Hayatın bana yaşatıklarıyla hem ruhen hemde bedenen artık çökmüş bir haldeydim.Ağlamaktan puslu gören gözlerimle karşımdaki adama bakıyordum.Oda benim gibi yorgun gözleriyle pencereden dışarı bakıyordu .İçeri geldiğinden beri tek kelime konuşmadı.Öylece karanlık gökyüzüne bakıyordu.
Ağlamam durmuştu.Odada sadece nefes seslerimiz duyuluyordu.Bu konağa geldiğimden beri alıştığım tek şeydi sesizlik.Sanırım buna alışmıştım işte.Ben her ne kadar alışmam desemde demek insan bazı şeylere alışıyormuş.Ben düşüncelerimle bir savaşa girmişken onun düzenli nefes seslerini duydum.Başımı çevirip ona baktığımda.
Mavi gözlerini örten göz kapaklarının soğuk bakışlarının olmadığıyla derin bir nefes aldım.Agirin uyuduğunu anladığım da bende gözlerimi yumdum.Gözlerimdeki yanma hissi acımı hafifletmezken ken
