Dumating na rin ang last day namin sa work. Tambay na kaming tatlo at ang iba pa naming mga kasamahan na tinangggal dahil sa pagbabawas ng empleyado ng kumpanya. We decided na umuwi muna sa aming mga sariling bahay, para makapahinga at makasama ang aming mga pamilya na di namin masyadong nakasama ng almost two years mula ng mag-work kami sa kumpanyang iyon sa Maynila.
Maglaba, maglinis ng bahay, mag-aral magluto, maghanap ng mga recipes online, manood ng kdrama maghapon na minsan ay nakakatawa at madalas ay nakakaiyak. Makinig ng mga sentimental music. Yung sobrang nakakalungkot na pang broken hearted para lalo akong mag-emote at umiyak. Hanggang sa maalala ko sya at umiyak pang lalo.
Sa sobrang inis ko ay pinahihirapan ko si Carlo sa isip ko. Hindi ko sya pinapatay at ang gusto ko lang
