Hindi ganoon naging kadali para sa akin ang nakalipas na isang linggo. Wala akong ginawa sa hotel room ko kundi umiyak ng umiyak. Halos mapuno na ng luha ang silid ko sa walang tigil kong pag iyak. Araw araw kong naiisip ang mga oras kung kailan wala pa akong ka idea idea na kasal siya. Yung mga oras na ginawa niya akong tanga.
Pinilit kong maging matatag sa harapan ng ibang tao pero sa tuwing uuwi ako ay para akong bata na walang hinto sa pag iyak.
At hindi ko rin mabilang sa loob ng isang linggong iyon kung ilang beses akong sinusundan ni Harvey. Sa labas ng hotel room ko, sa opisina o kung saan man ako naroroon ay lagi itong nakasunod. Hindi na ako nag aaksayang itaboy siya dahil palagi lamang itong nakatingin sa akin ngunit hindi naman nag sasalita. Araw araw man niya akong sinusunda
