Sinisisi ko si Abel sa pangyayari, alam kong wala siyang alam dahil sa amnesia niya pero gusto ko siyang sisihin. Gusto kong meron akong sisihin at siya yun. Kung nalaman ko lang sana ng mas maaga na buntis ako hindi mangyayari yun. At hindi ko yun nalaman agad dahil ang isip ko nakatuon lang kay Abel. Pinilit kong magpakatatag at ituloy ang buhay para kay Mama. Binalik ko sa normal yung takbo ng buhay ko kahit napakahirap.
Lumipas ang mga araw na bumuti yung lagay ni Mama. Nung sumunod na taon nag enroll ako at nag aral. 2nd year college uli ako, tatlong taon pa ang bubunuin ko dahil 5 years ang Architecture. Nagfocus ako sa pag aaral ko para sa pangarap ko. May mga araw na naaalala ko si Abel. At sa bawat araw na yun hindi nagbabago yung nararamdaman ko. Napapanaginipan ko siya at mins
