Kendi kendime verdiğim savaştan şimdiden mağlup olmuştum.O masmavi gözlerini üzerime diktiğinde nevresimin kesildiğini hissettim.Bu adam bana baktığında ister istemez geriliyordum.Sultan hanıma söylediklerimi duymuş muydu ? Gözlerini gözlerimden ayırmadan tek kelime etmeden yanımdan geçtiğinde nefesimi tuttum.
O gitikden sonra sultan hanıma bir şey demeden odaya geçtim.
Sırtımı kapıya yasladığımda göz yaşlarım tekrar akmaya başladı .Artık sürekli aglamakdan yorulmuştum.Ben bu savaşı kaybetmiştim.
Önce Berzanı sonra ailemi ben beni ben yapan herkesi kaybettim.Kapının arkasına oturup sırtımı kapıya yasladım.Ruhum artık çürümeye başlamıştı.İstemiyorum bu evi bu insanları bu odayı o adamı istemiyordum.Ben eski hayatımı beni ben yapan insanları istiyorum.
Ne kadar orda öyle ağladım bilmiyo
