"ว้าย! อื้อ! " พอเดินออกมาได้ไม่ไกลตัวนางก็ถูกดึงเจ้าไปในกระโจมหนึ่งก่อนที่มือหนาจะปิดปากนางเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนี คนผู้นี้ร่างกายแตกต่างกับนางและอยู่ด้านหลังทำให้นางไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด "อย่าขยับไม่งั้นข้าอาจจะหักคอสวยๆ ของเจ้าเสีย" น้ำเสียงและกลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้เจียงซูหนิงหยุดขยับอีกทั้งยังทิ้งกายซบพิงร่างใหญ่เอาไว้อย่างหมดแรง นึกว่าจะเป็นพวกที่จะเข้ามาก่อเรื่องเสียอีก เมื่อเห็นว่านางไม่ขัดขืนผู้ที่ดึงตัวนางเข้ามาถึงในกระโจมด้วยความโมโหก็ลดมือลงข้างกายแต่แขนอีกข้างยังโอบเอวเล็กคอดของนางเอาไว้ไม่ปล่อย "ข้านึกว่าท่านเป็นโจรป่า" "หรือข้าจะลองเป็นโจรดูเพื่อจะได้จัดการเจ้า" น้ำเสียงที่อ่อนลงทำให้เจียงซูหนิงยิ้มออกมาก่อนจะหมุนกายไปเผชิญหน้ากับเขาเต็มตัว "งั้นข้าจะไม่ขัดขืนเจ้าค่ะ" เจียงซูหนิงบอกพร้อมกับดันร่างใหญ่ไปจนถึงที่นั่ง ก่อนจะผลักให้ร่างใหญ่นั่งลงแล้วนางก็ขึ้นคร่อมบนตกแกร่งโดยที่ผู้ที่อุทิศตักแกร่งให้นางนั่งไม่ขัดขืนแม้แต่นิด "เหตุใดถึงไม่มาหาข้า ข้าเองก็น้อยใจเป็นนะ" "น้อยใจเช่นไรถึงได้เข้าใกล้บุรุษอื่นและส่งสายตาให้บุรุษไปทั่วเช่นนี้" มือเรียวลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาที่นางชอบ วันนี้เขาแสดงออกว่าหึงหวงนางและยอมให้นางใกล้ชิดเพียงนี้คงจะใจอ่อนให้นางในไม่ช้า เพียงแค่เล็กน้อยนี้ก็ทำหัวใจนางอิ่มเอมมากแล้ว "สายตาของข้าไม่เคยมองผู้ใด ข้ามองเพียงอาหลงของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น" เจียงซูหนิงบอกเสียงหวานพร้อมกับจูบลงที่ริมฝีปากสีแดงสดของเขาเพื่อแสดงให้เห็นว่านางทำเช่นนี้กับเขาแต่เพียงผู้เดียว แม้จะเป็นสตรีไร้ยางอายแต่เพื่อให้ได้ครอบครองหัวใจของเขานางยอมทุกอย่าง "ข้าไม่เชื่อลมปากของเจ้าหรอกนะ" เห็นท่าทางเอาใจของนางแล้วความขุ่นมัวในใจเมื่อครู่ก็เบาลง คิ้วหนาคลายความตึงเครียดออก "งั้นจะให้หนิงหนิงทำเช่นไรท่านถึงจะเชื่อ " "คืนนี้มาหาข้าที่กระโจม แล้วข้าจะบอก" พูดจบร่างของเจียงซูหนิงก็ถูกยกลงจากตักแล้วร่างใหญ่ก็ลุกขึ้นเดินจากไปทิ้งให้เจียงซูหนิงนั่งหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย "ทำเช่นนี้หากมีผู้ใดรู้เข้าข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด" เจียงซูหนิงบิดตัวด้วยความอาย แต่ถึงกระนั้นนางก็จะไปอยู่ดี

"ออกไป " "อาจารย์..." แววตาที่อ้อนวอนและผิดหวังทำให้ตงหยางต้องเบือนหน้าหนีจากนางไม่อาจทนมองต่อไปได้ "ออกไปสำนึกผิดในสิ่งที่ทำ ถ้ายังคิดไม่ได้ไม่ต้องกลับมา" น้ำเสียงที่เย็นชานั้นบาดลึกลงไปในหัวใจของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า บัดนี้นางไม่รู้ว่าความรักที่นางมีให้นั้นเขามองว่ามันเป็นสิ่งไร้ค่าจนผู้อื่นสามารถเหยียบย่ำนางอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้หรือ สายตาเย็นชาจ้องมองไปที่ใบหน้าที่อีกซีกหนึ่งแดงเป็นรอยมืออีกทั้งมุมปากยังมีเลือดไหลออกมาทำให้สองมือกำเข้าหากันแน่นจนขึ้นเส้นเลือดปูดโปน เฝ้าทะนุถนอมมาอย่างดีแต่ต้องมาถูกทำร้ายเช่นนี้คงจะอยู่กันดีๆ ไม่ได้อีกต่อไป แต่สายตานั้นกลับทำให้ซูเจินเสียใจยิ่งนัก ดวงตาที่แดงก่ำเมื่อพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลรินออกมาให้คนทั้งสองหัวเราะเยาะนางไปมากกว่านี้ "ข้าผิดหวังในตัวท่านมากที่สุด หากเรื่องเพียงเท่านี้ท่านยังปกป้องข้าไม่ได้เช่นนั้นก็ไม่ต้องเป็นศิษย์อาจารย์กันอีก! " "หัวฉาง! " "ขอรับ" "พาตัวออกไป! " "ขอรับ" "ไม่ต้อง! ข้ามีขาเดินเองได้! " ซูเจินเดินออกไปเองไม่รอให้ใครหามนางออกไปอย่างที่คนใจร้ายตรงหน้าบอก ถึงนางจะหัวใจแตกสลายเป็นร้อยๆ รอบแต่ก็ไม่ถึงตาย คนที่จะตายคือคนที่ทำร้ายนางต่างหาก รอบนี้นางไม่ปล่อยเอาไว้แน่

"ขอบใจนะสำหรับบ้านหลังใหญ่ พอดีฉันนัดเด็กที่เลี้ยงเอาไว้น่ะ ว่าจะพาไปดูบ้านสักหน่อยเผื่อชอบช่วงนี้เงินเหลือใช้ไปก่อนนะ" ดารินเซ็นเอกสารเรียบร้อยเธอก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ไม่คิดว่าปกรณ์จะโง่ขนาดนี้ "นี่เธอ! ถึงยังไงก็ต้องป้องกันหน่อยนะ ฉันไม่อยากแต่งกับของสกปรก! " ปกรณ์นึกโมโหที่เธอชอบเอาผู้ชายคนอื่นมาอ้างทั้งที่รักเขาขนาดนี้ "ทำไงดีฉันสั่งเขาไม่ได้ด้วยสิ ดูเหมือนเขาจะชอบสดนะ" ดารินบอกด้วยท่าทางสะใจก่อนจะเดินเชิดออกไปไม่สนใจเสียงร้องด่าตามหลังมาของปกรณ์ ....................................................................................... งอนได้งอนไป... "จะถอดแล้วนะคะ "เธอยั่วเขาอีกรอบแต่ก็มีเพียงความเงียบเช่นเดิม ดารินจึงไม่รอช้าเธอจัดการรูดซิปลงแล้วดึงรูดทั้งกางเกงชั้นนอกชั้นในลงไปกองที่ข้อเท้าเขาทันทีโดยที่คนถูกเธอลอกคราบหันมามองเธอด้วยสีหน้าแววตาที่ยังคงเรียบเฉย "ถ้าอาเล็กไม่พูดกับริน รินจะกินมันแล้วนะคะ"

จียอง ดาราสาวพราวเสน่ห์กำลังเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงแต่แล้วในขณะกำลังถ่ายงานละครอยู่อุบัติเหตุเกิดขึ้น กล้องตัวใหญ่ล้มใส่เธอจนทำให้เสียชีวิตทันที แล้วเธอก็ทะลุมิติมาในร่างของใครคนหนึ่งที่นอนครางอยู่ใต้ร่างบุรุษที่ร่างกายกำยำแข็งและแรงมาก

"ก็ผัวเธอมันใหญ่จะให้ทำไงที่รัก" "คนเจ้าเล่ห์! คอยดูเถอะถ้าต่อไปคุณอาเอาไอ้หนอนนี่ไปยัดเข้ารูใครอีกเจอแก้มแน่" "หูยยย นี่ขนาดว่าอาไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้นกับหนูนะเนี่ย" พอพูดจบเหมันต์ก็ได้รับสายตาเขียวปั๊ดที่ส่งมาอย่างน่าเอ็นดู ทำไมเมียเขาทำอะไรก็น่ารักไปหมดวะ เหมันต์คิดตลกตัวเองแค่นี้เขาก็หลงเธอแล้วต่อไปจะเป็นยังไง ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับว่าตอนนี้เขาหลงเธอมาก ไม่รู้เริ่มตั้งแต่ตอนไหน แต่ถ้าให้คิดดีๆ คงจะเป็นตอนที่เธอเริ่มแตกเนื้อสาวมั้ง และเขาคงจะเผลอแสดงออกเลยทำให้เขมทัตจับได้และสั่งห้ามแบบนั้น ..........................................................................ว่าที่พ่อตากับลูกเขย "วันนี้นึกยังไงครับเนี่ยชวนผมมาตีกอล์ฟด้วย" "ก็มีเรื่องจะปรึกษา นายสังเกตไหมช่วงนี้น้องแก้มดูเหมือนจะมีแฟน" คำพูดนี้ทำเอาคนที่กำลังจะยกไม้กอล์ฟขึ้นวาดวงสวิงถึงกับสะดุ้ง แต่ก็เพียงเล็กน้อยหากเขมทัตไม่สังเกตคงไม่เห็นมัน "อะไรทำให้พี่คิดแบบนั้น" "ก็หลานนายไม่ค่อยกลับบ้าน โทรหาก็ไม่รับแถมวันนั้นฉันเห็นรอยแดงที่คอลูกด้วย ถึงจะบอกว่ายุ่งกัดก็เถอะแต่ฉันว่าไม่ใช่" เฮือก! ฉิบหายแล้วเพลินไปหน่อยวันนั้นดูดเธอทั่วตัวเลยนี่ถ้าว่าที่พ่อตาเห็นรอยช้ำในร่มผ้าจะไม่ช็อกตายเลยเหรอ

ลู่ซือสาวน้อยวัยใสแต่ยากจนอยู่ก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้นเธอตาย! แถมหลุดเข้ามาในซีรีย์ที่ดูและมาอยู่ในร่างของสนมที่ไม่มีใครรักและเป็นสนมที่แสนร้ายกาจอีกด้วย

"เหนื่อยไหมครับ" แขนสองข้างของเขาก่อนเธอเอาไว้ ใบหน้าพรมจูบไปบนไหล่บางที่มีรอยจูบเขาเต็มไปหมด "หมอโรคจิต ทั้งกัดทั้งดูดจนตัวหนูเป็นรอยหมดแล้ว" "รู้ตัวตอนนี้มันก็สายไปแล้วเด็กน้อย พี่ทั้งหื่นทั้งโรคจิตแถมเอาดุด้วย ต่อไปก็ตั้งรับไว้ดีๆ พี่จะทำให้เธอหลงจนรักพี่หมดหัวใจ" แค่นี้หนูก็รักพี่จนไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว... ....................................................................................................... "คนเจ้าเล่ห์ ใช้แผนนี้แล้วคิดว่าจะได้ผลเหรอคะ" "แล้วได้ไหมครับ" "แน่นอนว่าได้ค่ะ อื้อ! คุยกันก่อนสิคะอีกอย่างที่นี่เตียงเล็ก" "พี่ไม่ไหวแล้วครับที่รัก" เขาปัดป่ายจมูกและริมฝีปากแทะเล็มลำคอหอมกรุ่นของเธอ ไล่กดจูบอยู่อย่างนั้นจนลูกพลับตัวอ่อนระทวยกับสัมผัสที่อ่อนโยนปนร้อนแรงของเขา "พี่กำลังทำให้หนูขาดพี่ไม่ได้อยู่รึเปล่าคะ" "ทำไมเมียพี่เก่งจัง มีเมียเด็กก็ต้องหาอะไรมามัดใจสิไม่งั้นเดี๋ยวแอบไปหาหนุ่มอื่น" "แล้วถ้าหนูไปหาหนุ่มอื่นละคะ" คำถามของเธอทำเอาคนที่กำลังแทะเล็มร่างกายของเธออยู่ชะงักแล้วผงกหัวขึ้นมาสบตาเย้ายวนของหญิงสาวที่มองมาที่เขา "ถ้าไม่อยากเป็นหม้ายมีผัวติดคุกก็อย่าหาทำ" "เพิ่งรู้นะคะว่าหนูมีสามีแล้ว" "ยัยตัวแสบที่เราทำมันคืออะไรถ้าไม่ใช่สามีภรรยากัน" เธออยากจะบอกเขาแบบนี้เสียงเหลือเกินแต่ก็ต้องสงวนท่าทีเอาไว้เดี๋ยวเขาได้รู้ความลับเธอหมด หรือเขารู้หมดแล้วก็ไม่รู้...

สาวแสนสวยสุดมั่นแต่ก็ยังโดนทิ้งตลอดไม่ว่าจะคบหากับใครยิ่งคนล่าสุดที่เธอคาดหวังเอาไว้มากๆว่าคือชายที่จะแต่งงานด้วย แต่เขาก็ยังทิ้งเธอเพียงคำง่ายๆว่าเธอหวงตัวเกินไป งานนี้ต้องลำบากเพื่อนสนิทอย่างแทนไท ที่บังคับกึงขอร้องให้มาสอนบทรักที่เร่าร้อนให้จะได้ไม่โดนดูถูกแต่ทำไมเธอถึงลืมคืนนั้นไม่ลง แถมเพื่อนสนิทก็ยังมีท่าทีว่าจะไม่ยอมปล่อยเธอไปอีกด้วย "อื้ออ อย่ามากวนคนจะนอน " "แต่ฉันเป็นผัวเธอนะ จะทำอะไรก็ได้" หญิงสาวที่ยังหลับสนิทไม่รู้ตัวเพียงแค่ละเมอบอกปัดอย่างลำคาญเพียงเท่านั้น มือหนาลูบไล้ตามผิวเนียนนุ่มไปมาอย่างหลงไหลปากหนาเองก็พรมจูบไปทั่วใบหน้าหวานซึ้งยิ่งอยู่ใกล้เธอเขายิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้ ความอดทนอดกลั้นที่มีมา 4-5ปีพังทลายลงเพราะคืนเดียว ไอ้ที่ปากเก่งว่าลืมเธอได้แล้วมันเป็นเรื่องที่เขาแต่งขึ้นมาหลอกตัวเองทั้งนั้น "อื้อ แทนบอกแล้วไงว่าอย่ามากวนแพร คนบ้า" เสียงแว้ดของเธอทำให้แทนไทต้องผงกหัวขึ้นมาดู ปรากฏว่าแม่เสือสาวของเขาเพียงแค่ละเมอแว้ดออกมาเพียงทำนั้น "ดีนะที่พูดชื่อผัวตัวเองถ้าพูดชื่อคนอื่นพ่อจะเอาให้จมเตียงทั้งวันทั้งคืนไม่ให้ไปไหนได้เลย"

ท่านประธานที่แสนสุขุม เข้ม ไม่เคยมีใครเห็นด้านที่ไม่ดีหรือหลุดลุคจริงจังเลย แต่ใครจะไปรู้ว่าเบื้องหลังเขาจะเป็นชายที่ร้อนแรงและหื่นกระหาย มีเพียงเลขาสาวแสนเฉิ่มเท่านั้นที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังนี้ ขุนเขา CEO ใหญ่แห่งอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์และนำเข้าส่งออกรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ฉายาเสือเขี้ยวลากดินไม่เคยปรานีให้ใครและไม่เคยยอมให้ใครมาเอาเปรียบ ดุดัน หนักแน่น เจ้าขา เลขาสาวที่ค่อยได้รับคำสั่งจากท่าน CEO ใหญ่เธอทำงานกับเข้ามา 4 ปีแล้วไม่ว่าเรื่องอะไรที่เขาทำเธอรู้หมดและเป็นคนจัดการให้ เธอเก่งเขาจึงมองข้ามการแต่งตัวของเธอไปและจ่ายเงินสมกับที่เธอทำได้ทุกอย่างและมาหาเขาได้ทุกครั้งที่เขาต้องการ

หัสดิน หรือดิน CEO หนุ่มหล่อเจ้าของโรงแรม 5 ดาวที่มีสาขาทั่วประเทศแถมยังครองโสดจนอายุ 43 ปีสุภาพ เรียบร้อย แต่เรื่องงานเฉียบขาดมากๆ ยังไม่คิดแต่งงานหรือมีข่าวว่าครบหาใครทั้งที่สาวแก่แม่ม่ายเข้ามาขายขนมจีบกันนับไม่ถ้วน มีเพื่อนสนิทชื่อแทนไท "ผมไม่ชอบเด็กร่านครับ" เกวลิน หรือหนูเกล นักศึกษาปี 2 อายุ 19 ปี ลูกสาวสุดที่รักของป๋าแทนไท สวย รวย ขี้เล่น ขี้อ่อย แอบรักเพื่อนพ่อ "อนาคตคือเป็นเมียป๋าดินค่ะ" แทนไท หรือป๋าแทน เจ้าของฟาร์มไข่มุกที่ใหญ่ที่สุดทางใต้ ภรรยาทิ้งหลังคลอดลูกสาว จึงเลี้ยงลูกคนเดียวมาตลอด หล่อ รวย โสด ไม่คิดจริงจังกับใครควงเล่นไปวันๆ สปอยล์ลูกสาวเก่งมากๆ มีเพื่อนชื่อหัสดิน "นี่ลูกกูแล้วก็หลานมึงนะ"

ชีวิต'เหมลลี่' มีอันต้องสั่นสะเทือนเธอตกงานแล้วจะมาแต่งนินายขายเพื่อประทังชีวิต เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเมื่ออยู่ดีๆเธอดันหลุดเข้ามาในนินายจีนโบราณที่เธอแต่งขึ้น แถมเจออ๋องร้ายจอมโหดอีก แถมยังมีเรื่องบุรุษอีกคนที่เข้ามาพัวพันกับความสัมพนธ์ที่คุมเครือนี้อีก

" อื้อพอได้แล้ว หยุดนะ " เธอตาโตร้องห้ามแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองเมื่อชายหนุ่มที่ไม่ปล่อยให้เธอได้พักนาน เริ่มขยับลำเอ็นใหญ่ที่ไม่ได้อ่อนตัวลงเลยกลับยิ่งแข็งขืนมากกว่าเก่าอีกเข้ามาในช่องทางสวาทอีกครั้ง " ผมบอกแล้วไงครับว่าคืนนี้คุณนุชต้องเป็นของผมทั้งคืน หึๆ " เธอละเริ่มเกลียดไอ้เสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์นี้เสียจริง ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดหรือด่าอะไร ชายหนุ่มก็ถอดลำเอ็นใหญ่ยาวนั้นออกแล้วดึงเธอลุกขึ้นอุ้มไปยังห้องน้ำใหญ่ " พลพอเหอะนะฉันไม่ไหวแล้ว " เธอร้องขอไม่รู้ทำไมกับคนอื่นเธอแทบจะไม่รู้สึกเหนื่อยและพอเลย บางทีก็ไม่ถูกใจเธอด้วย แต่กับเขาเธอรู้สึกอิ่มสุขแทบล้นออกปาก เพียงพอแค่รอบเดียวเท่านั้น หรือเธอหลงเสน่ห์เด็กนี่เสียแล้วนะ แต่คงไม่หรอกมั้งเธอคงติดใจเซ็กส์แปลกใหม่จากเขามากกว่า เธอที่มัวแต่คิดก็ถูกชายหนุ่มพามาในห้องน้ำแล้ววางที่เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าที่เย็นเฉียบจนเธอได้สติ

เพราะรักจึงทำให้หนูนิดทำทุกอย่างเพื่อผู้มีพระคุณของเธอ ยอมแม้กระทั้งแต่งงานกับชายคนที่เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเธอเลยสักนิด แถมเขายังควงคนอื่นมาเยาะเย้ยเธอให้เจ็บใจอีกทั้งๆที่รู้ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน

" ทำไมพวกนางเอกที่มาทีหลังแล้วแย่งแฟนชาวบ้านคนอื่นถึงมองว่าหล่อนเป็นคนดีนะ " " ฉันนี่แหละจะกระชากหน้ากากพวกนางเอกแสนดีพวกนั้นออกเอง " อรปรียา หรือ กีกี้ นางแบบสาวมั่นนิยามของ สวย รวย เก่ง มีทุกอย่างในชีวิตยกเว้นรักดีๆ เมื่อคู่หมั้นหนุ่มที่พ่อแม่หมั้นให้แต่เด็กสะบั้นรักจะไปแต่งงานกับ หญิงสาวที่เพิ่งรู้จักกัน ประมาณว่าหล่อนคือรักแรกพบหรือพรหมลิขิตอะไรเทือกนั้น มีหรือเธอจะยอมเสียหน้า เธอจะตามราวีให้ทั้งสองคนนั้นไม่มีความสุขในชีวิตแต่งงานเลยคอยดู #แอบรัก #เพื่อนสนิท #คู่หมั้น