Killing Code (Thriller)

Chapter 4

Kio slowly opened his eyelids nang nararamdaman niyang may yumugyog sa kaniyang balikat. Sa una ang mga kamay na yumugyog sa kaniya ay mainit pero maya maya nang binilisan nito ang pagyugyog sa balikat niya ay naging malamig iyon na parang tablang ilang taong nababad sa tubig.

Malabong mukha ni Stell ang tumambad sa kaniya nang nagdilat siya ng mga mata Ngumiti ito at hindi nito inalis ang tingin sa mga mata ni Kio. Ikinagugulat ‘yon ni Kio, hindi ito kumurap nanatiling nakatingin lang ito sa kaniya.

Maya maya ay pailing-iling si Stell, paulit-ulit itong umiiling na tila may ipinahiwatig ang mga titig at akto nito. Nakita niya ang dugong unti-unting tumulo mula sa isang butas ng ilong nito. Napanganga si Kio. He wanted to inform Stell about his bleeding nose, but he couldn’t move his hands and only looked straight at Stell’s pale eyes. Bakit hindi niya kaya ang magbaba ng tingin sa buong mukha ni Stell? Pilit niyang gumalaw ngunit hindi niya magawa.

Tiningnan niya nang mabuti ang buong mukha ni Stell. He was sick. Biglang siyang niyakap ng kakaibang lamig ng simoy ng hangin sa pisngi niya. Hindi niya alam kung saan nagmula ‘yon. Wala siyang ideya kung may nakabukas bang bintana, o bukas ang aircon dahil ang buong atensiyon niya lang ay nasa kay Stell.

Kio noticed some faint blood beneath Stell’s lips. Stell then gradually started to speak. Kio was in awe of what he was doing as Stell opened his mouth wide. He observed Stell having his tongue amputated. Blood filled his mouth. To scream, Kio was unable to utter a sound. The presence of Stell paralyzed him. He couldn't move at all. Stell's nose has a little slit that gradually grew larger ‘til the lower portion fell onto Kio’s face.

Pero sa halip na naputulang ilong ni Stell ang bumagsak sa mukha niya, ay nakatanggap siya nang malakas na sampal mula sa mabigat na kamay ni Euro. Panaginip lang pala. Akala niya ay totoo na. Huminga siya nang malalim.

“Ay, sorry, Kio.” Hinging paumanhin ni Euro, “akala ko kung napaano ka na, ungol ka nang ungol ‘eh nakapikit naman ang ‘yong mga mata.” Tumawa ito saka nagpatuloy. “Sarap na sarap, hah.”

Bumangon siya at sinipat ang oras sa suot na wristwatch. Pasado alas onse na pala ng umaga. Inilibot niya ang kaniyang mga tingin sa loob ng silid na kinaroroonan niya. Naalala niya na mag-alauna siyang nakatulog kagabi. Dahil iyon sa iba’t-ibang isiping naglalaro aa utak niya. He wanted to shut it in his mind, but there was no way to forget it. The brutal death of Kai, the rose petals, and the amount of blood. What else? He couldn’t bear it anymore.

He tapped his forehead at naihilamos ang mga palad sa kaniyang mukha. Since yesterday he felt something wrong. Hindi lang basta-basta ‘yon prank. Totoo ang lahat ng nakikita niya at kailangan niya iyon imbestigahin. Muli niyang inilibot ang kaniyang mga tingin sa loob ng silid, wala roon sina Sky at Xero. Nakita niya si Euro na tumingin sa kawalan. Blanko ang buong mukha nito. Hindi niya alam kung ano ang iniisip nito.

“I don’t know what the f**k is going on.” Hinarap siya ni Euro.

Hindi siya umimik.

“Nakikita mo naman ang nakita natin kagabi, right?” tanong nito.

Tumango siya. “Kitang-kita ko.”

“Hindi ba’t minumulto tayo ni, Kai?” he asked.

Tumawa siya nang mahina. “I don’t think so.”

“So what’s funny?” Euro smirked.

“I tell you noong mag-isang buwan na ilibing si Kai ay palagi ko siyang nakikita sa aking panaginip,” he said, pausing for a moment, “nakikita ko ang kaawa-awang mukha nito. I feel that he asked for help. Pero itong nangyari recently, hindi ito pagparamdam ni Kai. Feeling ko ang gumagawa ng mga nakita natin ay mismong taong pumatay kay Kai.” He sighed.

Tumayo si Euro at naglalakad sa may bintana. He leaned himself against the wall at humarap sa kaniya. “Kai death case has been closed,” Euro deadpanned.

“You’re kidding me!”

“I’m serious, Bro.”

“Hell, you kidding!”

“The superiors of the captain who was responsible for the case ordered to close it. It’s a long debate in their office.” Euro smiled bitterly.

He clenched his teeth. “Can you tell me what the f**k is wrong with them?” He clenched his fist on his lap. “Basta-basta na lang ba nila iyon i-close?”

Nagbuntong hininga ito. “I don’t know if their justification is good in their name. Kai’s death was mysterious and impossible to find a suspect. Of all major cases, it was Kai’s death case remained unsolved.”

He clenched his fist in his lap. Hindi niya ‘yon matanggap. “It’s about negligence, why Black Town Police officers are so slow? Tell me who’s responsible for Kai’s case?”

“Captain Ken Xewo.”

“Tell me he has not defended the case!” He shouted.

“He did his best. He wasn’t present at the meeting. The case was closed without his knowledge. Ken was disappointed no’ng nalaman nitong kahapon na closed na ang case na hinawakan nito.” Tumigil ito para magbuntong hininga, saka nagpatuloy. “These superiors are laughingstock, they don’t want to call ‘slow’.” Tumawa ito nang mahina.

Kio stood up and moved close to Euro. “Tell me, who is this captain Xewo?”

Euro nodded. “He’s my friend.” Lumapit ito sa kaniya at tinapik nito ang kaniyang balikat. “Relax man, malalaman din kung sino ang pumatay kay Kai. Kapag may person of interest na gagawin na natin plano natin.”

Huminga siya nang malalim at binigyan ng malungkot na titig si Euro. “He was a brother to me, like what I said yesterday, hindi ako titigil hanggang hindi ko maihiganti si Kai.”

“We are here to back up you,” ngiting sambit ni Euro.

Wala salitang lumabas siya ng silid nito at bumaba sa sala. Hinahanap niya sina Sky at Xero. Kanina pa niya hindi nakikita ang mga ito. He needs to talk with them to discuss something.

“May pasok sina Sky at Xero ngayon,” sambit ni Euro na bumaba sa hagdan. The two were third-year engineering students.

“Si Stell?” naalalang itanong niya. Muli na namang tumukso sa isipan niya ang napanaginipan niya kanina lang. Presko iyon sa kaniyang alaala. “Okay na ba siya?” dagdag tanong niya.

“Siguro, hindi man lang ito nag-message.” Ibinagsak nito ang sarili sa mahabang sofa. “Maybe he’s good now.”

“I have a bad dream about him.” Naglalakad siya patungong kusina at buksan ang fridge pagbalik niya sa sala ay may dala siyang cold tea. “Akala ko nga totoo, I couldn’t explain it. He’s wrecked in my dreams.”

“Now and then ay puting rosas ang misteryosong bagay na nakikita natin. Hindi ba’t ispesyal sa killer ang puting rosas? Sabi nga ni Ken noon ay killing code ng killer.” Sinusuklay nito ang buhok gamit ang mga daliri nito.

Kio sat and gulped his cold tea.

Euro’s face lit up may ideyang biglang pumasok sa isipan nito. “Kausapin kaya natin ang parents ni Kai bakit nanahimik lang sila. Factor din ang pagiging tahimik ng parents ni Kai sa pag-closed ng case ng pagkamatay ni Kai.”

Kio agreed. Pero nasa province ang parents ni Kai. But as far as Kio remembered that Kai’s parents exert so much effort and even announced to the public about one million rewards sa makapag-turo ng kung sino mang posibleng pumatay sa anak nila. But everyone knows that it was impossible because there was no strong evidence.

Kung may CCTV lang ang apartment ay hindi mahirapan ang Police na responsable sa case ni Kai at ang investigation team na imbestigahin iyon. Naiinis naman siya dahil naalala niya ang ibinalita sa kaniya ni Euro kanina.

Gagawin niya ang lahat para kumbinsihin si captain Xewo at hilingin na buksan muli ang case. Pero sa ngayon ay kailangan muna niyang maghanap ng isang ebidensiya. At nang bigla niyang naalala ang message na mula sa mismong number ni Kai ay biglang tumindig ang balahibo niya sa batok. Tumango siya. He opened his cellphone and opened the message. Binasa niya muli ang huling mensahe na galing sa number ni Kai.

Ang puting rosas, Kio, ang ganda, may bakas ng dugo, ang ganda, ang sarap sa paningin.

Sat 2:30 AM

Bigla siyang nag-angat ng tingin nang nag-ring ang cellphone ni Euro at full volume pa iyon.

“Si Sky,” mahinang sambit ni Euro.

“Answer him.” Ibinalik niya sa loob ng kaniyang bulsa ang kaniyang cellphone.

Sinagot ni Euro ang tawag ni Sky. Hindi pa ito nakapagsalita ay nagsalita na agad si Sky mula sa kabilang linya. Tila puno ng pag-alala at takot ang boses nito na naghihingal pa.

“Nawala si Stell last night. Nag-paalam daw ito sa kanilang guard at sinabihan ang guard na pupunta raw ito sa atin.”

“Hell, is that supposed to be a good joke?” sambit ni Euro.

“Listen, hinahanap si Stell ng Daddy nito. Unreachable rin ang number nito.”

Euro shrugged. “But everyone knows that he was sick,” ani Euro but his face began to flood with concern.

“Nandito kami ni Xero sa Black Town Police Station nandito rin si, Mr. Brien Eros,” ang tinutukoy nito ay ang daddy ni Stell. “Nawala si Stell at hanggang ngayon ay wala pa rin ito. Ang sasakyan ni Stell ay nakita sa McArthur Street near the abandoned cemetery.”

Nagkatinginan sina Euro at Kio. Walang salitang lumabas sa kanilang mga bibig. They were both shocked. Sabay silang tumayo. Alam nila kung saan sila pupunta kahit hindi sila nag-usap. Naalala naman ni Kio ang panaginip niya kanina. Kanina pa man ay gusto niyang isipin na may masamang nangyari kay Stell. Bigla siyang huminto sa paglalakad at yumuko para pulutin ang isang bagay na umaagaw ng atensiyon niya. Isang matalim na aguha iyon. On the sharp edge, he saw a small piece of skin and it was bloodied.

Kaagad niya iyon ihagis at umatras nang makita ang medyo malaking balat, at tila balat ng ibabang labi ng tao. Hindi niya alam kung namalikmata lang siya. Pero tila totoong balat ng labi ang nakita niya. Napailing si Kio.

He stood up at sinundan si Euro na walang lingon likod na pinuntahan kung saan naka-park ang kanilang mga sasakayan. Nanginginig ang buong katawan ni Kio. He closed his eyes na baka sakaling maalis niya ang nakita niya sa kaniyang isipan. Pero kahit anong pagpikit ang kaniyang ginagawa ay nakarehistro pa rin iyon sa kaniyang isipan at tumukso sa kaniyang alaala habang nagbibiyahe sila patungong Black Town Police Station.