Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung paanong unti-unting humihigpit ang gapos ng kalungkutan sa puso ko. Parang nabubuhay ako pero hindi ko alam kung para saan. Wala si Calix. Wala akong lakas. Wala akong saysay.
Simula nang dalhin ako ni Papa dito sa Switzerland—na para bang pinatapon ako sa malayong mundo na walang liwanag—pakiramdam ko, unti-unti akong namamatay. Ang mga bintana ng kwarto ko ay laging nakasara. Ang mga dingding, tila yumayakap sa akin pero hindi para damayan ako, kundi para ikulong.
Alam kong may buhay sa loob ko. Araw-araw kong hinahaplos ang tiyan ko at iniisip kung kanino siya magmamana—kung sa mga mata ba ni Calix o sa ngiti ko siya kukuha. Sa gitna ng dilim na kinulong ako, siya lang ang tanging liwanag ko. Ang anak naming ni Calix… ang pru
