CALIX POV
That same day…
Hindi ko man lang siya nayakap nang matagal. Hindi ko man lang siya naprotektahan gaya ng ipinangako ko.
In just a matter of hours, Ramiro Sarmiento pulled every string he had. At kahit wala siyang legal na batayan, kahit wala akong ginagawang masama—nagawa niyang ipa-deport ako.
Hawak-hawak ko pa ang wedding ring namin habang naka-upo ako sa airport lounge. Mabigat ang dibdib ko, parang pinipiga. Sa bawat segundong lumilipas, mas lalong lumalayo ang liwanag na siya.
“Sir,” tawag ng immigration officer. “Boarding na po.”
Tumayo ako, pero para akong walang lakas. Pumikit ako sandali, inalala ang huling beses na nakita ko si Gia—basang-basa ng luha ang mga mata, pumipiglas sa yakap ng ama niya. Sumisigaw. Umiiyak. Humihingi ng tulong.
“Calix! ‘Wag kang aalis!
