Bölüm 47: Harun'un Gözünden
Harun, konağın taş koridorunda dikkatlice sağa sola bakıp gelen giden olmadığından emin olduktan sonra, kucağındaki Simya’yı yavaşça yere indirdi. Elleri, onun ince belinde bir an daha kaldı, sonra geri çekildi. Soluk soluğa, titreyen elleriyle kendi pantolonunu aceleyle düzeltti ve ilikledi. Yüzünde hafif bir pişmanlık gölgesi vardı, ama gözleri bir an Simya’nın gözleriyle buluştuğunda bu gölge yerini başka bir duyguya bıraktı—belki tutku, belki de karmaşık bir suç ortaklığı. “Bunu kimse bilmeyecek,” diye fısıldadı Harun, sesi alçak ama kararlıydı. Simya, hala yaşadığı anın büyüsü içinde sersemlemiş bir halde ona baktı. Harun, söylemek istediği her şeyi söylemiş gibiydi ve hızla koridorun diğer ucuna doğru uzaklaştı. Onun ayak sesleri taş zeminde yankılanırken, Simya kendini bir an dah
- Writer
