7…‘คุณนี่มันยั่วเก่งจริงๆ เลยนะ’ (2)
1603 Words
ในช่วงเช้ามืดท้องฟ้ายังไม่ทันสาง ความสลัวรางรำไรทำให้มองเห็นสิ่งต่างๆ เป็นเพียงเงาดำทะมึน ร่างตะคุ่มๆ เดินไปเดินมาอยู่ด้านหน้าประตูใหญ่ของบริษัท SW 99 ดูเป็นจุดสนใจเมื่อแสงไฟจากรถที่ชะลอสาดส่องให้เห็นชัดเจนขึ้น ทว่าคนคนนั้นกลับก้มลงดึงหมวกลงต่ำปิดหน้าแล้วหันหนีไปอีกด้าน แต่แทนที่จะเลี้ยวเข้าไปรถคันโตกลับขับเลยไปทั้งที่ชะลอในตอนแรก
เงาดำที่ยืนอยู่มองตามแล้วก็เปลี่ยนความสนใจไปด้านในของบริษัทอีกครั้ง พยายามชะโงกผ่านประตูเข้าไปมองหาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยซึ่งไม่มีใครนั่งอยู่สักคน ก่อนจะมองซ้ายมองขวาเพื่อความแน่ใจแล้วก็ยื่นมือไปจับตรงที่คล้องประตู แต่ก่อนที่จะทำอะไรไปมากกว่านั้นแรงโถมกระแทกก็ปะทะเข้าทางด้านหลังอย่างแรง พร้อมกับมือบางทั้งสองข้างถูกจับไขว้ไปด้านหลัง ร่างเล็กโดนดันกระแทกประตูเหล็กจนแทบจุก
“โอ๊ย...”
ร้องได้แค่นั้นปากก็ถูกมือแข็งๆ ปิดลงอีก พร้อมเสียงกระซิบกับลมหายใจร้อนๆ ดังข้างหู
“พวกของแกอยู่แถวนี้ไหม หรือว่ามาคนเดียว”
“อื้อ...”
“บอกมา ไม่งั้นฉันหักแขนแกแน่”
“อื้อ”
ใบหน้าเล็กๆ ส่ายไปมาอย่างแรงจนแก้มเนียนเย็นๆ แตะเข้ากับคางสากๆ ทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งทั้งตัว แต่กลับถูกร่างหนาหนักโถมเบียดอัดเข้ามาจนความเย็นเฉียบของโครงเหล็กซึมเข้าร่าง
“บอกมาเร็วเข้า”
คนที่โดนกดตัวร้องในลำคอพร้อมกับขยับดุ๊กดิ๊กทำเอาคนเสียงดุชักหงุดหงิด เพราะดูออกแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงจากสัมผัสทางกาย ทั้งกลิ่นทั้งผิวเนื้อมันฟ้อง แล้วส่วนหน้าของเขาก็เบียดอัดร่างเล็กๆ อยู่เต็มที่ แม้ตอนแรกจะไม่ได้ตั้งใจถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนี้ทว่าด้วยเข้าใจว่าเป็นผู้ชาย เขาเลยจัดไปเต็มแรง พอจะถอยให้ห่างร่างน้อยๆ ก็ดิ้นจนต้องกดเบียดเอาไว้เหมือนเดิม
“บอกมาสิวะ ไม่งั้นพ่ออัดไส้แตกจริงๆ”
“เฮ้ย มีอะไรกันน่ะ เกิดอะไรขึ้น”
ขณะนั้นไฟฉายก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงดังมาจากด้านหลังป้อม ก่อนที่ร่างของรปภ.จะปรากฏขึ้น
“อ้าว นั่นคุณกฤตใช่ไหมครับ เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย”
จากที่พูดเฉยๆ ในตอนแรก ตอนนี้รปภ.รีบวิ่งมาที่ประตูทันที ขณะเดียวธนกฤตก็ดึงร่างคนตัวเล็กกว่าออกจากประตูให้รปภ.เปิดออกพร้อมพูด
“ก็หัวขโมยน่ะสิ มันมาด้อมๆ มองๆ แล้วก็กำลังจะงัดประตู แล้วคุณไปไหนมา”
“อื้อ อื้อ”
ธนกฤตหันไปจ้องรปภ.อย่างดุๆ ฐานละเลยหน้าที่ ไม่สนใจคนตัวเล็กที่ทั้งร้องประท้วง ดิ้นรน ส่ายหน้าไปมา
“ผมไปเข้าห้องน้ำน่ะครับ ขอโทษครับ”
“เอาเถอะๆ ยังไงตอนนี้ผมก็จับมันได้แล้ว เดี๋ยวคุณกักตัวไว้แล้วก็เรียกตำรวจก็แล้วกัน ผมต้องรีบไปรับคนข้างใน”
ร่างสูงกำยำดันคนตัวเล็กพามาจนถึงป้อมด้านในที่มีไฟเปิดอยู่ โดยมีรปภ.เดินตาม
“อ๋อ คุณอาวุธแจ้งเอาไว้แล้วครับ เชิญเลยครับทางนี้ผมจัดการต่อเอง”
“ไม่รู้ว่ามันมีพวกมาด้วยไหม แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวตำรวจก็จัดการเอง ผมไปล่ะ”
ชายหนุ่มกำลังจะส่งคนตัวเล็กให้กับรปภ.ทว่าพอมือที่ปิดปากเริ่มหลวม และยังไม่ทันที่รปภ.จะไปจับแขนเล็กก็คว้ามือแข็งของธนกฤตยัดใส่ปากเล็กๆ แล้วกัดอย่างแรง
“เฮ้ย โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย”
ธนกฤตสะบัดมือออก ขณะเดียวกันรปภ.ก็คว้าแขนทั้งสองข้างคนตัวเล็กออกไปจับล็อกไว้ด้านหลัง
“ก็เอาคืนน่ะสิ อยู่ดีๆ ก็มาจับกระแทกประตูแล้วหาว่าเป็นขโมย มันเจ็บนะโว้ย”
สาวน้อยเสียงดังคอแทบจะเป็นเอ็น เธอดิ้นจนตอนนี้หมวกหลุดหล่นลงพื้นไปแล้ว และรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนวูบจนแทบจะเป็นลม โกรธที่โดนใส่ความ
“อย่ามาโกหกกันดีกว่า ถ้าไม่ใช่แล้วมาแอบมองหน้าบริษัททำไม แถมพอเห็นไม่มีคนยังทำเหมือนจะงัดกุญแจอีก”
เขาเงยหน้าขึ้นมาเถียงหลังจากดูแล้วว่ามือตัวเองไม่ได้มีแผลหรือได้เลือด เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาออกไปทางสวยน่ารักแบบผสมผสานไม่ใช่ไทยแท้ ผมที่รวบสูงรุ่ยร่ายลงมาบางปอยเหมือนเด็กวัยรุ่นซนๆ แสบๆ ที่เขาเคยเห็นในซีรีส์ต่างประเทศ
“ไม่ใช่นะ”
“เป็นแก๊งต่างชาติหรือเปล่า”
ธนกฤตยังถามอย่างปักใจเชื่อในความคิดของตัวเอง
“บ้า ไม่ใช้โว้ย ไม่ใช่ ได้ยินไหม”
คนตัวเล็กตะโกนเถียงอีกครั้ง ทำเอาคนขี้ใจร้อนตาดุขึ้นกว่าหน้าดุๆ ของตัวเอง เหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วก็ทำเสียงหงุดหงิด
“นี่หนู เป็นผู้หญิงรู้จักพูดให้มันเพราะหน่อย ไม่ใช่ก็คุยกันดีๆ ก็ได้ แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ รอให้ตำรวจมาก็บอกเขาเอาเองแล้วกัน เสียเวลามานานแล้ว ฝากด้วยนะ”
สุดท้ายเขาก็หันไปบอกรปภ. หลังจากทำเสียงดุสาวน้อยแล้ว ก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเดินไปเอารถ
“หนูมาหาคน แต่ประตูยังไม่เปิด แล้วก็ไม่เห็นคนที่ป้อมเลยลองจับกุญแจดูเฉยๆ ไม่คิดจะทำอะไรสักหน่อย แล้วอยู่ๆ คุณก็เข้ามาชาร์จไม่เปิดโอกาสให้พูดเลย นี่ฟังก่อนสิ หนูมาหาพี่แพรไพลินนะ...พี่ ดูหน้าหนูสิ จำไม่ได้หรือไง หนูมาเมื่อวานนี้แล้ว แล้วพี่แพรก็ออกมารับไง ดูดีๆ สิ”
เธอตะโกนตามหลังเขาก่อนจะหันมาหารปภ.ให้เขาดูหน้าเธอชัดๆ จึงไม่เห็นว่าธนกฤตหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง
รปภ.ที่มองหญิงสาวชะงักแล้วก็ทำหน้าเหมือนจะจำได้ ทว่ายังไม่ทันพูดอะไรเสียงเข้มๆ ก็ดังขึ้น
“มาหาคุณแพรจริงเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ เมื่อวานก็มานะ แล้ววันนี้พี่แพรก็ชวนไปต่างจังหวัด”
สาวน้อยหันมาตอบคนถามที่ยืนห่างจากเธอไปราวสองเมตร ชายหนุ่มมองหน้าเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกวาดลงดูเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองที่เหมือนจะเดินทางจริงๆ เพราะอีกฝ่ายใส่เสื้อเชิ้ตตัวบางทับเสื้อยืดด้านใน กางเกงตัวหลวมหน่อยๆ การแต่งตัวไม่ใช่แบบสมัยนิยม หากก็ไม่ได้เชยจนเกินไป ก่อนเขาจะล้วงโทรศัพท์มาจากกระเป๋ากางเกงของตัวเองกดไล่หาเบอร์พร้อมถามเสียงขรึมลง
“ชื่ออะไร”
“ถามหนูเหรอ”
“ฉันคงไม่ถามรปภ.ที่รู้จักกันดีหรอกน่า”
คนตัวเล็กได้ยินเสียงดุอีกครั้งของชายหนุ่มก็ทำปากยื่นหน้างอ ก่อนจะบอก
“ลูกแก้ว”
พอเธอพูดจบเขาก็ยกโทรศัพท์ขึ้น แต่ยังไม่ได้บอกให้รปภ.ปล่อยมือจากแขนเล็ก เขาเงียบไปสักพัก ก่อนจะทักทายไปตามสายด้วยน้ำเสียงดูรื่นรมย์กว่าเมื่อกี้
“สวัสดีครับคุณแพร ผมมาถึงหน้าบริษัทแล้วนะครับ ไม่ทราบว่าคุณแพรพร้อมหรือยังครับ จะให้ผมเข้าไปรับหน้าตึกเลยไหมครับ...อ๋อ ได้ครับ ผมรอคุณแพรได้เสมอ อ้อ ที่ด้านหน้ามีเด็กสาวคนหนึ่งบอกว่ามาหาคุณแพรครับ ชื่อลูกแก้ว”
เขาพูดพร้อมกับเหลือบมาทางสาวน้อยพร้อมฟังเสียงจากในสาย ก่อนจะพยักหน้ารับและรับคำ
“โอเคครับ ครับ...แล้วเจอกันหน้าตึกครับคุณแพร”
วางสายแล้วชายหนุ่มก็หันมามองทางคนตัวเล็กที่รปภ.กำลังล็อกแขนอยู่ ธนกฤตพิจารณาใบหน้าลูกผสมใสๆ น่ารักอยู่ครู่หนึ่งก่อนบอก
“ปล่อยยายหนูน้อยนี่ได้แล้วล่ะ ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว”
“ครับ” รปภ.รับคำแล้วปล่อยมือออก
ลูกแก้วสะบัดตัวออกเหมือนกัน แล้วก็จ้องตอบคนตัวโตหน้าดุอย่างโกรธๆ หากอีกฝ่ายเพียงเลิกคิ้วขึ้นสูงข้างหนึ่งให้เธอ แล้วหันหลังเดินไปโดยไม่ขอโทษสักคำ ขณะที่ลูกแก้วกำลังหงุดหงิดที่ทำอะไรคนกวนโมโหไม่ได้อยู่นั้นเสียงชายหนุ่มก็ดังขึ้นอีก
“ตามมา คุณแพรให้เราขึ้นรถเข้าไปด้วย”
เขาบอกขณะที่ตัวเองเดินออกไปไกล ทำเอาลูกแก้วงง
“นี่ รถไม่เห็นมีเลย แล้วคุณจะไปไหนเนี่ย”
“รถจอดอยู่โน่น ฉันเห็นเธอยืนทำท่าแปลกๆ หน้าประตูเลยไปจอดไกลๆ แล้วย่องกลับมาไง”
“โห งั้นคุณก็ไปเอารถ หนูจะรออยู่ที่นี่”
ร่างสูงกำยำชะงักหันกลับมามองสาวน้อยอย่างไม่พอใจแล้วโพล่งออกมา
“ไม่ตามมาฉันก็ไม่จอดรับ ถึงตอนนั้นวิ่งตามรถเอาเองก็แล้วกัน ฉันไม่ใช่คนขับรถของเรา”
ว่าแล้วก็ก้าวยาวๆ ต่อไป ทำเอาคนที่ขี้เกียจเดินต้องรีบวิ่งไปเก็บหมวกตัวเองแล้ววิ่งตามเขาไปทันที เพราะรู้แล้วว่าภายในนั้นมันกว้างแค่ไหน ขืนวิ่งตามรถมีหวังวันนี้ไม่ได้ไปหรอกทะเลน่ะ
=====
- Writer
