรมฉันก็มีนะ เป็นเด็ก ๆ ที่จ้างเป็นครั้งคราวเวลาจะลงต้นไม้หรือเป็นงานที่ต้องใช้คนเยอะ ก็จะให้เด็ก ๆ พวกนี้แหละมาช่วย “พอดีเลย รับออเดอร์ลูกค้าให้หน่อย อบเค้กไว้” แนนนี่รีบบอก ไม่ลืมหันกลับไปขอโทษลูกค้า ฉันเดินเข้าไปยืนหลังเคาน์เตอร์และเอ่ยถามลูกค้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าทันที “ขออภัยที่ล่าช้านะคะ ลูกค้ารับอะไรดีคะ” ระหว่างที่ถามก็เงยหน้ามองลูกค้าเล็กน้อย เขาเป็นผู้ชายตัวสูงสวมเสื้อยืดสีเข้มและสวมเสื้อยีนทับ หลังจากกวาดสายตามองป้ายเมนูด้านหน้าก็เงยหน้าขึ้นสั่ง “เอาอเมริกาโน่เย็นแก้วหนึ่งครับ แล้วก็เอาลาเต้เย็นเพิ่มช็อตอีกแก้ว” “อเมริกาโน่เย็น กับลาเต้เย็นเพิ่มช็อตนะคะ รับขนมเพิ่มด้วยไหมคะ?” ฉันยังเอ่ยถามต่อเผื่อลูกค้าสนใจ ระหว่างนี้ก็ลงรายการเครื่องดื่มเครื่องคิดเงินไปด้วย “ไม่ครับ คิดเงินได้เลย” “สองรายการทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบห้าบาทค่ะ เงินสดนะคะ” ฉันรับเงินสดจากลูกค้ามาก่อนจะจัดการทอนเงินและส่งใบเสร็จรับเงินให้ จากนั้นก็ส่งรายการเครื่องดื่มให้พนักงานได้ชงเครื่องดื่ม ยังมีลูกค้ารอคิวสั่งเครื่องดื่มอยู่อีกสี่ห้ารายฉันจึงทำหน้าที่รับออเดอร์ทั้งหมด ไม่ลืมส่งยิ้มหวานแจ้งให้ลูกค้ารอสักคู่ “คิวที่สามสิบหก อเมริกาโน่เย็น ลาเต้เย็นเพิ่มช็อตได้แล้วค่ะ” เอ่ยแจ้งลูกค้า สักพักเจ้าของเครื่องดื่มก็เดินเข้ามารับ “ที่นี่มีบริการส่งไหมครับ” ลูกค้าเอ่ยถามอย่างเกรงใจ “คะ? อ๋อ มีค่ะ มีบริการส่งในระยะไม่เกินสองกิโลเมตร แต่ออเดอร์ต้องไม่ต่ำกว่าสามแก้วนะคะ” “แล้วที่ไร่สกุลจ้าวรักส่งไหมครับ?” ลูกค้าเอ่ยถาม “ส่งค่ะ ระยะทางน่าจะไม่เกินหนึ่งกิโลเมตร ค่าส่งประมาณยี่สิบบาทค่ะ” ฉันตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้กับลูกค้าตรงหน้า ไม่ลืมส่งนามบัตรของที่ร้านไปให้ด้วย “โทร. สั่งได้นะคะ เดี๋ยวมีเด็กแว้นไปส่งค่ะ” ฉันตอบทีเล่นทีจริง ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าเข้าใจและรับนามบัตรของที่ร้านไป ฉันได้ยินเขาส่งเสียงขอบคุณเบา ๆ แล้วรีบออกจากร้านไป สักพักถึงได้ขานเรียกลูกค้ามารับออเดอร์เรื่อย ๆ จนเกือบหมดสลับกับรับออเดอร์ใหม่ วุ่นวายอยู่สักพักจนไม่ได้สนใจอย่างอื่น