Haftalar sonra yakın arkadaşı da diyebileceği menajeri ile buluştuğunda onun heyecanlı sohbetlerini özlemiş olarak sessizliğini koruyordu. Banu ise o kadar çok konuşuyordu ki arada bir nerede olduğunu sordup Sahra'nın geçiştirmelerini fark etmiyordu bile.
Hiçbir şey anlatmadı Sahra. Ne düğün gecesindeki silahlı baskının muhabbetini yaptı -ki Banu saldırıdan biraz önce çıkıp gitmişti- ne de gözlerini açtığında bir kamyonetin arkasında olduğunu. Sırf baba tarafı ırkından dolayı uğradığı hakaretleri de, o hakaretleri sarf eden adamın günden güne sapığı gibi peşinde dolanmasını da.
Anlatmayacaktı.
Olan şey her neyse kötü bir kabus gibi hatırlayacak, bir daha hiçbir şeyin, hiçbirinin lafını etmeyecek ve her şeyi unutacaktı.
"Konser verelim." diye heyecanla kahvesini dökmekten son anda k
