“Şimdi öp beni…. Kahretsin dudakların neden bu kadar yumuşak…”
O anda kalçamı sıkıp dudaklarıma tekrar gömüldü.
Öpüşü uzadıkça sertleşti. Beni geriye, arabaya doğru itti. Sırtım sert kısma dayandı. Nefes almakta zorlanıyordum ama o durmuyordu. Bir eliyle saçlarımdan tuttu, diğer eli kıyafetimin düğmeleriyle uğraşıyordu. Düğmelerden biri koptu, soğuk hava tenime değdi.
"Dur..." diye zorlukla mırıldandım ağzımın kenarından, zira çok üşüyordum.
Duymadı bile. Dudakları çeneme, oradan boynuma indi. Isırdı. Canım yandı. Orada bir iz bırakacağını biliyordum. Ellerimle onu itmeye çalıştım ama kol kasları taş gibiydi. Gücüm yetmedi.
"Zeynep için evleniyoruz, evet," dedi, nefes nefese, dudakları boynumun kenarındaydı. "Ama her gece seni alacağım."
İçimde bir korku ve tiksinti dalgası yükseld
