9...จับมือไปด้วยกัน (2)
740 Words
“นี่มันอะไรกัน มัวทำบ้าอะไรกันอยู่หา! คิมหายไปได้ยังไง ทำไมถึงไม่มีใครมองหรือว่าคอยคุ้มกันคิมเลยสักคน ปล่อยให้เจ้านายหายไปแบบนี้ได้ยังไง ไม่รู้คิมจะตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า ไปตามหาเดี๋ยวนี้เลยนะ”
เสียงคุณนายใหญ่วี้ดขึ้นทันทีเมื่อทุกอย่างสงบลงแล้วรู้ว่าภาคิม ธนกฤต แพรไพลิน และเด็กสาวที่ตามมาด้วยหายตัวไป ส่วนอาวุธได้รับบาดเจ็บและกำลังนำตัวส่งโรงพยาบาล โดยทางคุณนายใหญ่คนของภาคิมจะช่วยดูแลให้ แต่ก็นั่นแหละ คุณเหม่ยหลินสนใจเพียงแค่ว่าภาคิมหายไปเท่านั้น อาวุธจะเป็นอย่างไร คนอื่นๆ จะหายไปไหนหมดก็ช่าง
“ตอนนี้เราต้องดูแลเรื่องความปลอดภัยของคุณนายใหญ่กับคุณหนูก่อนครับ เพราะนี่เป็นคำสั่งของท่านรอง แล้วคุณอาวุธก็บาดเจ็บ ยังไงพวกผมคงต้องคุ้มกันคุณนายใหญ่จนกว่าจะเดินทางกลับถึงบ้านชัยสุรวงศ์อย่างปลอดภัยก่อนครับ”
“แล้วเจ็กละคะ เอินห่วงเจ็ก เอินว่าพวกเราอย่าเพิ่งกลับดีกว่านะคะ พักที่โรงแรมก่อนก็ได้ คุณดนัยกับทุกคนจะได้ตามหาเจ็กได้ แบบนี้ดีกว่านะคะคุณดนัย นะคะหม่าม้า”
ยี่เอินแสดงความเห็นขึ้นมาอย่างร้อนใจ และดูเหมือนผู้เป็นแม่ของเธอก็จะเห็นด้วย ดนัยจึงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะรายงานต่อ
“คงไม่ได้ครับ”
“เอ๊ะ...ทำไมจะไม่ได้ ฉันสั่งก็รีบไปทำเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“เกรงว่าจะไม่ได้จริงๆ ครับ ยังไงพวกเราก็ต้องดูแลให้คุณนายใหญ่กับคุณหนูปลอดภัยก่อน นี่คือคำสั่งของท่านรองครับ”
“พวกแก!”
“เอ่อ หม่าม้าคะ...”
ยี่เอินจับมือผู้เป็นแม่ ทว่ากลับถูกสะบัดอย่างแรงจนเซถอยหลัง ขณะที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาจะเอาเรื่องดนัย ทว่าเพื่อนๆ อีกสี่คนที่เหลือของเขาก็ตามเข้ามายืนตรงเป็นแผง แต่ละคนตัวสูงใหญ่ทั้งนั้น แม้ไม่ได้มีท่าทางข่มหรือต่อต้าน ทว่าทั้งสายตาและหน้าที่นิ่งของแต่ละคนก็ทำให้คุณนายใหญ่ชะงักได้เหมือนกัน
“เชื่อพวกเราเถอะครับคุณนายใหญ่ คุณหนูยี่เอิน ท่านรองเป็นห่วงพวกคุณทั้งสองคนถึงได้สั่งให้พวกเราดูแลและก็ให้อยู่ในที่ที่มั่นใจว่าปลอดภัยแน่นอน ตอนนี้พวกเรายังไม่ทราบว่าคนพวกนั้นเป็นใครแล้วก็ต้องการอะไรถึงระดมยิ่งเราซะขนาดนี้ แบบนี้ก็หมายความว่าคุณนายใหญ่กับคุณหนูยี่เอินก็อาจจะมีอันตรายด้วย กลับบ้านก่อนเถอะครับ แล้วพวกเราจะจัดการเรื่องท่านรองเอง”
วิษณุพูดช่วยคลี่คลายสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงนิ่งดูมีเหตุผล ในขณะที่ดนัยเป็นพวกทำตามคำสั่งร้อยเปอร์เซ็นแบบที่คำไหนคำนั้นไม่ยอมเลี่ยง หาทางออกหรืออธิบาย คำสั่งของภาคิมมายังไงดนัยจะทำทุกอย่างตามนั้นไม่เถียงไม่ถาม
“แต่ฉันห่วงคิม”
“ยังไงท่านรองก็ต้องปลอดภัยครับ ท่านรองไม่ใช่คนที่ใครจะทำอะไรได้ง่ายๆ หรอกครับ คุณนายใหญ่น่าจะทราบดี” อาทิตย์พูดขึ้นมาอีกคน
“เชื่อพวกเราเถอะครับ ว่าคุณนายใหญ่กับคุณหนูกลับบ้านท่านรองจะสบายใจแล้วก็หมดห่วงมากกว่า”
วิษณุพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อเพื่อนอีกคนทำท่าจะทำให้คำกล่อมของเขาสลายด้วยการกัดเล็กกัดน้อยคุณนายใหญ่
“หม่าม้าคะ งั้นเราก็เชื่อพวกเขาเถอะค่ะ อย่าทำให้เจ็กเป็นห่วงเลยนะคะ”
ยี่เอินที่ฟังอยู่พักหนึ่งเข้ามาเกาะแขนผู้เป็นแม่แล้วพูดเบาๆ ทำเอาคุณนายใหญ่หันมามองลูกเลี้ยงตาขวางที่ขัดใจ แต่เมื่อทำอะไรไม่ได้จึงได้แต่หงุดหงิด ยอมทำตามที่ทุกคนเสนอ
“เอางั้นก็ได้ ฉันก็ไม่อยากให้คิมเป็นห่วง เอาสิ จะพากลับก็กลับ”
คุณนายใหญ่พูดเสียงขุ่น เมื่อเห็นดังนั้นวิษณุก็หันไปพยักหน้าให้สาวใช้ที่ตามมาซึ่งอยู่ห่างๆ ในตอนที่ผู้ใหญ่ตกลงกันเข้ามาพยุงคุณนายใหญ่ เพื่อที่จะได้พาทั้งคุณนายใหญ่และคุณหนูลงจากเรือ โดยลูกน้องคนสนิทของภาคิมทั้งห้าคนแอบเหลือบมองกันเองด้วยสายตารู้กัน
=====
- Writer
