Günler geçmiyordu.
Ne günü, saatler bile geçmemekteydi.
Sahra gitti gideli her şey o kadar karman çormandı ki...
Yaşamıyor gibiydi Han.
Aslında nefes alıyor, gayet de yaşıyor ve günlük işlerini sürdürüyordu.
Oysa gece çökünce her şey bir başka oluyor, tüm sızısı yüreğinde toplanıyordu. Zaten çok fazla uyku uyuyan biri değildi, şimdi ise Sahra'nın yokluğuyla bütünleşen bu hastalık zehri onu günden güne güçsüz bırakmıştı. Sahra'nın yokluğunun bu denli bir etki yaratacağını bilmez, tahmin etmezdi. Bu tahmini imkansız hasret duygularını kontrol edemez duruma getirirken, gücünü de tüketiyordu.
Aslında biraz olsun uyuyabilse, bir iki lokma bir şeyler yese iyi olacak, gücü kuvveti yerine gelecekti. Ama olmuyor, ne yemek yiyor, ne de gram uyku uyuyordu.
İlk geceden başlamıştı bu uykus
