Kahit masama pa rin ang loob ko, pinilit kong magpatuloy sa buhay dito sa U.S. Wala na rin naman akong ibang choice, ‘di ba?
Maganda naman ang campus, na napili ni papa kong saan ako mag-aaral, malawak, malinis, pero pakiramdam ko para akong nawawala sa lugar. Walang kakilala. Walang Zoe. Walang Calix.
Pero kahit na ganon, araw-araw akong nag-aaral. Ginugol ko ang oras ko sa academics, sinusubukan kong maging productive para hindi ko masyadong maramdaman ang lungkot.
Two months na rin ang lumipas.
At sa loob ng dalawang buwang ‘yon, kahit sobrang sama ng loob ko, naging consistent si Papa. Every single day, tumatawag siya.
“Gia, kumusta ang araw mo?”
“Anong subjects mo ngayon?”
“May mga kaibigan ka na ba diyan?”
“Ingat ka palagi, anak. Remember what we talked about.”
Wala siyang p
