Killing Code (Thriller)

Chapter 1

November 01, 2016

Six months later

Kai was found dead in his apartment on the morning of May 01, 2016, the case has been thoroughly investigated by the Police officers of the Black Town, and it’s been six months at wala pa ring itinuro ang mga police na posibleng salarin sa pagkamatay ni Kai.

He was there. He saw Kai’s body. It was a heinous crime. He couldn’t imagine how Kai suffered. A nauseous scene he had ever seen. Halos isang buwan siyang hindi makatulog dahil sa tuwing pumikit siya ay nakikita niya ang eksenang iyon.

Tumatatak iyon sa kaniyang isipan. Sa tuwing nakahiga siya sa kaniyang kama ay bigla siyang bumangon dahil parang nakikita niya si Kai na tumabi sa kaniya, walang mga mata, duguan ang buong katawan nito.

He and his friends were plagued by the nightmare of Kai’s mysterious death. One thing that shocked him. Hindi lang siya kundi ang mga kaibigan niya at ang mga Police ay ang kumakalat na talutot ng mga puting rosas sa loob ng silid ni Kai, o sa scene of a crime.

Bakit may mga nagkalat ng mga talutot ng puting rosas? Saan ‘yon nagmula? They were all confused. Ayon naman sa mga police iyon ay kauna-unahang krimen na napaka-misteryoso sa kanila. Nabanggit ng mga ito na posibleng iyon ang ginamit ng salarin para akitin ang biktima nito.

Hindi niya iyon naiintindihan. Hanggang sa mga oras na iyon ay confused pa rin siya. What kind of crime it was? May unknown DNA na naiwan sa crime scene, pero dahil sa walang suspect ay wala ring pagkakataon na i-match ‘yon. Hanggang ngayon ay wala pa ring itinuro ang mga police na posibleng salarin sa pagkamatay ng kaibigan. Pero maghintay siya. Hindi siya susuko o titigil.

Walang CCTV ang apartment ni Kai at dahil doon ay nahihirapan ang mga police na imbestigahin ang krimen o hanapin ang posibleng salarin. Ang karumal-dumal na pangyayaring iyon ay kauna-unahang pangyayari sa Black Town. The police promised that they would do their best to find the killer. Umaasa siya at ang mga kaibigan niya lalo na si, Mr. and Ms. Seviller.

He remembered the day when he was at the crime scene. He was looking for something that possibly reveal the killer’s identity, ang cellphone ni Kai. Oo, hinanap niya ‘yon pero wala roon ang cellphone ng kaibigan.

Noong nagising kasi siya noong May 01, 2016, ay natanggap niya ang text messages ni Kai. Nagreklamo ito tungkol sa kumakalat na talutot ng mga puting rosas. He just shrugged. Hanggang sa nabasa niya ang message nitong may nakita itong tao sa loob ng silid nito, natakot daw ito at kailangan nito ng tulong.

He thought it was just a prank. Pero nang tinawagan niya si Kai sa umagang iyon ay unreachable ang cellphone nito at hindi niya maipaliwanag kung bakit biglang bumilis ang tahip ng kaniyang dibdib. Hanggang sa nakatanggap siya ng text message mula kay Euro, ang kaibigan nila.

Ang pinakamasakit na message na nabasa niya sa tanang buhay niya. Patay na raw si Kai. Hindi siya makapaniwala, iniisip niyang magkasabwat ang dalawa. Depensa niya ang isiping prank lang iyon.

Nang hindi na niya makayanan pa ang kaba sa kaniyang dibdib ay minamaneho niya ang sariling sasakyan at pinuntahan si Kai sa apartment nito. Police car ang nadatnan niya sa labas ng gate ng apartment ni Kai. At ang walang buhay na si Kai at ang maraming dugo. Natakot siya. Pakiramdam niya ay sabay siyang binagsakan ng lupa at langit.

Losing a best friend in such a heinous and execrable way wasn’t easy. Siya at ang iba pa niyang kaibigan ay pinangako sa harap ng nakahigang walang buhay na si Kai na ihihiganti nila pagkamatay nito.

Pero paano dahil walang suspect. Kai’s fate remained mysterious. Para siyang nauupos na kandila at hindi niya alam kung saan humugot pa ng lakas.

Nangilid ang ilang butil ng mga luha niya. Nagising na naman si Kio Vyn Lucious na iniisip si Kai. Kai seemed brother to him. Mahal na mahal niya ang kaibigan. Hindi niya matanggap ang nangyari sa kaibigan.

Alam niyang walang kaaway si Kai, isa itong mabuting tao. Kai didn’t deserve to die sa ganoong paraan. Nakatingin siya sa kisame. He felt empty. Naalala niyang six months na pala simula nang namatay si Kai kaya pala tinutukso naman siya nito. Tumagilid siya and the clock chimed four in the morning.

Gusto niyang i-check ang message niya at basahin ang text messages that he received mula kay Kai. Ipinakita na rin niya ‘yon sa mga police. Katulad niya ay hinahanap din ng mga ito ang cellphone ni Kai. They tried to track it pero hindi nila ito magawa. Hindi niya alam kung bakit.

Ayaw na ayaw niyang basahin ang messages ni Kai na natanggap niya noon. Dahil sinurot siya ng konsiyensiya. Kung maaga lang siyang nakagising at agad na nabasa ang text messages ni Kai ay pupuntahan niya ito. Pero naalala niyang pinag-iisipan niyang nag-prank ang huli.

He swallowed repeatedly. Naninikip ang kaniyang dibdib. Kung buhay pa si Kai ay kasama nila ito mamaya’t mag-prank na manakot ng mga bata dahil nga ay Halloween sa araw na ‘yon. Pero wala na. Wala na ang pinakamabait na kaibigan nila.

Anim na buwan na itong nawala sa kanila at hanggang ngayon ay hindi nila ‘yon matanggap. Bumangon siya at umupo. He leaned his back against the headboard of the bed. In-open niya ang messenger niya at nag-chat sa group chat nila

You

Good morning. Nasaan ba kayo?

Kio decided to not remove Kai from their group chat since Kai was belonged and forever their friend even though he has gone to heaven. And Kio never deleted their conversation. Lahat ng kalokohan nila ay pinag-uusapan nila sa group chat na iyon.

You

It’s November 01. We’ll be going to visit Kai later...

Lumipas ang ilang sandali at wala pa ring nag-reply ni isa man mula sa mga kaibigan niya. Pero nakatuon pa rin ang atensiyon niya sa kanilang group chat.

Kai

Typing...

Biglang nanlaki ang kaniyang mga mata at bumilis ang kabog ng kaniyang dibdib nang makita iyon. Kai’s name appeared at typing ang nakalagay, pero mga dalawang segundo lang ‘yon at dagli ring nawala. Napanganga siya. Kitang-kita niyang gumagalaw ‘yon kanina, nagta-typed kaso agad nawala.

Hindi siya pweding magkamali dahil kitang-kita ‘yon ng dalawang mata niya. Baka minumulto na siya ni Kai. But it wasn’t the first time that Kio felt Kai’s presence. Kahit nga sa panaginip niya ay nakikita niya ito, and even when he roamed his eyes inside his room he saw Kai’s figure in his peripheral vision.

Pero hindi niya ‘yon binigyan ng pansin. Binalewala niya ang pagparamdam ni Kai. He wasn’t scared even when he heard Kai’s winded breath, o kahit sa tuwing nakagising siya at biglang na-open ang cellphone niya at nasa gallery at tumambad sa kaniya ang larawan ni Kai.

Matagal na rin niyang ni-set ang cellphone niya sa ‘do not disturb’. Ayaw niyang makatanggap ng message from everyone asking what’s wrong with Kai na kahit pinanood ng mga ito ang balita tungkol kay Kai.

Ayaw niyang magpaliwanag sa publiko, o kahit sa pamilya niya kung ano nga ba ang totoong nangyari kay Kai. Dahil siya man ay hindi niya alam kung ano ang totoong nangyari. Wala siyang katiting na konklusyon kung bakit pinatay si Kai sa pamamaraang iyon.

He stood up and stretched his body. Alas singko na ng umaga. He felt better now than like before when he thought of Kai. He always ends up crying and banging his head on the wall. The thought that he couldn’t protect and save Kai made him think that he was a bad friend.

He gave a profound sigh and went out of his room. As he went downstairs ay nakita niya ang mommy niya na kakapasok pa lamang. She was a doctor at gabi ang duty nito sa City. Ulila na sa ama si Kio and he was a unico Hijo.

“Buenos dias, Mom,” bati niya sa mommy niya sabay halik sa pisngi nito.

Ngumiti ang mommy niya. “Buena, musta ang pagtulog ng baby ko.”

“Mom,” he protested. “ ‘Eh, ‘di na po ako bata.” Nagkunwaring pinalungkot niya ang boses niya.

“I know, Hijo.” Tinapik nito ang balikt niya. “I’m excited to meet your girlfriend.”

“Wala akong girlfriend, Mommy!” He smiled.

She laughed. “Why? Kasi wala kang sineryoso? By the way, I asked Aling Rona to prepare breakfast for you kanina.”

“Muchas gracias.”

“Magpahinga muna ako.”

Tumango siya. Tinalikuran na siya nito. Alam niyang pagod ito. Bahay hospital, hospital bahay ang buhay ng mommy niya. Spanish naman ang yumaong daddy niya, inilibing ang daddy niya sa Madrid. Doon sila naninirahan noon when he was eleven. After two years na iniwan sila ng daddy niya ay desido ang mommy niya na uuwi na lamang sa Pilipinas.

He’s twenty-one now, at missed na missed na niya ang daddy niya. Last November 01, 2015, ay binisita niya ang libingan ng daddy niya and he couldn’t make it this year.

Dumiretso siya sa kusina. Handa na ang mga almusal niya ngunit nagtimpla lang siya ng kape instead of milk na kinasanayan niya. Tahimik siya habang umuupo at muling buksan ang messenger niya. Wala pa ring reply mula sa mga kaibigan niya.

Muli na naman niyang iniisip si Kai at ang pangalan nito na biglang nag-appeared kanina. Ayaw na sana niyang isipin ‘yon pero may biglang pumasok sa kaniyang isipan.

Ngayon naalala niya na nawala ang cellphone ni Kai. Kung hindi isang kababalaghan ang nakita niya kanina ay baka ang mismong salarin ang nag-typing. He thought that maybe after the perpetrator killed Kai, the perpetrator took Kai’s cellphone. He asked himself bakit hindi recorded na nag-seen ang account ni Kai. Kailangan niyang sabihin ‘yon sa mga kaibigan niya.

It’s been seven in the morning and still, Kio doesn’t receive any replies from his friends. He didn’t know what happens to his four friends. O, baka tatanghalian ng gising ang mga ito. Napailing na tumayo siya at pumanhik sa itaas. Pagpasok niya sa loob ng silid niya ay dumiretso siya ng banyo at kaagad siyang naghubad. Nagligo siya at paglipas ng bente minutos ay tapos na siya. Pagkatapos niyang magbihis ay lumabas na siya ng silid niya dala ang kandila and bouquet for Kai.

Nang nasa labas na siya saka lang niya napagtantong umaambom pala pero hindi naman masyadong makapal. Binuhay niya ang makina ng kaniyang sasakyan at umalis na. While driving he checked his messenger. Wala pa ring reply ang mga kaibigan niya, na kahit seen man lang. Nagbibiyahe siya ng halos twenty minutes papuntang Black Town’s Memorial Garden. May isang cemetery naman sa East ang kaso ay abandona na ‘yon.

Ipinarada niya ang kotse sa parking lot ng Memorial garden. Nagmamasid muna siya sa paligid. Marami namang tao. He heaved a sigh of relief. Hindi niya alam kanina kung bakit bigla siyang nakaramdam ng takot. Kaagad niyang pinuntahan ang puntod ni Kai. Pero biglang nanlaki ang mga mata niya sa nakita niyang nakalapag sa lapida ni Kai. Agad niyang tinawagan ang number ni Euro. Huminga siya nang malalim. Sa wakas ay sinagot nito ang tawag niya.

“What the eff you guys doing?” he asked and shook his head as disbelief shadowed his gallant visage. “Do you think this is a good joke?”

He chortled from the other line. “Oh, why? Nag-sesermon ka ang aga pa. Halloween ngayon, bro. Nag-fashion naman ang mga Jejemon, marami rito kanina. Alam mo na ang gagawin natin mamaya.”

Kio clenched his teeth. “Ain’t joking dude holy cow.”

“Hey, what’s wrong?”

“Check your messenger bastard, alam kong kayo ang gumagawa nito.”

Pailing na ibinaba niya ang cellphone niya at kinuhanan ang lapida ni Kai na may mga talutot ng puting rosas covered with blood. Kung hindi sila Euro ang naglagay ng hunghang na bagay na ‘yon ay sino ang naglagay?

You

You sent a photo

Mas lalong bumilis ang tahip ng dibdib niya nang makatanggap siya ng message sa mga kaibigan niya na kagigising lang daw ng mga ito. Halata naman kanina sa boses ni Euro na namamaos pa. He read their messages.

Sky

Hi, good morning. Kagigising ko lang. Heys! May epic picture ako ni Stell. I-post kaya natin?

Stell

I’ll skin you alive!

Sky

Talaga ba, Stell? Baka babalatin ko ang mukha mo. Stupid.

Stell

Hindi! Hindi ba’t napakaduwag mo @Sky? faggot!

Sky

Ews! I am better at...

You

You are all stupid!

Stell

Lapag kasi ‘wag puro seen:>

Sky

So what? Pupunta tayo?

Euro

Hell yes for me. Daming Jejemon na naka-custome. I told ya people. Sa Pinas Jejemon fiesta ang Halloween.

Stell

Hell, I care!

Euro

You know manananggal custome na kumakapit sa make-up and your dollas clown with red cheeks apple thing.

Stell

I’m not feeling well. Nahihilo ako!

Euro

I know you! I love cigarettes after damn recreation. You know!

Stell

Nah! Eff wasn’t thinking of that

You

What the f**k people. Wala ba kayong balak tingnan ang photos na naipadala ko?

Stell

Aw! See photos

Euro

Haha, Stell. Kahit FB10 di mo kaya? Gago ka ba? Eh, ilang boxes nga ng condom kaya mong bilhin...

Sky

Stupid, Euro, those condoms are given free! Flavorless pa.

Stell

Napakagago kasi ng WiFi ni Euro! Though I wasn’t there, I know that WiFi always gago all the time...

Sky

(2)

You

Fuck you!

▶------- 1:17

Euro

Ako lang ang may load

Lemmme hear it!

You

?

Euro

For Pete’s sake, I’d better shut up.

He shut his cellphone at ibinulsa iyon. Bahagya siyang yumuko at nilinis ang lapida ni Kai at inalis ang mga talutot ng puting rosas. Agad niyang sinindihan ang kandila at inilapag ang dala niya.

“Kai, can you hear me?” Nagbubuntong hininga siya. “Can you hear me? Kai, let me feel your presence. Give me a sign.” Sa kandila siya nakatingin. “Kai, can you tell me kung sino ang pumatay sa’yo.” Biglang namatay ang sindi ng kandila. Hindi niya alam kung ‘yon ang sign na hinihingi niya o sadyang hinangin lang. Muli niya ‘yon sinindi.

“Malapit na Kai. Malapit na.” Pinahid niya ang ilang butil ng luha niya na hindi niya namalayan na nangingilid na. “At kung kaya mo, paki-usap bisitahin mo ako sa panaginip at sabihin mo kung sino ang pumatay sa’yo.” Hikbing sambit niya.

Yumuko siya at hinagkan ang lapida ni Kai. Gano’n niya kamahal ang kaibigan. “Your friend loves you so much. But I gotta go now, Kai.”

He stood up straight. Pakiramdam niya ay bumigat ang hakbang niyang tumalikod at naglalakad palayo. His cellphone vibrated. He checked it. Pero sa message siya dumiretso at lumaki bigla ang mga mata niya. May mga messages na galing sa mismong number ni Kai.

Hey Kio, buhay na buhay ako!

Sat 1:00 AM

Nanginginig ang mga kamay niyang hawakan ang cellphone niya. Sino ba ang lokong nag-message sa kaniya. Alam niyang patay na si Kai.

Bisitahin mo rin naman ako sa apartment ko.

Sat 1:30 AM

No, this wasn’t right. May hindi tama. Hindi si Kai ‘yon.

I have a lot of white rose petals in the bathtub, Kio.

Sat 2:00 AM

His whole body trembled in fear.

Ako na lang kaya ang bibisita sa inyo.

Happy Halloween, manakot tayo ng mga bata mamaya. Ang puting rosas, Kio, ang ganda, may bakas ng dugo, ang ganda, ang sarap sa paningin.

Sat 2:30 AM

Kio shook his head hard. May hindi tama. May mali. Nagsitayo bigla ang balahibo ni Kio sa kaniyang batok. It was impossible that he received those messages early in the morning and the hell it was from his friend Kai who died six months ago who brutally killed by an unidentified perpetrator.

His chest-thumping. Totoong nawala ang cellphone ni Kai at hanggang ngayon ay hinahanap niya pa rin iyon. And those messages he received from Kai’s number confused him even more.

Pero paano kung isang magnanakaw ang pumatay kay Kai noon? Dahil kung hindi ito isang magnanakaw ay bakit nito dinala ang cellphone ni Kai? O sadyang matalino lang ang taong pumatay kay Kai.

The one who sent those messages na nagpakilalang bilang si Kai. He mentioned a white rose. Iniisip niyang para saan ba ang puting rosas? Hindi ba’t puting rosas ang nakikita nila sa crime scene ni Kai? Bakit gano’n?