“จำได้ใช่ไหมว่าเธอเป็นคนของใคร” ร่างสูงยืนกอดอกมองร่างบางตรงหน้าแล้วถามขึ้น
“ได้ค่ะ” เสียงอ่อนแรงตอบกลับออกมา
“จำได้ แล้วจะฟังคำสั่งของฉันไหม”
“ฟังค่ะ”
“งั้นก็จำไว้ ว่าอย่าให้ฉันรู้หรือเห็นว่าเธอไปพูดคุยกับไอ้ชาวีอีก” แล้วเจ้าจอมก็สั่งออกมาทันที
แต่...
“.....” ครั้งนี้ธิดากลับเงียบลงอย่างไม่ตอบรับคำสั่งของเจ้าจอม และมันก็ทำให้เจ้าจอมรู้ว่าเธอคงไม่ทำตามที่เขาสั่ง
“เธอเลือกเองนะธิดา” เจ้าจอมพูดจบก็หมุนตัวขึ้นเตียงไปเอนกายพักผ่อนทันที โดยทิ้งให้ร่างบางที่ตอนนี้กำลังยืนเข่าอยู่ที่พื้นร่วมหลายชั่วโมงตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลอยู่ที่เดิมแบบนั้น
ในเมื่อเขาใจดีให้โอกาสเธอไปแล้วแต่เธอกลับไม่เลือกรับมันไว้ ก็อย่าหาว่าเขาใจร้ายก็แล้วกัน
ตุบ!
เสียงบางอย่างดังขึ้นทำให้เจ้าจอมที่หลับตาอยู่บนเตียงเพียงชั่วโมงเดียวต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้งและมองไปยังร่างบางหน้าประตูที่ตอนนี้ล้มฟุบไปกับพื้นเรียบร้
