Tatlong linggo na mula nang dumating si Calix dito sa New York. tatlong linggo ng tahimik pero matinding kaligayahan.
Minsan naiisip ko—baka panaginip lang ‘to. Pero tuwing gigising ako at makikita ko siyang nakangiti sa tabi ko, nakaunan sa braso ko, ramdam ko…
Totoo siya. Totoong nandito siya para sa akin.
Pero kahit punong-puno ng halik, yakap, at tawa ang mga araw namin, hindi rin maiiwasan ang kaba.
Laging may tanong sa likod ng isip ko.
“Paano kung malaman ni Papa?”
Lalo na’t araw-araw pa rin siyang tumatawag. Laging nangangamusta. At kahit hindi ko sinasabi, ramdam kong may duda siya. Para bang may kutob na siyang may tinatago ako.
Pero si Calix? Parang may sariling plano.
Kalmado. Laging may sagot. Laging may paraan.
Isang araw pagdating ko galing sa school, nagulat ako no
