Ang Mahiwagang Kagubatan

Chapter 20

Chapter 20-Paalam

Mike's Pov

“Halika na Mike, nag-aalala na sila." Sabay hila ni Cherry. Naglakad na kami pabalik sa tinuluyan naming mga kaibigan. Hindi kami nagkamali ng makasalubong namin sila. Agad namang lumapit ang mga kaibigan ni Cherry nang makita siya. Nagyakapan silang lahat at umiyak nakita ko kung paano sila nag-alala sa pagkawala ni Cherry kaya naman nangako ako sa kanila na gagawin ko ang lahat para mahanap si Cherry. Napatingin ako kay Tin. Nakatingin silang lahat sa amin na may mukha na naghihintay sa sagot ni Cherry. Seryoso ba silang nakatingin sa amin?

"Hinanap ka namin kung saan man kami napunta." Sabay yakap ni Roxanne sa kan'ya.

"Ang hirap ipaliwanag pero ligtas na tayo, makakauwi na tayo," simpleng sabi ni Cherry sa kanila.

"Talaga ate Cherry." Sabay tawa ni Tin. Napatingin ako kay John, bigla na lang siyang nalungkot. Tangina, tinamaan ang gago. Sa bagay, maganda si Tin, katulad ni Cherry

“Excited ka naman Tin.” Napatingin ng masama si Tin kay John. Nilingon ko na lang si John at hala, nagsisimula na naman siya. Minsan kasi loko 'to. Alam niyang nagdadrama si Tin at sisirain ang moment nila. Kanina lang nakasimangot, ngayon naman lakas mang-asar.

“Syempre naman, John. Ang tagal ko na kaya hindi nakakagala."

"Wow! Pasyal talaga nasa isip mo.”

"Nakikialam ka," mataray na sabi ni Tin. Ang kalokohan ni John ang gusto ko. Maya-maya ay hinarap ni Tin si Sarah.

"Pupunta pa ba kami sa iyo, Ate Sarah?"

"Huwag na tayong pumunta maliligaw muli tayo. Magpapaliwanag na lang ako sa kanila."

"Sige, ayusin natin ‘yong mga gamit natin." sabay yaya ni KC sa kanila. Nagkatinginan lang kami ni Cherry.

"May nakilala kami kahapon; kilala nila si Emz, at kaibigan niyo daw. Naiwan sila sa bahay, para mga ewan ang daming sinasabi

"Hoy! Grabe kayo, Jeniz." saway ni Emz sa kan'ya.

"Eh ang weird naman ng hinahanap ka nila Mike." Lumingon si Jeniz. Tumingin lang ako kay Cherry. Tahimik lang siya.

“Tara na, ang dami niyong tanong. Lumakad na nga tayo," yaya ni Cherry sa mga kaibigan niya. Na Kasunod lang kami sa isa't isa. Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko habang papalapit kami sa bahay. Kinakabahan ako sa mangyayari kapag narinig ko ang totoo. Nagulat ako ng lumapit sa akin si Cherry at hinawakan ang kamay ko.

"Kaya mo ‘yan, kausapin mo muna sila." Nakatitig lang ako sa kan'ya. Bakit parang ayoko malaman ang totoo? Tanggap ko na wala na si Shane. Siguro tama sila; Kailangan kong mag-move on.

"Mike, salamat sa lahat. Alam kong hindi tayo nagkakaintindihan minsan. Tama ka, matigas talaga ang ulo ko. Nagmamagaling palagi, pero hindi ka pa rin sumusuko sa akin. Salamat. Sa pagligtas sa buhay ko. Sa totoo lang hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin kapag hinahabol ako ng halimaw. Salamat sa pagprotekta sa akin.” Umalis na si Cherry. Napatingin ako sa kan'ya habang papalapit siya sa mga kaibigan ko. Mukhang masinsinan ang usapan nila. Iniwan ko na sila at pumasok sa loob. Nakita ko ang mga kaibigan ni Shane, ngunit hindi ko makita si Shane. Nalaman kong hindi nakaligtas ang isa sa mga halimaw. Na Tahimik lang ako sa mga sinasabi nila. Matagal kong inihanda ang sarili ko sa kung ano man ang aking marinig. Sa ngayon, nakamit ko na ang hustisya para kay Shane. Ang kan'yang mga kaibigan ay ligtas; oras na para umalis tayo sa lugar na ito. Paglabas namin, napatingin ako sa mga kaibigan ko; blangko ang mga mukha nila. Lumapit ako sa kanila.

"Oh bakit ganyan kayo makatingin?" Sinabi ko sa kanila.

"Hindi lang si Tin ang na-miss ni John," mahinang sabi ni Emz. Napatingin ako sa kanila, naguguluhan.

"Tangina, sira ka Emz."

"Totoo naman John. May gusto ka kay Tin." Natawa si Emz sa kan'ya.

"Teka ano bang sinasabi mo?" Kumunot ang noo ko sa kanila.

"Iniwan nila tayo Mike," sabay nilang sabi. Nararamdaman ko mahina. Syempre, umalis siya ng walang paalam. Lagi niya itong ginagawa. Pagkatapos naming dumaan ngayon, iniwan niya ako sa ere.

"Hindi ba nagpaalam sa'yo si Cherry?" Tanong sakin ni Rod na parang nanghihina. Kaya naman nagpasalamat siya sa akin. Bakit siya umalis? Hindi ko alam. Saan ko siya makikita? Ngayon natutunan ko siyang mahalin, iniwan niya ako. Naiinis ako sa aking mga kasama; pinayagan silang umalis ng hindi ko alam.

"Tangina! Hinayaan niyo silang umalis!" sigaw ko sa kanila. Tahimik lang silang nakatingin sa akin.

"Hindi namin sila napigilan; mukhang excited silang lahat, tapos nagmamadali pa sila." Sabay lapit ni Emz.

"We let them go; isa pa sabi ni Cherry, nag-usap daw kayong dalawa kanina," mahinang sabi ni Rod.

"Habulin niyo?" Sinabi ko sa kanila. Hindi ko lang alam kung saan hahanapin si Cherry.

"Tangina, Mike, kanina pa sila umalis." Tumingin lang ako kay Ray. Nasuntok ko na lang sa inis.

"Saan natin sila hahanapin?" Napaupo ako ng mahina.

"Teka, ano ba talaga ang nangyari?" Lumapit sa akin si Rod na nalilito.

"Aminin mo Mike. May gusto ka ba kay Cherry?" Napatingin ako sa best friend ni Shain. Lumapit sa akin si Jane.

"Mike, let yourself go. Gustuhin man nating iligtas si Shane, wala tayong magagawa; matigas ang ulo at lumaban mag-isa, halimaw."

"Totoo ang sinabi ng kaibigan mo." Kasama si Jhun.

"Oo, Jhun, kasi tumakas siya. Masakit Mike, pero kailangan niya munang bumitaw."

"Alam ko ang dahilan. Ang dahilan kung bakit umalis kaagad si Cherry ay dahil sa girlfriend mo. Akala niya buhay pa siya." Napatingin ako kay George. Naiintindihan ko kung bakit gusto niyang tumakas.

"You have a point, George. Kasi everytime na gusto mong gumanti, you end up hurting someone. Mike, sorry hindi ka namin napigilan." Sabay lakad ni John. Tumingin lang ako kay John. Iniwan ko sila kasama ang aking mga kaibigan na sumusunod sa amin, at umalis kami sa lugar na ito. Marami akong karanasan na pagsubok dito. Nasaktan siya, umibig, at nanindigan para sa karamihan. Ang mahiwagang gubat na akala ko ay sa mga pelikula lang makikita ay nangyayari rin sa totoong buhay.

Ang Mahiwagang Kagubatan

(part 2)