ห้าปีต่อมา
สายลมอุ่นพัดผ่านแก้ม พิมมาลาเงยหน้ามองฟ้า เมฆฝนจับตัวเป็นก้อนคล้ายกำลังจะเทเม็ดฝนลงมา
“น้องพีร์กลับบ้านกันเถอะลูก”
พิมมาลาพูดขึ้น จากนั้นก็เห็นเด็กชายตัวกลมวิ่งมาหาเธอ เด็กชายตัวน้อยกระโดดกอดขาแม่ไว้ และเงยหน้าเอ่ยปากอ้อนคนเป็นแม่
“แม่ครับ พีร์อยากเล่นต่อครับ ขอพีร์เล่นต่ออีกแป๊บเดียวนะครับ”
“ไม่ได้จ้า โน่น พีร์ดูโน่น” พิมมาลาเอ่ยพร้อมกับชี้มือไปบนท้องฟ้า
“อะไรครับ” เด็กชายพีร์ ทำหน้าตาใสถามออกไป
“ฝนกำลังจะตกไงคะ เพราะงั้นเราต้องรีบกลับบ้าน”
“ว๊า... จะตกทำไมเนี่ย” เด็กน้อยทำหน้าขัดใจ
“ถ้าพีร์โดนฝน พีร์จะเป็นอะไรรู้มั้ยครับ”
“ก็เป็นไข้ แล้วก็มีขี้มูกโป่งนะสิ เป็นหวัดด้วย คัดจมูก หายใจก็ไม่ค่อยออก พีร์ไม่ชอบกินยาด้วย มันขมมากกกก”
เด็กน้อยพูดลากเสียงยาวและทำหน้าตาเบื่อหน่ายออกมา
“นั่นไง แม่ก็คิดแบบนั้น ฉะนั้นเราสองคนสมควรกลับบ้านได้แล้ว ใช่มั้ยครับ” พิมมาลาเอ่ยกับลูกชาย
