Killing Code (Thriller)

Chapter 3

Dahan-dahang bumangon si Stell. Kaninang umaga ay hindi niya inaasahang bumigat ang kaniyang pakiramdam at dumilim ang kaniyang paningin, sinundan ‘yon ng pag-collapsed niya. Nang magising siya ay nakita niya ang sariling nakahiga sa kaniyang kama. Kaagad niyang hinanap ang cellphone niya at nang makita ‘yon ay nag-mensahe siya sa kanilang group chat. Nagbibiruan pa nga sila at nagpaalam na siya.

Muli siyang nakatulog nang mahimbing. Ngayon ay muli siyang nakagising mula sa buong hapong pagtulog niya. He checked his cellphone para malaman kung ano’ng oras na. He realized that it was eight o’clock in the evening. He felt better now and he decided to go to Ville village.

Alam niyang nagtitipon sa bahay ni Euro ang mga kaibigan niya. He asked them in their group chat kanina at si Xero ang nag-reply sa kaniya. Instead of answering his question ay tinanong pa siya nito kung nasaan siya. Good Xero nagtatanong siya pero tanong din ang sagot sa kaniya.

He changed his clothes quickly and he went out of his room. Nakahinga siya nang maluwag nang nasa labas na siya. Nagpa-alam siya sa guard at sinabihan itong pupunta siya sa kaniyang mga kaibigan. He smiled when the guard opened the gate for him.

Habang nagbibiyahe siya ay panay ang silip niya sa labas. Makapal ang ambon at masyadong madilim ang dinaanan niyang kalye. Malakas ang ulan kanina pero unti-unti ring humuhupa ang ulan. Nakakatakot ang kulog at pagguhit ng liwanag niyon sa kadiliman. Shortcut ang daang ‘yon papunta sa bahay ni Euro sa Ville village. Sa pamamagitan ng headlight ng sasakyan niya ay kitang-kita niya ang mga malalaking paniking nagsasalimbayan sa daan.

He felt like he was lost in the darkness. He thought it was the shortcut way to Euro’s house, but now he felt everything was odd and unfriendly. Wala siyang nakitang buhay sa paligid. Bumilis ang tahip ng dibdib niya hindi dahil sa kadahilanang naliligaw siya kundi sa isiping may nagmamasid sa kaniya, o may kakaiba sa loob ng sasakyan.

He stopped his car and searched for his cellphone. Kaagad naman niya iyon nakita pero nadismaya siya nang makitang walang signal sa lugar na iyon. Mahigpit ang pagkahawak niya sa manibela at tila doon ibinunton ang kaniyang pagkayamot. At maya maya ay nagsimulang sumidhi ang takot na kanina pa niya nararamdam.

He gave a profound sigh and turned to check the backseat of his car. He felt that he has a strange passenger waiting for a chance to talk with him or attack him. Niyakap siya ng kakaibang lamig na nagpapatayo sa kaniyang mga balahibo sa batok.

Wala naman siyang nakikita sa back seat ng kaniyang sasakyan. Pero bakit may narinig siyang kakaiba sa back seat kanina? Parang may umuupo ro’n kanina. Panay nga ang silip niya sa rearview mirror ng sasakyan. Napailing na muling ibinalik niya ang tingin sa manibela. Huminga siya nang malalim.

Muli niyang buhayin ang makina ng kotse subalit hindi ‘yon gumana. Why? He tried hard many times pero ayaw talaga. Umugong lang ang kaniyang sasakayan pero ayaw mag-start. Nang tumingin siya sa labas sa dulo ng bahaging naabutan ng headlight ng sasakyan niya ay nakita niyang may taong nakatayo roon.

Hindi niya alam kung paano ipaliwanag ang kaniyang nararamdam. Matutuwa ba dahil sa wakas ay may kasama na siya sa madilim na parte ng kalsadang ‘yon, o matatakot dahil tila misteryoso ang taong nakikita niya at hindi man lang ito gumagalaw?

Mas lalong kumapal ang ambon. Sinubukan niyang andarin ang sasakyan niya sa huling pagkakataon subalit ayaw talaga umaandar. He was disappointed as he went out of his car to check who was the stranger. Nakatalikod ang taong ‘yon, may itim na payong. He couldn’t tell kung babae ‘yon o lalaki.

He moved closer but slowly. He was alert and couldn’t take off his eyes where the stranger stood. The stranger began to move and walked away into the dark. He followed the stranger. Nang muli niyang nilingon ang kaniyang sasakyan ay napailing siya at sinasabi niya sa sarili niya na babalikan niya ‘yon mamaya.

He secretly followed the stranger. Mabilis ang paglalakad ng estranghero hanggang sa nawala ‘yon. Niyakap ni Stell ang sarili dahil sa lamig at nababasa siya dahil sa hamog sa mga dahon ng damo at maliit na kahoy sa dinaraanan niya. Ipinagtuloy niya ang paglalakad para hanapin kung saan pumunta ang estranghero.

“Ohhh damn,” he mumbled as he jump into the area that he thought was safe but it was a muddy area. Huminga siya nang malalim. “Holy cow.” He felt the mud pull his lower body down. He tried hard to get out of there but the more he moved and grabbed roots to support his body to get out of there, the more his body slowly went down. He tried to calm himself at hindi siya gumagalaw, and he breathed out. He realized that he must remain calm at ‘wag masyadong bigatin ang sarili.

Nag-iisip siya habang nagmamasid sa madilim niyang paligid. Iniisip niya kung paano makaalis sa putik na ‘yon na hanggang sa dibdib na niya. He heard sounds breaking of a twig at yabag ng mga paang nakatapak ng mga tuyong dahon at kahoy. Tila papalapit ‘yon. Maya maya ay nakita niya ang anino ng isang tao. Gusto niyang saklolohin ito at humingi ng tulong subalit nang napagtantong ito ang estrangherong sinundan niya kanina ay dahan-dahan niyang niyakap ang sarili like a turtle timidly hiding in its shell.

Huminto ang taong ‘yon na tila may hinanap. Kakaiba ang kinikilos nito at muli na namang sumidhi ang takot sa kaniyang dibdib. Tumagal ng ilang segundo ang paghinto ng taong ‘yon at sa wakas ay umalis na ito at nawala sa kadiliman.

He gently moved in the muck like an alligator until he was able to grasp a strong root and pull himself out. He finally got himself out of the mud, and he breathed out. He wondered where he was. He nodded as he confirmed that he was just in the east of Euro’s house. Siguro ay daang metro ang layo sa bahay ni Euro. Wala na siyang balak balikan ang sasakyan niya. May bukas pa naman. Kailangan niyang ibalita sa kaniyang mga kaibigan ang kaniyang nakikita, ang taong nakikita niya.

He walked fast and he was panting. Tumatakbo siya. Walang humpay, walang lingon-likod. Sa wakas pagkatapos nang halos ilang minutong paglalakad at pagtatakbo ay nasilayan na niya ang kulay puting pinta ng bahay ni Euro. Napahawak siya sa kaniyang dibdib. Ilang hakbang na lang at maabot na niya ang pinto. Ilang hakbang na lang niya at makikita na niya ang kaniyang mga kaibigan.

Nakita niya ang liwanag ng kandila sa sala. Narinig din niya ang boses ni Kio na tila nag-alala. Binilisan niya ang paglalakad at sa wakas ay nakatayo na siya sa harap ng pinto. Bago kumatok ay lumingon siya at sa kaniyang pagkagulat ay nakita niya ang taong sinundan niya kanina.

He was shocked to death and he could hear his heartbeat pounding in his ears. The stranger slowly walked in his direction. Nagsimula na siyang kumatok. Iniisip niyang hindi muna siya magsalita. Papalapit ang estrangherong ‘yon. At pabilis nang pabilis ang pagkatok niya sa pinto. Hindi niya naiintindihan kung bakit hindi siya kaagad buksan ng mga kaibigan niya, alam naman niyang nasa loob ang mga ito.

He stopped for a while and when he turned his back ay wala na ang estrangherong ‘yon kanina. Muli siyang kumatok ngayon ay malakas na. Tatlong malakas na katok, and when he was about to call them out, he received a strong blow at his back that his head banged into the door and it made a loud noise. The stranger grabbed Stell by his back and threw his shocked body to the ground. The stranger tackled him to the ground.

Stell heard his heartbeat beating rapidly in his chest. The stranger who pinned him down was wearing a leather mask. When Stell had the opportunity to take it, he punches the stranger between his legs. The stranger whimpered at nakumpirma niyang lalaki ang estranghero. Stell took off the leather mask from the stranger’s face. Tumambad sa kaniya ang pamilyar na hitsura nito. Napanganga siya at hindi makapagsalita. Kitang-kita ang matinding pagkagulat sa buong mukha ni Stell.

Gusto niyang tumayo at tumakbo pero bigla siyang nahihilo at sumakit ang ulo niya at noon niya lang na-realized na may itinurok sa kaniya ang estranghero. He crawled away from the stranger but the stranger just followed him and after seconds had passed Stell passed out.

The stranger dragged him to the back of Euro’s house. Dragging him away to the darkest woods, and when the stranger stopped, may hinahanap ito sa loob ng sling bag nito. A large needle and nylon.

The stranger knew that his identity was exposed to Stell, and he make sure that Stell would forget him. He promised that Stell wouldn’t feel even single pain. He smiled devilishly. He bends slightly and sewed Stell’s mouth with the needle and nylon. He sewed it and shut Stell’s mouth. Tumilamsik ang dugo sa buong mukha ni Stell at sa itim na suot ng estranghero.

Unti-unting gumalaw si Stell. Nakaramdam siya ng hapdi at init sa buong katawan. Dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga mata. Kinapa niya ang humahapding labi niya at nakapa niya ang nylon na pangtahi sa kaniyang mga labi. Nanlaki ang kaniyang mga mata nang nakumpirma niyang tinahi nga ang kaniyang mga labi. His tears and sweat trickled endlessly. He questioned where he was, and why it was too hot.

The pain in the sewed lips was terrible lalo na’t sa tuwing sinubukan niyang huminga. Bigla niyang naalala ang kaniyang cellphone na nasa loob ng kaniyang basang bulsa. Agad niya ‘yon kinuha. Nadismaya siya nang makitang walang signal sa lugar na ‘yon at malapit nang ma-shutdown.

He switched on the flashlight of his cellphone because of curiosity kung bakit ang sikip ng lugar na ‘yon at bakit ang init. He couldn’t even move properly. Pulos mura ang nasa kaniyang isipan. When he checked the place, he was shocked to death. How come, this was a wooden coffin? He was buried alive. He was sweating again. This time hindi na niya alam kung paano iligtas ang sarili.

He began to make an effort and scrabbled in the wooden coffin with his nails that were torn and bloodied. Huminto siya, wala na siyang pag-asang mabuhay pa. Sumasakit ang kaniyang mga daliri’t kuko. Tumutulo sa bawat daliri niya ang dugo. He felt something slippery on his feet. Inilawan niya ‘yon gamit ang kaniyang flashlight at doon niya nakikita ang mga cobra na gumagapang sa paanan niya papunta sa kaniyang katawan.

The cobras made a sharp sibilant sound. Natakot siya baka kagatin siya ng mga cobra na ‘yon. Pero sa taong malapit na ang kamatayan ay hindi na niya ‘yon pinansin o iniisip. He closed his eyes and let the cobras crawl over his body and lay in his face.

Ilang minuto na ang lumilipas at malapit na siyang mawalan ng hininga. Alam niyang mamamatay siya. Kaya naisipan niyang i-typed ang identity ng taong hinala niyang gumawa niyon sa kaniya. However, his cellphone suddenly shut down. Bad luck in the wrong place. He cursed. He cried. He was hopeless. Pero naisipan niyang basagin ang salamin ng cellphone niya. Kinapa niya ang basag na salamin ng cellphone niya at nang may nahagilap siya ay agad niyang sinugatan ang kamay niya. Sa pamamagitan ng matulis na salamin na ‘yon ay isinulat niya sa kaniyang kamay ang pangalan ng taong pumatay, o posibleng pumatay kay Kai at ang taong naglibing sa kaniya ng buhay.

Walang humpay sa pagtulo ang kaniyang dugo mula sa sinugatang kamay. At sa ilang sandali ay unti-unti na siyang nahihirapang huminga. Nararamdaman din niya ang unti-unting pagpasok ng mga ahas sa butas ng suot niyang pantalon at T-shirt.

Nanginginig ang buong katawan niya. Nagawa niyang iangat ang isang kamay kinapa ang nylon sa kaniyang bibig and he pulled the nylon with all his strength and it tore the flesh of his lips. Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata at gumuhit sa duguang labi niya ang isang hindi mawaring ngiti.