ARRANYA'S POV:
Hindi ko alam kung ilang oras na kami sa kalsada kasama si Prinsipe Sawyer habang nakasakay pa rin ako sa likod niya.
Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng matinding kirot sa aking dibdib kahit wala namang sugat o anumang peklat na natitira dito dahil sa pagkakatama ng palasong may lason.
"Bakit bigla nalang nawawala ang sugat sa katawan ko?" tanong ko sa sarili ko. Maraming bagay ang hindi ko maipaliwanag kung bakit nangyayari ito sa akin. Bigla akong napabalik sa aking kahelidad nang huminto sa paglalakad si Prinsipe Sawyer.
"Anya, magpahinga muna tayo dito saglit," sabi niya at saka ako ibinaba mula sa likuran niya.
"Namumutla ka. Masama ba ang pakiramdam mo?" tanong niya. "Mabuti pa, lagyan ulit natin ng gamot ang sugat mo," sabay kuha ng maliit na bote
