Az önce yaşanan yakınlaşmadan sonra üst kata çıktığımda içim içimi yiyordu. Tarık Ağa’nın bana bakışı hâlâ gözümün önünden gitmiyordu. Bir insanın bu kadar soğuk ve bu kadar öfkeli olabileceğini gerçekten beklemiyordum.
Bana bir et parçası gibi dokunması gururumu kırmıştı. Sinirlenmiştim ama bunu dışarı vurmak istememiştim.
O an ağlasam zayıf görüneceğimi hissetmiştim. Yatağın kenarına oturup derin bir nefes aldım. Kendimi sakinleştirmeye çalıştım. O benim patronum diye düşündüm. Zeynep için buradayım diye kendimi telkin ettim.
Bir süre sonra aşağıdan gelen bir sesle irkildim. Kapı zili çalıyordu. Bu saatte kim olabilir diye düşündüm. Aşağı inmem gerektiğini hissettim. Merdivenlerden inerken hâlâ içimdeki öfke tam olarak geçmemişti. Kapıya yaklaştım ve kapıyı açtım.
Karşımda daha önc
