“แก้วกมล หนูชื่อแก้วกมล ชื่นใจ”
ลูกแก้วตัดสินใจบอกออกไป ธนกฤตนิ่งไปสักพัก จากนั้นจึงค่อยๆ คลี่ยิ้มให้สาวน้อยตรงหน้าอย่างอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกสงสารเข้ามาเกาะกินหัวใจทันที เด็กสาวธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมง่ายๆ ของตัวเอง วันหนึ่งต้องมาโดนไล่ยิ่งก็คงจะหวาดกลัวมากอย่างที่เธอพูด แต่ลูกแก้วเข้มแข็งมากที่ไม่แสดงอาการให้เขาเห็นสักนิด ก่อนหน้านี้เขาคิดเพียงว่าเธอเป็นเด็กดื้อ เอาแต่ใจ อาจจะโดนเลี้ยงดูมาอย่างคุณหนูที่ถูกตามใจ ซึ่งเขาไม่คิดจะเอาใจใครอยู่แล้วจึงทิ้งๆ ขว้างๆ ดัดนิสัยให้รู้ว่าเธอจะไม่ได้ทุกอย่างอย่างที่ต้องการ ทว่ามันผิดคาด เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงดูมาเพื่อให้สู้ชีวิต เธอแกร่งกว่าที่เขาคิด แต่ในความแกร่งนั้นก็ซ่อนความอ่อนแอเอาไว้ แล้วมันก็โดนเขากะเทาะออกมา
ฝ่ามือแข็งเลื่อนขึ้นมาด้านหน้าแล้วยกขึ้นประกบสองข้างแก้มใสที่อาบน้ำตา ก่อนจะค่อยๆ ปาดมันออกจากแก้มสาวน้อยอย่างเบามือ
