Mesaj
814 Words
Eliz Derin Kılıçarslan
Bir süre birbirimize baktık.
İkimiz de konuşmuyorduk.
Arabanın içini yalnızca klimanın hafif uğultusu dolduruyordu.
Sonunda bakışlarımı kaçırdım.
"...Eve gidebilir miyiz?"
Emir başını hafifçe salladı.
"Tabii."
Motoru yeniden çalıştırdı.
Bu kez yol boyunca hiç konuşmadık.
İstanbul'un kalabalığı yavaş yavaş geride kalırken ben camdan dışarıyı izliyordum.
Kafamın içi ise tam anlamıyla savaş alanına dönmüştü.
Bir tarafta...
Selim.
Diğer tarafta...
Gazeteciler.
Bir tarafta istemediğim bu evlilik...
Diğer tarafta ise beni daha iki gündür tanımasına rağmen tek bir an bile yalnız bırakmayan bir adam.
Bunu anlamlandıramıyordum.
---
Yaklaşık yarım saat sonra araba apartmanımın önünde durdu.
Emir kontağı kapattı.
Ben emniyet kemerimi çözdüm.
Tam kapıyı açacakken sesi duyuldu.
"Dur."
Otomatik olarak durdum.
Kendisi indi.
Arabanın etrafından dolaşıp benim kapımı açtı.
"İnebilirsin."
Gülümsedim.
"Bunu yapmak zorunda değilsin."
"Doğru."
"Yine de yapıyorum."
İstemsizce güldüm.
Arabadan indim.
Apartmana doğru birkaç adım attım.
Arkamdan seslendi.
"Eliz."
Döndüm.
Ellerini cebine koymuş bana bakıyordu.
"Bugün..."
Bir an durdu.
"...yalnız kalmak istemiyorsan söyle."
"Ben kalırım."
Şaşkınlıkla baktım.
"Evde mi?"
"Hayır."
"Girişte."
"Arabada."
"Ama sen yalnız hissetmeyeceğini bilene kadar buradan gitmem."
Kalbim yine aynı saçma ritimle atmaya başladı.
Başımı iki yana salladım.
"İyiyim."
"Emin misin?"
"Evet."
Birkaç saniye sustu.
Sonra başını hafifçe eğdi.
"Tamam."
"Kendine iyi bak."
"Sende."
Apartmana girdim.
Merdivenleri çıkarken dönüp camdan baktım.
Hâlâ gitmemişti.
Arabasının yanında durmuş, binaya bakıyordu.
Ben kapıyı açıp eve girene kadar da olduğu yerden ayrılmadı.
---
Eve girer girmez sırtımı kapıya yasladım.
Derin bir nefes verdim.
"Bugün gerçekten yaşandı..."
Telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Emir.
Mesaj atmıştı.
> Kapıyı kilitle.
Hemen ardından ikinci mesaj geldi.
> Balkon kapısını da kontrol et.
Üçüncü mesaj...
> Telefonunun sesi açık kalsın.
Dördüncü...
> Herhangi bir şey olursa, saati umursamadan beni ara.
İstemsizce gülümsedim.
Parmaklarım klavyenin üzerinde dolaştı.
> Bu kadar paranoyak olmak zorunda mısın?
Mesajı gönderdim.
Yaklaşık on saniye sonra cevap geldi.
> Hayır.
Ardından ikinci mesaj düştü.
> Ama söz konusu sen olunca oluyorum.
Telefonun ekranına birkaç saniye boş boş baktım.
Sonunda sadece...
> Dikkatli ol, Mafya Bey.
yazıp gönderdim.
Bu kez cevabı biraz daha hızlı geldi.
> Sende,güzelim.
Mesajı okurken istemsizce gülümsedim.
"Şuna bak..."
Diye mırıldandım.
"Daha iki gün önce tanımıyordum."
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Uzun bir duş aldım.
Dolaptan rahat bir eşofman takımı alıp üzerime geçirdim.
Duş almak iyi gelmişti.
Saçlarımı kurutup salona geçtim.
Bir bardak su içtim.
Saat gece yarısını geçmişti.
Tam yatak odama dönecektim ki...
Telefonum yeniden titredi.
Bu kez Emir değildi.
Bilinmeyen numara.
Kaşlarımı çattım.
Açmadım.
İkinci kez aradı.
Yine reddettim.
Üçüncü...
Dördüncü...
Beşinci...
Aramalar peş peşe geliyordu.
İçime kötü bir his çöktü.
Tam telefonu sessize alacakken...
Mesaj bildirimi geldi.
Numara yine aynıydı.
Ekranı açtım.
Tek bir cümle yazıyordu.
> "Kocan seni sonsuza kadar koruyamaz, Eliz."
Parmaklarım buz kesti.
Mesajın altına ikinci bir mesaj daha düştü.
> "Yakında yeniden konuşacağız."
Gönderen ismine baktım.
Numara kayıtlı değildi.
Ama kimin attığını tahmin etmek zor değildi.
Selim.
Boğazım düğümlendi.
Hiç düşünmeden...
Rehberi açtım.
Ve tek bir ismin üzerine bastım.
Emir.
Telefon yalnızca bir kez çaldı.
İkinci çalışı beklemeden açıldı.
"Eliz."
Sesi sakindi.
Ama beni tanıyacak kadar iyi tanımaya başlamıştı sanırım.
Sesimdeki nefes alışverişinden bile bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı.
"Ne oldu?"
Konuşmaya çalıştım.
Olmadı.
Boğazımdaki düğüm kelimeleri dışarı çıkarmıyordu.
"Eliz."
Bu kez sesi biraz daha sertleşti.
"Konuş."
Telefonu kulağımdan çekip mesajı tekrar okudum.
Sonra derin bir nefes alıp fısıldadım.
"...Mesaj attı."
Sessizlik.
"Kim?"
"Selim."
Arabanın motor sesi duydum.
Kaşlarım çatıldı.
"Sen..."
"Mesajda ne yazıyor?"
Sözümü kesti.
Ekrana baktım.
Titreyen sesimle okudum.
> "Kocan seni sonsuza kadar koruyamaz."
Yutkundum.
> "Yakında yeniden konuşacağız."
Telefonun diğer ucundan tek kelime gelmedi.
Hiç.
Bu sessizlik...
Bağırmasından daha korkutucuydu.
"Emir?"
"Kapını kilitledin mi?"
"Evet."
"Zinciri taktın mı?"
"Evet."
"Pencereler?"
"Hepsi kapalı."
"Balkon?"
"O da."
"Perdeleri çek."
Şaşırdım.
"Ne?"
"Perdeleri çek Eliz."
Sesinde öyle bir otorite vardı ki...
Hiç sorgulamadan salona gidip perdeleri kapattım.
"Tamam."
"Işıkları da kapat."
Dediklerini yaptım.
Ev karanlığa gömüldü.
"Şimdi yatak odana geç."
Telefonu kulağımla omzum arasına sıkıştırıp yürümeye başladım.
Kalbim deli gibi atıyordu.
"Odaya girdim."
"Kapıyı kapat."
Kapatınca tekrar konuştu.
"Dolabının yanında mı duruyorsun?"
"Evet."
"Camın önüne geçme."
Nefesim kesildi.
"Neden?"
"Çünkü istemiyorum."
Sesindeki gerginlik ilk kez bu kadar belirgindi.
Sanki...
Bir şeyden şüpheleniyordu.
"Emir."
"Hm?"
"Sen neredesin?"
Yaklaşık iki saniye sustu.
Sonra...
"Aşağıdayım."
Ne dediğini anlayamadım.
"Nasıl yani?"
"Binanın önündeyim."
Olduğum yerde donup kaldım.
"Gitmedin mi?"
"Hayır."
"Gitmeye hazırlanıyordum."
"Ama sen aradın."
Gözlerim doldu.
Demek...
Ben yukarı çıkana kadar beklediği gibi...
Gittikten sonra da hemen uzaklaşmamıştı.
"Eliz."
"Efendim?"
"Şimdi beni dikkatlice dinle."
Sesi yeniden o tanıdığım sertliğe bürünmüştü.
"Ben yukarı çıkıyorum."
"Hayır!"
İstemsizce bağırmıştım.
"Gazeteciler..."
"Ya biri görürse?"
"Umurumda değil."
"Ama—"
"Eliz."
Ses tonuyla beni susturdu.
"Şu an tek umursadığım şey sensin."
Anahtar sesi duydum.
Apartmanın dış kapısı açılmıştı.
Ben ise nefesimi tutmuştum.
Asansörün çalıştığını duyabiliyordum.
Kalbim her saniye biraz daha hızlanıyordu.
"Emir..."
"Hm?"
"Bir şey olmayacak değil mi?"
Bu kez sesi beklediğimden daha yumuşaktı.
"Oldu bile."
"Ne?"
"Birisi..."
Asansör durdu.
Kapısı açıldı.
"...karımı korkutmayı denedi."
Koridorda ayak sesleri yankılandı.
Ve birkaç saniye sonra...
Kapım üç kez tıklatıldı.
"Eliz."
Emir'in sesi kapının ardından geldi.
"Ben geldim."
- Writer
