"İyi akşamlar, Sahara, Ghulam."
Duyduğu ses ensesinde bir ürperme hissetmesine neden olmuştu. Bu sesi tanıyordu. Oysa hiç duymamayı, hiç tanımamayı dilerdi. Şimdi ise tekrardan aynı tonun kulaklarına çarpması gözlerini yummasına neden olmuş, birkaç saniye boyunca kapının kulpunu tutmaya devam ederken olduğu yerde hareketsizce beklemişti.
Usulca dönüp omzunun üzerinden, kabarık saçları arasından gerideki adama bakındı. Elleri giydiği takım elbisenin ceplerinde, başı dik bir vaziyette durmuş kendisini izlemekteydi. Yüzündeki ifade iste tahmin edilebilir bile değildi. Aralık kalmış dudaklarını birbirine bastırıp yutkunarak tamamıyla genç adama döndüğünde Cengiz de onun gibi derin bir soluk almış oldu.
Günler sonra onu görmek, bu bir şeylere takılı kalmayan adamı tarif edilemez bir duygu
