Chapter 9
1814 Words
Monique
Tahimik akong nakahiga sa tabi ni Andrei habang siya ay mahimbing na natutulog sa aking tabi. Halos hindi ako makapaniwala sa sarili ko. Binigay ko sa kan'ya ang p********e ko. Dahan-dahan akong bumangon at ingat na ingat na inangat ang kumot sa aking katawan. Iniwasan ko na huwag ko siya magising mula sa mahimbing niyang pagkakatulog.
Napahinto ako sa pagtayo nang maramdaman kong mahapdi ang pagitan ng mga hita ko. s**t! Napamura ako sa sakit pero pinilit ko pa rin tumayo para makapagbihis na. Nang magtagumpay ako ay pinilit kong maglakad sa walk in closet at pumili ng damit na maisusuot.
I wear a simple purple long dress, strapless. Pagkatapos ay pumasok ako sa banyo para maghugas. Nang mapadako ang paningin ko sa salamin ay saka ko pa naalala ang mga iniwan niyang marka sa aking leeg hanggang sa ibabaw ng aking dibdib. Sinuri ko iyon lahat.
"What the hell he done to me?" mahina kong tanong sa sarili ko.
Nilugay ko ang buhok para matakpan ang mga markang ginawa niya. Patapos na ako nang makarinig ng mumunting katok sa may pintuan. Mabilis akong lumabas mula sa banyo upang pagbuksan ang sino mang kumatok. Nagising na rin si Andrei dahil sa kumatok.
Alam kong wala siyang saplot sa katawan pero nakabalot naman ito sa kumot. Lumapit ako sa pinto.
"Sino po?" tanong ko.
"Ako 'to, Hija, ready na po ang hapunan ni'yo." Si Auntie Luisa.
Hindi ko na siya pinagbuksan, dinikit ko ang mukha sa may pintuan.
"Sige po, susunod na lang kami," I replied.
Tumingin ako kay Andrei. Bumangon ito sa kama at walang hiyang naglakad papasok sa banyo ng walang suot. Iniwasan kong hindi madako ang mga mata ko sa ibabang parti ng kan'yang katawan. Sira ulo! Hindi man lang hinila ang kumot at nagtapis. Habang hinihintay ko siya ay inayos ko ang kama at pinulot ko pa ang boxer niya sa lapag. Nilagay sa ko gilid. Nang lumabas siya mula sa banyo ay dumeretso na sa walk in closet niya para magbihis.
Nakaupo na ako sa sofa nang lumabas siya. Nilingon ko siya pero nagulat ako dahil sa akin rin nakatingin. I stared at his handsome face that I adore the most. He was wearing a grey t-shirt and khaki shorts. Kahit simpling pambahay lang ang suot niya ay parang laging bago sa aking paningin.
"Let's go," mahina niyang sabi sa akin
Nagdasal ako na sana 'wag na niyang itanong ang nangyari sa amin. Tumango ako sabay tayo. I was about to step in the door when he held my hands. Napatingin ako sa kan'ya.
Pinagsiklop niya ang mga palad namin. "Let's go." ulit niya. Hinila na ako palabas ng kwarto.
Magkatabi kami sa hapag at tahimik na kumakain. Muntik na akong mapamura at mabilaokan nang maramdaman ko ang kamay ni Andrei na bumaba sa hita ko. Caressing softly while giving attention to his food. How can he do a multiple task? Napalinga ako sa paligid dahil nag-aalala akong baka may biglang pumasok at makita ang ginagawa ng demonyong ito sa akin.
Nang mapagtanto kong kaming dalawa lang sa kusina ay mabilis kong hinawakan ang kamay niyang malikot at binalibag ko iyon nang malakas. Narinig kong nagmura siya pero wala akong pakialam. He is the most annoying human in my sight. Hindi ko siya binalingan nang tingin at pinagpatuloy ko ang pagkain.
Napasulyap ako sa kan'ya nang mapagtanto kong hindi siya kumakain. Magkasalubong ang mga kilay niya at nakaawang pa ang labi na nakatingin sa akin.
"Eat?" taas kilay kong utos sa kaniya. Tinuro ko ang plato sa kaniyang harapan.
Bumuntonghininga siya bago binalik ang tingin sa plato at nagsimulang kumain. I suppressed a giggle, iyong hindi niya maririnig. Napapasunod ko rin pala ito sa aking paraan.
***
Muling nag-init ang loob ng kwarto namin. We made love again, kaya hapong-hapo ang katawan ko. Nakatalikod ako sa kan'ya habang nakapatong ang ulo ko sa braso niya. Ang isang kamay naman niya ay nakayakap sa baywang ko. We both naked under the sheet.
He kissed me on my hair many times.
"One day, I will bring you to London to meet my Uncle Roan." mahina niyang sabi sa akin. Pero patuloy pa rin ang paghalik at pag-amoy sa aking buhok. Hinaplos pa niya ang tiyan ko. Bigla akong nakiliti pero hindi ko iyon pinaramdam sa kan'ya.
I didn't answer him but I keep listening.
"Since our parents dead on car accident. Siya na ang tumayong magulang namin ni Dolce." He said. "I want you to meet him, baby." Mas lalo pa niyang dinikit sa akin ang katawan. Jerking upward his shaft behind me, para akong sinasabuyan ng mainit na tubig. Ito iyong pakiramdam na hindi ko maintindihan. Siniksik niya ang mukha sa aking leeg. Kaya hinawakan ko ang kamay niya sa baywang ko para malaman niyang nakikinig ako sa kaniya.
Ngunit hindi nagtagal ay mabilis siyang nakatulog.
Hindi ko magawang ipikit ang aking mga mata. Pasado alas tres na nang madaling araw nang dahan-dahan akong lumabas sa kwarto at mahinhin na naglakad papunta sa veranda. Sinilip ko ang likod. Bukas ang maliit na gate. Matagal kong tinitigan yon dahil hindi yon naka-lock. Kaya kung balak ko ang tumakas ay doon ako dadaan at tatakbo sa malawak na highway para humingi nang saklolo.
Nang wala akong makitang stand by na guwardiya doon ay mabilis ang mga kilos kong bumalik sa kwarto at nagbihis. Iniwasan ko rin na makalikha nang ingay.
Dahan-dahan kong sinarado ang pintuan at ni-lock sa labas. Pasado alas kwatro na ng umaga. Tinago ko ang susi sa aking bulsa. Kinandado ko siya sa loob para kahit na magising siya ay hindi niya ako mahabol nang mabilisan.
Nagdasal ako na sana pagkakataon ko na ito para makatakas sa kan'ya.
Palinga-linga ako habang palabas. Nakikiramdam ko sa palagid kong walang nakabantay.
Nagtagumpay akong makalabas sa maliit na gate at tanaw ko na ang malawak na highway. Nakaramdan ako nang tuwa. Bumalong ang mga luha ko sa mga mata. Plano ko na ang unang gagawin. Hihingi ako ng tulong at magpapadala sa police station. Kabisado ko naman ang numero ni Paul kaya masasaklolo niya ako ng mabilis.
Patakbo na ako sa highway nang makarinig ako nang sigaw. Boses ng lalaki pero hindi ako sigurado kung saan nanggaling.
"Sir Arthur! Iyong babae ni boss. Nakatakas!"
Hindi ko napansing naka-stand by lang sa 'di kalayuan. Tinubuan ako ng kaba at nagpatuloy sa pagtakbo.
"Putang ina! Habulin ninyo!" narinig kong sigaw ni Arthur.
Hindi ako lumingon at patuloy lang ang pagtakbo. Nadaanan ako ng isang sasakyan at pumara pa ito nang makita akong hingal na hingal sa gilid. Ngunit paglingon ko sa gawi ng mansyon ay bigla akong nanginig. Those Andrei's mens following me with the gun on their hands.
Lumabas ang matangkad na foreigner mula sa kaniyang sasakyan. Nabuhayan ako nang pag-asa. This man can help me. He looked decent man. Sa tingin ko ay espanyol rin ito.
"Please help me! I was kidnapped!" hingal na hingal akong humihingi ng saklolo sa kaharap kong lalaki. Napatitig siya sa akin . Lumingon din siya sa mga lalaking papalapit sa amin.
"What happened?" hindi makapaniwalang tanong niya sa akin.
"Please help! help me! Please.." naluluha kong pagmamakaawa sa kan'ya.
Hindi na siya nakapagsalita nang marating nila Arthur ang kinatatayuan namin. Bigla nila akong hinawakan sa magkabilang braso at nilayo nang kaunti sa lalaking nagtatakang nakatingin sa akin.
"Wait. What happened to her?" narinig kong tanong ng lalaki. Pero nakatalikod na ako sa kan'ya dahil pilit akong hinihila ng mga tauhan ni Andrei pabalik sa mansyon.
"I'm sorry sir. She's our Senyorita. She want to escaped at the mansion. Sorry for bother you, Gracias senior. "
Iyon ang huling narinig kong paliwanag ni Arthur sa lalaki bago kami makalayo sa kanila.
Kahit anong gawin kong pagpupumiglas ay wala rin akong magawa dahil sa lakas ng dalawang lalaking nakahawak sa magkabila kong braso at pilit akong hinahatak pabalik.
Naramdaman kong humahapdi na ang mga braso ko sa diin nang pagkakahawak nila.
"Ano ba! Bitiwan ninyo ako!" sigaw ko sa dalawang lalaki. Pero parang mga bingi at walang pakiramdam.
"I said, let me go!?" ulit ko.
Nasa main gate na kami nang makalapit sa amin si Arthur, hingal na hingal ito.
"Stopped!" sigaw ko sa dalawa.
Napahinto naman sila pero hawak pa rin ang magkabila kong braso. Pinilit kong bumaling kay Arthur at nagmakaawa sa kan'ya.
"Arthur, parang awa mo na. Hayaan mo na lang akong makatakas."
Nagsimulang manubig ang aking mga mata. Masakit para sa akin na hindi nagtagumpay ang plano kong pagtakas.
"Patawarin ninyo ako, Ma'am. Pero hindi po puwede. Malilitikan kaming lahat kay boss." Nararamdaman ko rin na naaawa siya sa akin pero sumusunod rin siya sa utos ng tarantado niyang amo.
"Arthur. Please! 'Wag kang gumaya sa kan'ya. Marami ka pang pagkakataon para magbago. Abogado ako, alam mo iyan? Kaya kitang tulungan." Patuloy kong pakiusap.
Napatingin sa akin. Lumunok at muling umiling. "Sorry po, ma'am. Pero mas delikado kapag tumakas ka. Hindi mo alam o kilala ang makakasalamuha mong tao dito. Spain is dangerous."
Napahikbi ako. Dahil kahit anong paliwanag ko at pakiusap ay mananatili pa rin siyang tapat sa kaniyang amo. What a loyal man! But the person he was serving doesn't deserve him. Andrei is evil!
"Please! Habang buhay kong tatanawing utang na loob sa'yo kapag hinayaan mo ako." I can't stop crying. I'm hopeless and ruined. I lost everything.
Magsasalita na sana siya nang may isang malakas na tumawag sa pangalan ko. Parang kulog at kidlat ang pagkakabigkas niya sa aking pangalan.
"Monique!"
Nanginginig akong napalingon sa kan'ya. Nabitawan rin ng dalawang lalaki ang mga braso ko. Sinalubong ako nang madilim niyang mukha at nagtatanggis ang mga bagang. He is mad! I can see that the way he was looking at me. Mabilis siyang lumapit sa akin at hinablot ang braso ko. Malakas akong napasinghap sabay ngiwi.
Nakaruba lang siya, siguro dahil sa pagmamadali ay hindi na niya nagawang magbihis.
"Good job men!"
Binalingan niya si Arthur at napatingin rin ako rito.
"I'm glad, na hindi niya nabilog ang ulo mo Arthur. Malaki ang tiwala ko sa iyo, mananatili kang tapat sa akin habang nabubuhay tayo."
Tumango lang si Arthur sa kan'ya.
Walang sabi-sabing hinila niya ako papasok. Pakiramdam ko pa ay para akong mababalian ng mga buto sa higpit ng pagkakahawak niya aking kamay.
Nadaan namin sa may pinto si Ronald na may hawak na baril. Ganito naba sila kaalerto? Hindi niya ako binibitawan hanggang sa makapasok kami ng tuluyan sa kan'yang kwarto at pabalang na sinarado ang pintuan. Nanlilinsik ang kaniyang mga mata sa galit kaya nakaramdam ako ng takot.
"Are you stupid, Monique?!" sigaw niya.
Umawang ang labi ko at bumalong ang luha.
Nilapitan niya ako at muling hinablot sa braso.
"Hindi mo ako makatakas kahit anong gawin mo. kung ako sa iyo ay manahimik ka na lang dito sa loob ng mansyon habang mabait ako sa'yo! Naiintindihan mo!"
- Writer
