“ถ้าขืนเธอยังดื้ออีก คราวนี้ฉันจะจับเธอฉีดยาด้วยเข็ม 58 ซีซีแน่!! เธอเลือกเอาว่าจะกินยา หรือจะฉีดยา!!”

“เลิกเรียกพี่ว่าวายวอดสักที…โรสรินทร์!!” เขาตะคอกใส่หน้าเธอ เพราะเขารู้สึกหงุดหงิดเต็มทนแล้วกับชื่อนี้ “ทำไมจะเรียกไม่ได้ พี่วายวอด พี่วายวอด ๆ ๆ” “ถ้ายังไม่หยุดเรียกพี่ว่าวายวอดแล้วล่ะก็…พี่จะให้เธอเรียกว่า ‘ผัว’ แทนนะ!!” เขาพูดกดเสียงต่ำ สายตาคมจ้องตาเธอไม่กะพริบ

เพราะพี่ชายของเธอเป็นต้นเหตุให้น้องสาวเพียงคนเดียวของเขาต้องมาจบชีวิตลง…แล้วหนีหายไปเธอ…จึงต้องตกเป็นผู้รับกรรมที่ไม่ได้ก่อ

“แต่งงานใหม่แล้วยังไง ต่อให้เธอมีผัวใหม่มากี่คนฉันก็ไม่สน อะไรที่มันเป็นของของฉัน ฉันก็จะทวงคืน!!!”

ความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอมันมากมายนัก เกลียดเพราะคิดว่าเธอจะมาแย่งความรักและแย่งทุกอย่างไปจากเขาและน้องสาว เขาเกลียดเธอตั้งแต่ยังไม่ได้เห็นหน้า แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ผู้หญิงที่เขาเกลียดนักหนา วันหนึ่งกลับต้องมารักเธอมากมายขนาดนี้ เขาพยายามเตือนตัวเองเสมอว่าเขาเกลียดเธอ..ใช่แล้ว เขาไม่เคยลืมว่าเขาเกลียดเธอ เพราะคำว่าเกลียดเขาจึงไม่ต้องการให้เธอไปมีความสุขกับใครง่ายๆ เขาอยากจะให้เธอทุกข์ทรมานใจที่ต้องอยู่กับคนอย่างเขา จากที่เมื่อก่อนเขาไม่อยากจะยุ่งและไม่อยากจะเข้าใกล้ เพราะเกลียดเธอเข้าไส้ยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือ แต่ตอนนี้จากที่ไม่อยากเข้าใกล้ แต่เขากลับอยากจะเข้าหาเธอ อยากจะตามไปรังควาญและขัดขวางทุกสิ่ง ตามติดชีวิตเธอยิ่งกว่าเงาตามตัวจนแทบจะสิงร่างได้ ที่ไหนมีทานตะวันที่นั่นต้องมีธาราธร

เมื่อความรักและความรู้สึกดีๆมันต้องจบลง เพราะคำสัญญาที่ไม่มีอยู่จริง เขาทำลายความเชื่อใจ ทำลายความรู้สึกดีๆที่เธอมีให้ เพราะด้านมืดของผู้ชายมักมากอย่างเขามันแสดงออกมาให้เห็น และเธอเห็นมันด้วยตาของตัวเอง การกระทำที่ไร้จิตสำนึกมันได้ทิ่มแทงหัวใจของเธอให้เจ็บช้ำ ครั้งแล้ว..ครั้งเล่า จนสุดท้ายมันเกินที่จะรับไหวอีกแล้ว…