CHAPTER 28
1998 Words
TFW
Chapter 28: Confused
"REALLY?" nakataas na kilay na tanong niya sa kanya.
Pinagkiskis pa niya ang tungki ng ilong niya sa batok ko kaya tinampal ko ang paa niya, dahil malaki ang kiliti ko roon. Alam niya iyon kaya madalas niyang gawin iyon sa akin. Humalakhak lang siya na tila nagustuhan pa niya ang ginawa niya.
"Eh, bakit mo inaaway ang anak mo?" I asked him. Sinamaan ko pa siya nang tingin. Ang tanda-tanda na at inaaway pa ang anak niya.
"Dad," our son calls him so softly as he carefully pulls up his arm and makes him sit on his lap.
Mugtong-mugto na ang mga mata ng anak ko at namumula na rin iyon, maging ang ilong niya. I caressed his face and smiled at him. Ako ang mas nasasaktan kapag nakikita siyang ganoon.
"Hindi ko inaaway ang anak ko," sabi niya. Hinawakan ko ang binti ni Jinsel at idinantay ko ito sa paa ko. Lumapit pa ako kay Jinsen at naramdaman ko ang pagbigat ng kaliwang braso ko. Dahil sa pagkakaakbay niya sa akin.
Jinsel rested his head on his father's chest, "Eh, iyon ang naabutan ko kanina," ani ko at sinamaan ko ulit siya nang tingin.
"I just couldn't give jis what he wanted..." he reasoned out.
"To see his mother? Why didn't you give him a chance to be with his Mom? Why do you even have to obstruct him, Jinsen?" tanong ko. I was so mad at him. Pinapaiyak niya ang anak niya!
"Because if she remembers our son's birthday, why didn't she voluntarily come here to personally greet Jinsel happy birthday?" My husband is really stupid sometimes or maybe most of the time.
May mga bagay na puwede niyang paghinalaan pero bakit yata sarado ang utak niya para alalahanin ang mga iyon? Masyado bang mahirap na guluhin ang utak niya sometimes?
"Bakit iyong anak ko pa ang hihiling na magpunta siya rito?" he added, he even gritted his teeth. Napa-facepalm na lamang ako sa tanong niya.
"Ulitin mo raw ang sinabi sa 'yo ng anak mo kanina. Bingi ka talaga kahit na kailan," naiinis na sabi ko sa kanya.
"I'm married..." mahinang sambit niya.
"Ano ngayon kung kasal ka na?" nanunuyang tanong ko sa kanya.
"Wala akong maalala tungkol sa kasal namin. Hindi ko...ang hirap alalahanin..." aniya. Halatang nahihirapan nga siya.
"Just tell me your mommy's name, baby. Let's just go to her if she doesn't want to come here," he said and Jinsel looked at me. Then he looked at his daddy.
Umiling lang siya at hindi na nakasagot pa.
"I'm sorry..."
"D-Do you love me, daddy?" sa halip na tanong niya.
"Of course. What kind of question is that, son? Daddy loves you. I love you," his sincere answer to our son.
"How much do you love me, Daddy?" makahulugang tanong pa niya.
"I love you more than myself, Jinsel."
"How about my Mom? How much do you love her?" he asked again. I don't know why he's asking his daddy like that.
"I... I don't know," nahihirapang sagot ni Jinsen.
I gently caressed my son's hair and smiled at him.
"I'm sorry for yelling at you too, Daddy. I just want my Mommy on my birthday," he said and looked at the coffee table where my gift for his was.
I reached it and gave it to him, "Your Tito Jerhen will meet you soon, Jinsel. You also have a gift for him but it's late to give it to you because he's busy in his school," I explained that he just smiled.
"Ano po ang laman nito?" nakangiting tanong niya at niyakap ang gift niya.
"Open it and you will know," sabi ko at sinimulan na nga niyang tanggalin ang gift wrap at tumambad sa kanya ang hindi gaano kalaki na box.
I felt my husband staring at me but I didn't look back because I was excited about my child's reaction. Once he sees my gift for him.
"This is... Wow," namamanghang sambit niya nang tuluyan na niyang nabuksan iyon.
Isang music box ang pinili kong ireregalo sa 4th birthday niya. A little boy sitting in the window and he has a white cat beside him too. Apparently they both watch the moon and stars in the sky.
"This is awesome! Thank you!" he happily said and he even managed to hug me. I just kissed him on his forehead.
Jinsen funnyly wiped the tiny tear that fell from the edge of his child's eyes while still staring at the music box in amazement. It's blue and gets a lot of attention.
"T-Thank you," basag ang boses na pasasalamat niya.
"You don't have to cry at night when you missed your Mommy, Jinsel. Just play this music box and always remember that even if you're away from your Mom, you know she still thinks about you. She loves you so much, okay?" ani ko at tumatango-tango pa siya.
"Madali talaga siyang maiyak," komento ni Jinsen at inayos pa niya ang pagkakaupo sa kandungan niya si Jinsel.
"This is the best gift that I received on my 4th birthday, Daddy," he justifies.
"And how about my gift, baby?"
"Of course, a second best gift ever," he replied smiling. His daddy just shook his head because his gift was just second best.
"What's his gift ba para maging second best lang, Jinsel?" nang-aasar na tanong ko.
"Hey, hindi lang iyon basta-bastang regalo lang," pagtatanggol nito sa regalo niya sa anak namin.
Walang gana na tiningnan ko lang siya. Umigting ang panga niya at inilipat niya sa akin si Jinsel saka siya tumayo nang hindi nagpapaalam sa amin. I shrugged my shoulder at pinanood ko na lang anak ko na tuwang-tuwang tinitingnan niya ang music box niya. 'Sakto lang ang laki no'n para kaya niyang dalhin kung sana man siya magpunta.
"Eh, ano ang gift sa 'yo ni Sarina, baby?" tanong ko.
"Toys? Uhm, mini car. They are three po. I approached her gift but this is the one I love the most," nakangiting sabi niya at lumingon siya sa hagdanan.
"And for Daddy, too," sabi niya.
I was going to ask what his Daddy really bought him but there's no need because Jinsen came back hugging a huge teddy bear or Stitch's human size. The favorite cartoon character of our child. Jinsel can't be seen anymore because it's so big. Might be me.
"Stitch!" masayang sigaw ni Jinsel.
Bumalik siya sa puwesto niya kanina at pinaupo niya rin sa gitna namin ang malaking stuff toy ni Jinsel na niyakap pa niya at inupuan niya iyon na ikinatawa naming dalawa.
"See? Hindi lang 'yan second best," aniya sa akin pero sumimangot lang ako sa kanya.
"Puwede niya ring yakapin 'yan habang nasa bed na siya," he added.
Masayang pinanood ko lang ang malapad na ngiti ng anak ko at maya-maya lang ay umalingawngaw sa buong sala ang soft music na nagmumula sa music box niya. Ang kantang You are My Sunshine.
Mas lalo lang naging matamis ang ngiti niya at naaaliw na pinapanood niya rin ang mahinang paggalaw ng maliit na bituin ang buwan sa itaas ng isang batang lalaki at puting pusa.
Habang pareho naming pinapakinggan ang marahan na musika ay siyang pagbigat ng talukap ng mga mata niya kaya bago pa siya tuluyang makatulog ay inagaw ko na sa kamay niya ang music box niya pero hindi niya iyon binitawan. Masyadong mahigpit ang pagkakayakap niya rito.
Natawa ang asawa ko at inalalayan na lamang niya ito, "He fell asleep. He must be tired, lalo pa na umiyak siya kanina," sabi niya.
"Inaway mo kasi," ani ko sa kanya at sabay pa kaming tumayo. Ako na ang nagbitbit ng stuff toy ni Jinsel.
"Hindi nga. Hinding-hindi ko aawayin ang anak ko," sabi niya at pinagtaasan ko siya ng kilay.
"Hindi nga. I still remember this day when I was the one who fainted when I saw his mommy give birth to him..." Humina ang boses niya nang huli niyang sinambit ang katagang iyon.
Naalala niya iyon? Maski siya ay natigilan din. Pero wala na akong nababasa na kalituhan sa mga mata niya.
"Hindi nga lang malinaw sa akin. Natutuwa rin ako na unti-unti ko nang naaalala ang memorya ko sa anak ko," masayang sabi niya at naantig ang puso ko.
Ayos na sa akin na hindi pa niya ako naaalala o kahit maliit na detalye lang ng alaala namin pero ngayon at least unti-unti na niyang naaalala ang anak namin. Masaya na ako roon.
"Paanong nangyari?" interesadong tanong ko sa kanya.
Umakyat na kami sa baitang ng hagdanan habang buhat-buhat niya ang natutulog na si Jinsel.
"I told you, Sarina is a big help. May iilang detalye akong naaalala kapag siya ang kasama ko," sabi niya.
Nawala ang ngiti ko sa labi at naging blangko ang ekspresyon ng mukha ko. Paano? Sa ano'ng paraan siya matutulungan ng babaeng iyon na maalala ang nakaraan niya?
Nagdududa na talaga ako, eh.
"Kapag sa akin? May naaalala ka ba?" tanong ko at napahinto siya.
Malungkot na tiningnan niya lang ako at umiling sa akin. It drew the pain in my chest because of that.
"I told you the reason, right? Iyon lang ang nagagawa mo sa akin. I'm sorry," malungkot na sabi niya at bumuntong-hininga ako.
"Ayos lang."
"Maaalala rin kita, Hersey. Kaunting panahon lang ang hinihingi ko, please..." nagsusumamong sabi niya at tumango lang ako saka ako nagpakawala ng malalim na hininga.
"Please, bare with me, honey..." I nodded my head for respond.
Kahit buhat-buhat niya ang anak namin ay nagawa pa rin nya akong hapitin sa baywang ko.
INAYOS ko ang higaan ni Jinsel bago siya maingat na ibinaba ng Daddy niya at saka ko siya kinumutan. Matagal ko pang pinagmasdan ang mahimbing na tulog anak ko saka ko binalingan nang tingin ang asawa ko na sa akin na pala siya nakatingin.
Tipid na ngumiti ako sa kanya, " Medyo late na rin, Jinsen. Uuwi na ako," pagpapaalam ko.
Muli niya akong hinapit sa baywang ko at hinalikan ang noo ko.
"I'm sorry. I'm sorry kung hindi na naman kita pinapansin. Naalala ko lang ang tungkol sa isang kaklase mo sa history," salubong ang kilay na sabi niya.
Totoong nag-break kami noon, kasi nagseselos siya sa kaklase ko na nakalimutan ko na rin ang pangalan. Ewan ko ba sa lalaking ito. Tsk. Lahat na lang ay pinagseselosan niya.
"P-Paano mo naalala iyon?" tanong ko. Mas hinapit niya ako palapit sa kanya saka niya ako niyakap nang mahigpit.
"With the help of Sarina. Kung paano, sa akin na lang iyon, Hersey. Sasabihin ko naman sa 'yo sa tamang panahon." Naguguluhan na naman ako sa kanya.
"What? May tamang panahon pa?" nagtatakang tanong ko sa kanya.
"Tapos ka na bang kumain ng dinner mo?" kapag kuwan ay tanong niya sa akin.
"Hindi pa..." sagot ko.
Sinapo niya ang magkabilang mukha ko at napapikit ako sa paghalik niya sa labi ko.
My heart is beating fast again.
"I missed you... I missed you, so much. Nang dahil sa selos ko ay natiis kita," sabi niya.
Ngumiti lang ako sa kanya, "May niluto ako kanina para sa dinner namin ni Jinsel. Gusto mong kumain? Bakit hindi ka pala nag-dinner?" tanong niya.
"Nothing," walang ganang sagot ko. Pinanggigilan niya ang pisngi ko na ikinasimangot ko.
Tapos mataman akong titigan nito ng diretso sa mga mata ko.
"Kung totoo man ang mga naiisip ko tungkol sa Mommy ni Jinsel. Hindi ko alam kung kaya ko pa bang patawarin ang sarili ko." Umawang ang labi ko sa sinabi niya.
"What do you mean?"
"Kung totoong kasal ako sa... Mommy niya at nagmamahalan kami... Hindi ko alam kung kaya ko ba siyang harapin gayong hindi ko siya naaalala. Kung totoo man ang lahat na iyon... Mas gugustuhin ko na muna na lumayo siya mula sa akin dahil masasaktan ko lamang siya," mahabang sabi niya at iyong kirot sa dibdib ko ay sobra-sobra na.
"At kung ikaw man iyon, Hersey. Patawad...wala akong magagawa kundi ang ganito lang."
How...
- Writer
