4…เพื่อนใหม่ (1)
1583 Words
เวลาใกล้เที่ยงของวันต่อมาธนกฤตพาแพรรินมาห้างสรรพสินค้าเพื่อเปิดหูเปิดตา เพราะอาวุธไม่อยากให้หญิงสาวอยู่คนเดียวในบรรยากาศเหงาๆ มากจนเกินไป กลัวจะยิ่งทำให้จมอยู่กับความเศร้าโศกไปตลอด แม้แพรรินจะไม่อยากไปไหนแต่เมื่อทั้งอาวุธและธนกฤตต่างก็เห็นพ้องต้องกันทั้งยังคะยั้นคะยอเธอจึงยินยอม เนื่องจากมีของจำเป็นของผู้หญิงที่ต้องการอยู่ แถมการเดินไปเดินมาในที่ต่างๆ บ้างก็ดีเหมือนกัน
แพรรินเลือกซื้อเสื้อผ้าเล็กน้อย แล้วก็ขอตัวไปซื้อของใช้ของผู้หญิง โดยธนกฤตรออยู่ด้านนอกให้เธอเลือกเองอย่างไม่ก้าวก่าย จากนั้นก็ทานข้าวด้วยกัน หน้าตาท่าทางของแพรรินไม่ได้ดูดีขึ้นกว่าเดิมเท่าไร แม้จะยิ้มกับชายหนุ่มบ้างเวลาที่เขาเล่าเรื่องตลกๆ แต่แววตาของเธอก็ยังเศร้าเหมือนเดิม
สองหนุ่มสาวแยกกันเข้าห้องน้ำ แม้ตอนแรกธนกฤตจะขอยืนรอเธอแต่แพรรินไม่เห็นด้วยเพราะเมื่อเธอเรียบร้อยแล้วก็ต้องมายืนรอเขาด้านนอกอยู่ดี เลยตัดสินใจเข้าไปพร้อมกัน เมื่อทำธุระเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็มายืนหน้ากระจกล้างมือ ดูความเรียบร้อย ขณะนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินออกไปทางประตูพร้อมกับอีกคนสวนเข้ามา แพรรินไม่ได้สนใจนักทว่าทั้งสองชนกันเล็กน้อยแล้วต่างก็ขอโทษเธอจึงเหลือบตามองผ่านกระจก
ร่างบางของผู้หญิงวัยรุ่นตัวเล็กกว่าแพรรินเล็กน้อยเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแปลกๆ ขณะที่เอามือถือใส่ลงในกระเป๋ากางเกงตัวโคร่งของตัวเอง แพรรินมองอย่างไม่คิดมาก ก่อนจะก้มลงเก็บครีมที่เอาออกมาทามือหลังล้างมือลงกระเป๋า แล้วสะพายกระเป๋าของตัวเองหันหลังเตรียมตัวจะเดินออกไป ทว่ากลับชนเข้ากับคนที่ตัวเล็กกว่าอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“อุ๊ย!” แพรรินอุทาน
“ขอโทษค่ะ”
อีกฝ่ายพึมพำขอโทษกลับมา ทว่าขณะเดียวกันแพรรินก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างรั้งกระเป๋าสะพายของตัวเอง ด้วยความเร็วมือบางจับหมับเข้าที่มือของอีกคนทันควัน ด้วยความที่เป็นนักกีฬาที่ต้องมือเร็วเท้าเร็วจึงไม่ยากนัก พร้อมหันมองคนที่ชนตัวเอง เกร็งมือที่บีบข้อมืออีกฝ่ายแน่น ขณะที่คนซึ่งตัวเล็กกว่ามองกลับอย่างผวาพร้อมกับพยายามสะบัดมือเธอออก
“ปล่อยนะคุณ”
“เมื่อกี้คิดจะทำอะไร”
“เปล่า”
อีกฝ่ายตอบกลับและพยายามทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ แต่แพรรินไม่เชื่อ เธอรู้สึกได้ว่ากำลังถูกล้วงกระเป๋าที่ยังไม่ได้ปิดขณะที่ทั้งสองชนกัน
“โทรศัพท์เมื่อกี้น่ะ ของผู้หญิงคนเมื่อกี้ใช่ไหม”
“โทรศัพท์อะไร คุณพูดเรื่องอะไรคะ”
“พี่เห็นนะว่าเราเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋า”
“โทรศัพท์หนูนะพี่ เอาใส่กระเป๋าไม่เห็นแปลก”
“อย่ามาโกหก เมื่อกี้เราล้วงเอาโทรศัพท์เขามา แล้วนี่ก็จะมาล้วงกระเป๋าพี่อีก ใช่ไหม”
“เฮ้ย! พูดอะไรพี่ หนูเปล่านะ ปล่อยมือหนู”
อีกฝ่ายพยายามสะบัดมือเต็มที่ พร้อมกับมองไปทางประตูและเหลือบมองภายในห้องน้ำซึ่งว่างเปล่า ตอนนี้ยังไม่มีคน
“จะปล่อยก็ได้ แต่เอาของไปคืนเจ้าของเขาก่อน”
“บ้าสิ จะเอาไปคืนได้ไง ได้โดนจับกัน...”
คนตัวเล็กกว่าเธอหุบปากฉับเมื่อแพรรินจ้องอีกฝ่ายอย่างจับได้ไล่ทัน เธอล็อกข้อมือบางแน่นขึ้นแล้วดึงให้เดินตามออกมาข้างนอกพร้อมกับตัวเอง
“ปล่อยหนูเถอะพี่ นะ...หนูขอร้องล่ะ”
อีกฝ่ายพยายามขอร้องเธอเสียงเบาและฝืนตัวเอาไว้เต็มที่ แพรรินใช้แรงของนักกีฬาและการที่ตัวโตกว่าดึงอีกฝ่ายออกมาจนถึงช่องทางเดินเข้าห้องน้ำ แล้วก็เห็นผู้หญิงคนที่โดนล้วงโทรศัพท์เดินห่างออกไปพอสมควร แต่ไม่ไกลมาก
“พี่คะ ปล่อยหนูเถอะ นะ...นะ...”
“ไม่ได้ ปล่อยก็เท่ากับพี่ช่วยขโมยน่ะสิ เอามือถือไปคืนเขาซะ ครั้งนี้พี่จะไม่เอาเรื่อง เร็วสิ”
ผู้หญิงตรงหน้าเธอหน้าตาน่ารัก ผิวขาว ปากอิ่มสวย ตาคม คิ้วเข้ม ผมสีน้ำตาลเป็นลอนหยักถูกรวบหางม้าแบบลวกๆ ดูคล้ายๆ พวกลูกครึ่งลูกเสี้ยว ดูไม่น่าเชื่อว่าจะมาทำตัวแบบนี้
“พี่คะ หนูขอร้อง หนูไม่มีเงินจริงๆ ค่ะพี่ ถ้าเอาไปคืนเขาแล้วโดนจับหนูจะทำไง แม่หนูน้องหนู...”
สาวน้อยพยายามอ้อนวอนเธออย่างสุดๆ เริ่มมีเหงื่อผุดที่หน้าผากมน และฝืนตัวเองเต็มที่ ไม่ยอมก้าวตาม
“เอาล่ะๆ เอาไปคืนเขาก่อน พี่จะช่วยพูดเอง แล้วเราค่อยคุยกัน มาสิ”
แพรรินเกร็งข้อมือลากอีกฝ่ายให้เดินตามเร็วๆ มาใกล้ผู้หญิงคนที่โดนล้วงมือถือแล้วเอ่ยเรียก
“คุณคะ คุณ...”
ผู้หญิงคนนั้นหันมามองอย่างงงๆ แพรรินยิ้มให้เป็นใบเบิกทางแล้วก่อนจะพูดขึ้น
“น้องคนนี้เขาบอกว่าเก็บมือถือได้ตรงที่ล้างหน้าในห้องน้ำน่ะค่ะ ตอนนั้นมีแค่คุณกับฉัน ก็เลยลองมาถามคุณดูเพราะมันไม่ใช่ของฉัน”
แพรรินบอกแล้วหันไปกระตุกมือคนที่ก้มหน้างุดยืนนิ่ง จนอีกฝ่ายต้องล้วงเอามือถือออกมายื่นให้ แพรรินหยิบขึ้นมาโชว์ไปข้างหน้าให้ผู้หญิงคนนั้นดู เธอทำหน้าแปลกใจมาก รีบค้นกระเป๋ากางเกงของตัวเอง แล้วก็เปิดกระเป๋าสะพายทันที ก่อนจะยิ้มรับแล้วรีบคว้ามันไป
“ต๊าย ไปลืมไว้ตอนไหน จำไม่ได้เลยนะเนี่ย ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากๆ”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
แพรรินตอบรับอย่างยินดี ขณะนั้นมีคนโทรเข้ามาในเครื่องของเธอคนนั้นพอดี เธอจึงรับแล้วพยักหน้ายิ้มขอบคุณแพรรินกับสาวน้อยข้างตัวอีกครั้งก่อนจะจากไป
เมื่อถูกปล่อยมือสาวน้อยก็รีบขยับตัวก้าวขาจะวิ่งหนี ทว่าแพรรินก็ยังไวพอที่จะคว้ามืออีกฝ่ายไว้ได้ สาวน้อยหันกลับมาขอร้องตาแดงก่ำ แต่ไม่ร้องไห้ แม้จะดูกลัวแต่ก็เหมือนพร้อมที่จะสู้กับเธอ
“พี่ปล่อยหนูได้แล้วนะ หนูคืนของเขาไปแล้วนี่”
“เดี๋ยวก่อน...”
“อะไรอีกล่ะพี่ จะจับหนูส่งตำรวจหรือไง ไม่มีหลักฐานนะ”
“เราเป็นผู้หญิง อายุยังน้อย หน้าตาก็ดี ทำไมมาทำแบบนี้ นี่ทำมานานหรือยัง ทำเป็นอาชีพหรือเปล่า”
อีกฝ่ายเงียบ พยายามแต่จะแกะมือแพรรินออก ทว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด
“ตอบมาสิ ไม่งั้นจะส่งตำรวจจริงๆ ด้วย” คนอายุมากกว่าเร่งเร้า
“อย่ามาหลอกกันเลยพี่ โทรศัพท์คืนเขาไปแล้ว พี่จับหนูไม่ได้หรอก ถึงไม่ได้เรียนหนังสือสูงหนูก็รู้นะ”
คราวนี้แพรรินได้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เรียนหนังสือแล้ว ทั้งที่อายุก็น่าจะยังน้อยอยู่ คงราวๆ มัธยมปลาย หญิงสาวคิดแล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นธนกฤตกำลังเดินมองซ้ายมองขวา คงตามหาเธออยู่บริเวณทางที่จะเดินไปห้องน้ำ
“ใครว่า พี่มากับตรวจนะ เพื่อนพี่เป็นตำรวจ โน่น...เห็นไหมคนนั้นน่ะ ที่มีแจ็กเกตดำคลุมน่ะ”
สาวน้อยหันมองตามแล้วก็สะดุ้ง หน้าหวาดผวาขึ้นมา แพรรินรู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจว่าธนกฤตเป็นตำรวจจริงเพราะมาดเขายังให้อยู่
“ถ้าพี่จะให้เขาจับเราซะอย่าง ก็แกล้งเอาของพี่ยัดมือเราก็ได้จริงไหม”
“เฮ้ย! อย่ามายัดข้อหากันนะ”
อีกฝ่ายโวยวายพร้อมกับปัดมือเธอ จนมือทั้งคู่แดงก่ำไปหมด
“งั้นสัญญากับพี่มาก่อนว่าอย่าทำอย่างนี้อีก แล้วพี่จะปล่อยเราไป”
“สัญญา ปล่อยสิ”
คำพูดที่หลุดออกมาอย่างรวดเร็วและขอไปทีทำให้แพรรินรู้ว่ามันเชื่อถือไม่ได้ เธอตัดสินใจพูดอย่างหนักแน่น
“อย่าสัญญาพล่อยๆ สัญญาแล้วก็ต้องทำให้ได้ด้วย เป็นขโมยแบบนี้มันไม่ดี วัยอย่างเราน่าจะเรียนหนังสือจะได้มีอนาคตที่ดี”
“พี่ก็พูดได้ พี่ไม่ได้เกิดมาจนเหมือนหนู พี่ไม่เข้าใจหรอก พี่ไม่เคยต้องเห็นแม่ทำงานหนัก แทบไม่ได้กินไม่ได้นอนส่งหนูกับน้องเรียน หาข้าวให้หนูกับน้องกินแต่ตัวเองไม่ได้กิน หนูทนเห็นแม่ลำบากแบบนั้นไม่ได้ แล้วตอนนี้แม่ก็เจ็บออดๆ แอดๆ นอนซมเพราะร่างกายทรุดโทรมจากการทำงานหนักเกินไปด้วย พี่ยังจะให้หนูไปนั่งเรียนหนังสือสบายใจได้อยู่อีกเหรอ แล้วน้องกับแม่หนูจะเอาอะไรกิน น้องหนูจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าเทอม”
คราวนี้สาวน้อยสะบัดมืออย่างแรงด้วยแรงอารมณ์ ในขณะที่แพรรินอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ได้เพียงฟังอีกฝ่ายพรั่งพรูทุกอย่างออกมา แม้จะเบาแต่ชัดไปด้วยอารมณ์แพรรินก็พูดไม่ออก
=====
- Writer
