Santana’s POV
Wow, ito pala ang Baguio. Parang naka-aircon sa labas sa sobrang lamig. Mabuti na lang at sinabi ni Reon na magdala ako ng maraming jacket at damit na panglamig. Sa loob palang ng van ni Alaya, nakasuot na agad kami ng jacket kasi malamig na talaga. Hindi na nga nakabukas ang aircon ng van, nakabukas na lang ang mga bintana para pumasok sa loob ang lamig.
Hindi ko mapigilang ngumiti habang tinatanaw ko ang mga pine tree mula sa bintana ng sasakyan. Narito na kami sa wakas—ang bonggang lugar para ituloy ang plano ko.
“Salamat, Santana. Kailangan ko talaga ‘to. Grabe, para akong mababaliw sa kakaisip sa bag ko,” sabi ni Alaya habang nag-aayos ng buhok na halatang wala sa sarili dahil sa sobrang stress.
Siyempre, ako ang nagdala ng problema sa kanya. Wala siyang ideya na
