“ใจคอจะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนรึไง?” เขาถามเสียงเรียบ “มีธุระอะไร เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ ฉันไม่พร้อมต้อนรับแขกในเวลาพักผ่อนแบบนี้” เธอตอบเสียงขุ่น “ผมไม่ใช่แขก” เขาตอบกลับเสียงขุ่น “นี่คุณ…. กลับไปก่อนเถอะค่ะ ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อยากพักผ่อน” เธอบอกเสียงเหนื่อยอ่อน “เหนื่อยหรอ? ไปทำอะไรกันมา ถึงดูเหนื่อยหมดแรงขนาดนี้” เขาพูดเน้นย้ำ ‘ไปทำอะไรกันมา’ดวงตาคมกริบจ้องเธอเขม็ง ริมฝีปากขบแน่นจนกรามขึ้นรูป “คุณพูดบ้าอะไร” เธอตอบกลับไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด เขาเดินเข้ามาใกล้… ใกล้จนลมหายใจร้อนๆ ของเขากระทบแก้มเธอ “คุณขัดคำสั่งผม! ผมเคยบอกไม่ให้คุณสนิทกับผู้ชายคนไหนนอกจากผม แต่คุณก็ยังทำ” เขาบอกเธอเสียงเข้ม “ฉันไปสนิทกับใครที่ไหน” เธอตอบกลับเสียงแข็งไม่แพ้กัน “นายพิพัฒน์” เขาเสียงกร้าว “พี่พัฒน์เป็นรุ่นพี่ฉัน และก็เป็นหัวหน้างานฉันด้วย ที่สำคัญ ‘คุณไม่มีสิทธิ์’ ที่จะมาห้ามไม่ให้ฉันสนิท หรือไม่สนิทกับใครนะคะ... ท่านชีค” เธอตอบเสียงชัดเจน “ไม่มีสิทธิ์งั้นหรอ…..ได้!!” เขาบอกเสียงรอดไรฟัน มองจ้องหน้าเธอเขม็ง พร้อมกับก้าวเข้าประชิดตัวเธอ “คะ..คุณ…. จะทำอะไร” เธอถามเสียงสั่น ถอยหลังชนกำแพง พยายามหาทางหนี เขาไม่ตอบ แต่มือเขาตรึงมือเธอไว้ทั้งสองข้าง สายตาเขาเหมือนคนที่ขาดสติ…แต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ริมฝีปากร้อนจัดบดขยี้ลงบนเรียวปากนุ่ม แรง…ลึก…แฝงความขุ่นเคืองแต่เต็มไปด้วยความโหยหา แขนเธอถูกดันแนบกับกำแพง ขณะเดียวกัน ร่างเขาก็เคลื่อนเข้าชิด สะโพกแนบแน่นกับหน้าท้องเธอทุกสัดส่วน เขากระซิบเสียงแหบพร่า “คุณทำให้ผมแทบคลั่ง… รัญญา” มือหนึ่งของเขาเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อของเธอ อีกมือยังตรึงข้อมือไว้แน่นราวกับไม่ให้หลุดไปไหนอีก “อย่าทำแบบนี้...” เธอครางเบาๆ แต่เสียงนั้นไม่ต่างอะไรจากเชื้อไฟชั้นดี “ผมจะทำให้คุณรู้ ว่าผม ‘มีสิทธิ์’ ในตัวคุณยังไง” เสียงหอบหายใจดังประสานกับเสียงเสื้อผ้าถูกเลื่อนเปิดออก ร่างเขาแนบชิดกับร่างเธอจนไม่มีช่องว่างให้ความสงสัย คืนนี้…ความหึงหวงจะถูกกลืนกินด้วยความปรารถนา และเขาจะทำให้เธอรู้ว่า จากนี้ไปเขาจะ “มีสิทธิ์” ในตัวเธอ แบบที่เธอเองก็ไม่อาจปฎิเสธได้ เขาจะทำให้เธอ ‘เป็นผู้หญิงของเขา’ โดยสมบูรณ์ เสียงหอบของเธอเบาแผ่ว ดวงตาฉ่ำสั่นระริก ขณะที่เขาแนบชิดเรือนร่างเข้ามา จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจที่เต้นแรงแทบทะลุออกมาจากอกเธอ มือหนาเลื่อนจากข้อมือ ลงมาที่เอว ก่อนจะรวบร่างของเธออุ้มขึ้นอย่างง่ายดาย “ว้าย!” เธอร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ แต่เขาไม่แม้แต่จะสบตา...สายตาคมยังคงลุกวาบด้วยแรงปรารถนา เขาก้าวพาเธอเข้าไปในห้องนอน โดยไม่พูดคำใด เมื่อถึงเตียง เขาวางร่างเธอลงเบาๆ ราวกับเธอเป็นของที่เปราะบาง… แต่เพียงวินาทีถัดมา ริมฝีปากร้อนๆ ก็ไล่จูบจากต้นคอลงมาจนถึงไหปลาร้า “รุ่นพี่ของเธอ…เขาเคยเห็นตรงนี้หรือยัง?” เขากระซิบเสียงพร่าติดขุ่นเคือง “มะ…ไม่เคย…” เธอหลับตาแน่น มือทั้งสองจิกลงกับผ้าปูเตียง ริมฝีปากเขายังคงเคลื่อนไหว…ซุกไซ้ต่ำลงเรื่อยๆ เขาหยุดมองเธอด้วยสายตาราวกับจะกลืนกิน “อย่าขัดคำสั่งผมอีก … รัญญา คนเดียวที่จะใกล้ชิดคุณได้คือผม จำไว้” ก่อนที่เธอจะตอบ ร่างเขาก็ทาบลงมาจนร่างเธอสั่นสะท้าน มือหนาปลดเสื้อเธอออกช้าๆ จนเผยผิวเนียนนวลใต้แสงไฟสลัว เขามองเธอด้วยความคลั่งไคล้...และหลงใหลจนควบคุมแทบไม่ไหว “คุณรู้ตัวไหม…ว่ากำลังทำให้ผมคลั่ง” เสียงเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่เก็บมานาน คำพูดของเขาทำให้หัวใจเธอวูบไหว ริมฝีปากเขาไล่ชิมเธอทุกจุด...ราวกับจะประทับตรา ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ทั้งหึงหวงและรัก เขาไม่ได้เพียงแค่ ‘แตะต้อง’ แต่ต้องการ ‘ครอบครอง’ เธอทั้งกายและใจ เธอไม่ได้ผลักเขาออก...... แต่กลับยกแขนโอบรอบคอเขาอย่างยอมจำนน ร่างเธอสั่นสะท้านไปทุกอณูที่เขาสัมผัส เธอแพ้ให้กับเขาคนนี้แล้วจริงๆ …… ชีค ซาอีด อัลฟริดิ …….

ความเงียบปกคลุมเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ชลันจะเอ่ยเสียงต่ำ “อย่าทำตัวสนิทสนมกับวายุอีก ผมไม่ชอบ” “คงจะไม่ได้หรอกค่ะ เพราะเขาคือเพื่อนฉัน” “ผมสั่ง!! ลีญา… อย่าประชดผมด้วยวิธีนี้” “นี่ไม่ใช่เรื่องงาน คุณไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งฉันค่ะ” “ไม่มีสิทธิ์งั้นหรอ… ผมจะทำให้คุณดู ว่าผมมีสิทธิ์ยังไง!” พูดจบเขาก็กระชากเธอเข้าหา ริมฝีปากประกบแน่นลงมาอย่างไม่มีการเตือน ลีญาพยายามเบือนหน้าหนีจุมพิตของเขา การแสดงออกของเธอ ยิ่งเหมือนราดน้ำมันไปบนกองเพลิง ชลันหน้าตึง หันไปประจำที่คนขับ แล้วขับรถออกไปด้วยความเร็ว โดยมีเธอนั่งเงียบไปตลอดทาง ภายในห้องพักโรงแรมที่อยู่ไม่ไกล เขาดันลีญาเข้าไปในห้อง ดันหลังชิดผนัง และในทันที เขาพุ่งเข้าที่ซอกคอขาวของเธอ อย่างไม่สนใจแรงขัดขืน “คุณ… ปล่อยฉั..!” เธอเผยอปากขึ้นเพื่อที่ร้องบอกเขา แต่ยังไม่ทันที่เสียงจะเล็ดลอด ออกมาจบประโยคก็ถูกริมฝีปากหนาปิดเสียสนิท เขาแทรกลิ้นอุ่นๆ เข้าไปในโพรงปากเธออย่างรวดเร็ว เหมือนงูฉกเหยื่อ บดริมฝีปากเน้นหนักลงไปบนเรียวปากบาง เหมือนเป็นการลงโทษ ความหวานจากริมฝีปากบางที่เขาได้ครอบครอง มันยากเกินกว่าที่จะถอดถอน ยิ่งเขานึกว่าจะมีใครมาสัมผัสริมฝีปากนี้ ยิ่งทำให้อารมณ์เขาคุกกรุ่น เผลอบดขยี้มอบจุมพิตที่ดุดัน และกระหายหิวจนทำให้ปากบางแดงช้ำ “อือ…อือ..” หากแต่ลีญาก็ยังไม่ละความพยายาม ยังคงบ่ายหนีเท่าที่จะทำได้ ดวงตาเธอเบิกกว้าง เมื่อมือหนาของเขาสอดเข้าไปลูบไล้ผิวขาวเนียน ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำบางเบาของเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ความร้อนจากฝ่ามือส่งผลในทุกอณูที่เขาลูบผ่าน สร้างความซ่านสยิวให้เธอ ทุกที่… ที่เขาสัมผัส เขาดันตัวเธอเข้าไปในห้องนอนกว้างที่มีแอร์เย็นฉ่ำ แต่ในใจของเธอกลับร้อนรุ่ม มือของเขาจับข้อมือเธอแน่น...แล้วดันขึ้นเหนือหัว ริมฝีปากบดจูบทั้งรุนแรง ดุดันและเต็มไปด้วยความอัดอั้น เธอบิดกายเร่าต่อต้านแต่มันก็ช่างยากเย็นซะเหลือเกิน ใช่ว่าเธอกับเขาไม่เคยมีอะไรกัน แต่ในครั้งนี้มันต่างจากที่เคย เขาสัมผัสเธอด้วยอารมณ์โกรธ มันรุนแรง เร่งเร้า เป็นแรงปรารถนาที่เต็มไปด้วยโทสะ.....