เช้านี้เป็นวันที่สองที่ลูกแก้วตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงของสัตว์เล็กๆ ที่อาศัยอยู่ในป่า แม้ว่าบรรยากาศของที่นี่จะเย็นสบาย สดชื่น หายใจคล่องไม่มีมลพิษ ทว่าเธอก็คิดถึงบ้านในสลัมของตัวเอง คิดถึงแม่และน้อง ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นอย่างไรกันบ้าง ก่อนหน้าที่เธอจะมาที่นี่ เธอให้เงินที่แพรไพลินเคยให้เธอกับแม่ไปหมดแล้ว เพื่อเอาไว้ใช้จ่าย แล้วก็บอกว่าเธอจะมาทำงานกับเพื่อนรุ่นพี่ที่ใจดีช่วยหางานให้ ทว่าไม่ได้บอกว่าจะหายมานานขนาดนี้ ตอนนี้แม่อาจจะกำลังเป็นห่วงเธอ
ลูกแก้วคิดพร้อมกับถอนหายใจอย่างไม่สบายใจหลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยและค่อยๆ เขย่งออกมานั่งตรงระเบียงเตี้ยๆ ด้านหน้าบ้าน ข้อเท้าของเธอยังเดินกะเผลกอยู่ ถึงจะไม่ได้เจ็บมากแต่ก็ลงเท้าหนักๆ ไม่ได้ จึงทำได้เพียงมานั่งมองพระอาทิตย์ขึ้นตรงเหลี่ยมเขา ตรงนี้มีแต่ป่า ไม่น่าเชื่อว่าไกลออกไปไม่เท่าไร จะเป็นทะเลอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา สาวน้อยถอนหายใจออกม
