คนนึงพยายามทำทุกๆ อย่าง...แต่อีกคนกลับพังทลายทุกๆ อย่าง คนนึงพยายามวิ่งตาม...แต่อีกคนนึงเดินออกไปอย่าชิลๆ คนนึงรักจนสุดหัวใจ...แต่อีกคนกลับเทใจนั้นทิ้งไป คนนึงพยายามจนเหนื่อย..แค่อีกคนกลับนั่งมองภาพนั่นด้วยความสะใจ คนนึงยอมทุกอย่าง..อีกคนคนกลับทำร้ายทั้งใจและตัว ที่ยอมตลอดเพราะ รัก...

ความรักที่แสนไกลของหนุ่มกรุงเทพกับหนุ่มเชียงใหม่.... มันจะเป็นอย่างไร...โปรดติดตาม.... "ครับ...เราก็อย่านอนดึกละ...ฝันดีนะครับ" เสียงทุ้มที่ดังขึ้นมาพร้อมกับกดวางสาย สายตาคมก็มองไปยังเพดานสีขาวโปร่ง พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับตัวเอง และนี่คือรอยยิ้มที่คนตัวสูงไม่ค่อยทำให้ใครเลย แต่กับเด็กในมือถือที่พึ่งคุยกันจบเมื่อกี้ มันทำให้หลงรักทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เจอหน้ากันสักนิดเดียว //"อยากเจอจังเด็กน้อย"// เสียงพรึมพรำพร้อมรอยยิ้มอย่างมีความสุข คนที่เขาคุยด้วยชื่อ แกล อายุ 16 ปี เราเจอกันผ่านแอพที่ชื่อว่า Facebook น้องดังอยู่พอตัว และมียอดฟอลค่อนข้างเยอะ ผมก็ไม่คิดหรอกว่าจะได้คุยกับคนๆ นี้ น้องในรูปเป็นคนที่ขาวน่ารัก น้องอยู่ที่เชียงใหม่ น้องเป็นลูกครึ่งไทยญี่ปุุ่น ...แค่คิดก็เขินละ... และผมก็จีบน้องผ่านแอพนั้นและคุยกันมาได้สักพัก ผมบอกก่อนผมชื่อ พัฒน์ อายุ 22 ผมอยู่กรุงเทพ และการที่ได้คุยกันมาเป็นแรมปี ผมก็ได้คบกับน้อง ความรักที่แสนไกลครั้งนี้จะเป็นยังไงกัน...

บทนำ JJ-บทนำ Hop’ talk เสียงเครื่องยนต์ระห่ำ ที่กำลังแล่นสู่ลู่ทางเส้นเมนหลัก สายตาคมจับจ้องที่ท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถแล่นผ่านยามค่ำคืน รถคันหรูเหยียบคันเร่งพร้อมกับเข็มไมค์ที่ขึ้นตามแรงกระทำจากปลายเท้า จากเรื่องราวปีก่อนที่เกิดขึ้นกับน้องชายฝาแฝดของผม ผมไม่ได้นิ่งนอนใจสักเท่าไหร่ แต่กว่าผมจะเก็บรายละเอียดทั้งหมดได้ก็ใช้เวลานานยาวแรมสามเดือน และวันนี้ ผมรู้เรื่องราวและความเป็นมาของเรื่องราวทั้งหมด และถ้าน้องคุณโดนแบบเดียวกัน. คุณจะรู้สึกแค้นเคืองเหมือนผมรึเปล่า. และวันนี้ผมกลับมาจากทำงานต่างจังหวัด แน่นอนว่าผมต้องตรงไปที่คอนโด เพื่อรอเรื่องสนุกๆ สำหรับคืนวันนี้.. ถ้าผมทำอะไรลงไป.. ผมคงดูไม่เลวไปใช่มั้ย หึหึ. +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ “ใครมันกล้ามาท้ากูแข่งวะ” เสียงห้าวผาวของชายอายุยี่สิบหก พร้อมกับการก้มหน้าลงไปเช็คเครื่องรถ “ไม่รู้วะเฮีย เห็นว่าบอกมาเป็นน้องของเพื่อนเฮียแหละ” เสียงทุ้มของน้องชายแท้ๆ อย่างนีนก็พูดออกมา ซึ่งร่างโปร่งก็พยักหน้ารับ พร้อมกับคิดพลางๆ ว่าใครกันกล้าที่จะย่างเข้ามาแข่งกับแชมป์ทุกสมัยอย่างเขา และได้เวลาพอสมควรที่ตอนนี้รถคันสวยเทียบเท่ากับสนามแข่ง ขายาวย่างก้าวลงจากรถซึ่งเป็นการตกใจของร่างโปร่งขาวที่นั่งอยู่ในรถรักประจำทุกการแข่ง ก็อกๆ มือหนาเคาะลงที่กระจกทึบสนิท และร่างโปร่งเองจึงเลือกที่จะลดกระจกลง “ตกลงกันใหม่สิ่” เสียงทุ้มก็ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจ ซึ่งร่างโปร่งของยีนต์ต้องชะงักนิ่ง “มึงต้องการอะไร” เสียงของร่างบางก็พูดออกมาพร้อมกับมองใบหน้าคมกริบของอีกคน ซึ่งเขาเองมั่นใจว่าถ้ามันมาเป็นมิตร คงไม่มาในเชิงแบบนี้ “จุ๊ๆ ไม่เอาสิ่พูดดีๆ กับน้องหน่อย” “มึงพูดมาเลยดีกว่า มึงต้องการเหี้ยอะไร” ซึ่งยอมรับว่าหัวเสียที่เห็นว่าเป็นมัน เพราะเขาเคยไปบอกรักมันช่วงที่เรียนอยู่นอก เขายอมรับว่าเขาชอบมัน แต่เขาเองก็ดึงตัวเองกลับมาได้แล้วและกลับมาชอบผู้หญิงได้แล้ว แต่แล้วเขากับต้องมาเห็นมันอยู่ตรงหน้าทั้งๆ ที่เขาแทบไม่อยากเดินเส้นทางเดียวกับมันเลย เรื่องมันก็ผ่านมาเกือบๆ 4ปีได้แล้ว “พี่ไม่ชอบผมแล้วหรือไง” เสียงทุ้มก็เอ่ยออกมาพร้อมกับมองใบหน้าเรียวด้วยสายตาออกเจ้าเลห์ “พูดออกมามึงต้องการเหี้ยอะไร” “หึหึ...อย่าพึ่งหัวร้อนสิ่...แข่งจบกินเหล้ากันมั้ย” “มะ...” “ผมจะแบ่งยอดขายให้บริษัทรายย่อยพี่....ถ้าพี่ยอมกินเหล้าเป็นเพื่อนผม” “เออ” และสิ้นสุดการตอบรับ ร่างหนาก็ยกยิ้มพร้อมกับเดินไปประจำที่รถคู่ใจตนเอง และสัญญาณการออกตัวก็ดังขึ้น 3 2 1!!! เมื่อธงในมือหญิงสาวสุดสวยได้ตกลง คันเร่งทั้งสองเริ่มเหยียบมิดพร้อมกับพุ่งทะยานออกไปยังทางแข่ง ซึ่งการแข่งครั้งนี้ตัดสินที่รอบที่สอง พร้อมกับเงินพนันถึงกับห้าแสน ซึ่งเมื่อฮอพนำรถอีกคนผ่านมาได้ ร่างสูงก็ชะลอเครื่องพร้อมกับให้รถอีกคนเข้าเส้นชัยไป และจุดที่สองสัยญาณปล่อยตัวก็ดังอีกครั้ง รถทั้งสองคันพุ่งทะยานออกไป และเหมือนเดิม ฮอพเลือกที่จะขับช้าๆ ให้รถอีกคันไปยังเส้นชัย “หึหึ” และรอยยิ้มมุมปากของฮอพก็เผยออกมาพร้อมกับเสียงสะใจ ซึ่ง เมื่อแข่งจบ ฮอพก็วางเงินพนันให้ “ไหนอะเหล้ามึง” เสียงของร่างบางก็พูดออกมาพร้อมกับเดินขนานกับอีกคน “หาที่เงียบๆ กินได้ปะ” เสียงทุ้มก็เอ่ยออกมาพร้อมกับให้คนขับรถเอารถแข่งไปเก็บให้ “คุณฮอพจะกลับเลยมั้..” “บอกป๋าว่าเดี๋ยวกลับเอง” ฮอพก็พูดออกมาพร้อมกับหยิบกุญแจรถตนเองออกมาพร้อมกับปลดล็อก ซึ่งยีนต์ก็มองการกระทำอีกคนนิ่งๆ “เข้าไปสิ่” เมื่อฮอพพูดจบ ยีนต์ก็มองอย่าไม่ไว้ใจแต่ก็ยอมขึ้นรถของมัน ฮอพก็ประจำที่คนขับพร้อมกับขับออกไปจากสนามแข่ง และตรงไปที่สวยสาธารณะใกล้ๆ คอนโดของเขา “มาแดกไกลเนอะ” ยีนต์ก็พูดออกมาพร้อมกับย่างก้าวลงจากรถ ซึ่งฮอพก็ยกยิ้มพร้อมกับเดินไปหยิบเหล้าในกล่องโฟมที่บรรจุน้ำแข็ง และร่างหนาก็หยิบของไปหาร่างบางที่นั่งอยู่บนม้าหินอ่อนที่มีไฟสรั่วๆ เมื่อมาถึงฮอพเองก็หยิบน้ำแข็งใส่แก้วพลาสติกพร้อมกับหยิบเหล้ามาเทใส่แก้วของยีนต์และโซดา ซึ่งฮอพเองก็หยิบเบียร์อีกขวดมาเทใส่แก้วตนเองและนั่งดื่มสักพัก “พี่....ผม.” “..........” “ผมแม้งงงง ม่ายยย เชื่อออนายยยความมร้ากกเลยนะเว้ยย” เสียงทุ้มก็เริ่มยานคางพร้อมกับดื่มเบียร์ในแก้วตนเอง ซึ่งยีนต์ก็มองอีกคนพร้อมกับยกแก้วเหล้าตนเองกระดกลงคอ "มึงเป็นอะไร" "ผมมมเกลียดดดดความมมร้ากกกก" "เมาก็กลับห้อง" เสียงของร่างโปร่งก็ดังขึ้นมาพร้อมกับมองร่างหนาที่ตอนนี้ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ซึ่งมือเรียวก็หยิบของกินไปลงถังขยะพร้อมกับเดินไปดึงตัวอีกคนให้ไปที่รถก่อนที่จะประคองอีกร่างด้วยความทุลักทุเล ร่างบางก็ทิ้งกายลงนั่งที่ประจำคนขับ "ร้อนจังวะ" ยังไม่ทันได้ออกจากพื้นที่ตรงนี้อาการแปลกๆ ก็เกิดขึ้น ซึ่งบางก็ตีเสื้อไปมาให้ลมเข้าไปแต่อาการนึงมันก็แทรกเข้ามาคืออาการอยากทางเพศ "เป็นเหี้ยอะไรวะ.." เสียงกระเส่าจากร่างบางก็ดังขึ้นมาพร้อมกับแก่นกายในกางเกงยีนต์เองพองขึ้น "หึหึหึ" สักพักคนที่นั่งดูเหตุการณ์ทั้งหมดก็ส่งเสียงออกมาพร้อมกับมองที่ร่างบาง พร้อมกับใบหน้าเรียวที่สร้างอาการตกใจ "มึง...มึงง" เสียงอ้ำอึ้งจากร่างบางก็ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่แตกไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดตามใบหน้า “ชั่งวางแผนดีนี่ เรื่องแบบนี้พี่เก่งไม่ใช่หรือไง เหอะ แต่กลับโง่กับน้ำตื้นๆ” เสียงทุ้มก็เอ่ยออกมาพร้อมกับย่างเดินออกจากรถและตรงไปกระชากร่างขาวบางออกจากที่คนขับตอนนี้ร่างบางเริ่มแดงทั่วตัว ร่างหนายัดอีกคนเข้ารถ “มึง...มึง...ไม่ได้เป็นอะไรนี่..มึง.ปล่อยกู!!!” เมื่อมีสติหลงเหลืออยู่ร่างบางก็ตะคอกออกมาพร้อมกับการบิดเล้า ซึ่งร่างหนาก็ทำเพียงยกยิ้มและขับรถออกจากตรงนี้ตรงไปที่คอนดดตนเองที่ตั้งกล้องวีดีดอเตรียมพร้อมทุกๆ อย่างเกี่ยวกับบทรักครั้งนี้ หมับ... มือหนาสอดไปเขี่ยตุุ่มไตที่ชูชันพร้อมรบตลอดเวลา ซึ่งร่างบางตอนนี้บิดเร้าพร้อมกับสายตาที่เว้าวอน ร่างหนาก็ยกยิิ้ม "อยากมากปะ" "......." "ตอบ! " "อื้ออ" "อยากให้ช่วยปะ" "....อึ่ก..ยะ...อยาก" "มึงพูดแล้วนะ”

ความรักของผมคือการรอคอย... ร่างกำยำขยับหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายขณะสวมแต่งกายมีตราประทับตำรวจมีเครื่องหมายยศที่ประดับติดทั่วอกเสื้อ ร่างสูงขยับกายเดินออกจากหน่วยงานอย่างสง่าและตรงไปยังรถของตนเองที่จอดเอาไว้ หลังจากที่ทำภารกิจมาอย่างเหน็ดเหนื่อยจึงให้มีวันหยุดพัก 5 วัน และกลับมาปฏิบัติงานต่อ... “สารวัตรครับ” เสียงดังด้านหลัง ทำให้ร่างสูงหันไปมองซึ่งเป็นเสียงของคนในกองร้อยคนหนึ่ง “มีอะไร” สายที่ดุแหลมคมพร้อมกับจ้องใบหน้าของชายหนุ่มด้านหน้า “เดินทางปลอดภัยนะครับ” และเสียงของชายหนุ่มในชุดลำลองของทางหน่วยงานก็ดังขึ้นมาก่อนจะแสดงความเคารพและเดินถอยออกไป ร่างสูงขยับกายวางของลงที่เบาะหลังและกดล็อกประตูรถ และไม่นานรถคันสวยก็ขยับออกจากพื้นที่ฝึกฝนของหน่วยกงานปฏิบัตรการพิเศษ Truuuu Truuuu ....คุณพ่อ.. “ครับพ่อ” และเสียงทุ้มก็ดังขึ้นมา เมื่อกดรับสาบทางครอบครัว (“ไอเสือ วันนี้กลับบ้านสินะ พรุ่งนี้เย็นมาทานข้าวที่บ้านด้วยละ และให้ภรรยาแกมาด้วยนะ”) “ครับ” และภูธรก็เอ่ยออกมาก่อนที่ปลายสายจะกดตัดไป รถคันสวยแล่นทยานมายังบ้านที่เป็นของขวัญแต่งงานขแงเขาและภรรยาเมื่อ4ปีที่แล้ว ตอนที่ภูธรยังไม่ได้ไต่ขั้นขึ้นมาเป็นยศพลตำรวจโท ยังอยู่ในหน่วยงานปฏิบัตรการพิเศษด้วยยศที่น้อยและไต่เต้าขึ้นมาจนเป็นสารวัตร เหตุผลที่ภูธรเลือกเดินในสายนี้ที่เรียกได้ว่า หน่วยกล้าตายเลยก็ว่าได้ ที่ภูธรเลือกเพราะพ่อ พ่อคือไอดอลของภูธรตั้งแต่เด็ก พ่อที่เรียกได้ว่ายศที่สูงพอสมควร และโตมาภูธรยังรักในความยุติธรรมและหลายๆ อย่างจึงเลือกเดินตามทางของพ่อตนเอง ครืดดดด ประตูที่เปิดอัตโนมัติก็เลื่อนออก รถคันสวยขยับเข้าไปจอดยังโรงรถในบ้าน ซึ่งร่างสูงก็หยิบมือถือมากดล็อกประตูบ้านก่อนที่จะดับเครื่องรถและหยิบของตนเองและเดินตรงไปที่ประตูไม้สีสวย แกรัก.... กลิ่นหอมจากอาหารที่โชยมาปะทะกับจมูกของร่างสูง ทำให้ต้องยกยิ้มบางไปก่อนที่จะเดินวางของที่โซฟาและตรงไปที่ห้องครัว เคร้ง!!! ทัพพีที่ตกกระทบลงพื้นซึ่งคนทำยังคงมองมายังผู้มาใหม่ น้ำตาสีใสกำลังประทับบนใบหน้าของร่างบางที่ยืนมองมายังภูธร “พี่ธร!! ฮึกกก” หมับ! ร่างบางรีบวิ่งมากอดร่างสูงด้วยความห่วงหาอาทร ร่างบางค่อยๆ ซุกลงที่อกของคนรัก ซึ่งภูธรก็กอดภรรยาของตนเองเอาไว้ “คิดถึง คิดถึงที่สุดเลย” ร่างบางก็เอ่ยออกมาพร้อมกับผละออกจากอกของคนที่ชื่อว่าสามีของตนเอง ภูธรก็ยกยิ้มบางให้ “เพ้อเจ้อ” และร่างสูงก็เอ่ยออกมา ก่อนที่จะขยับเดินไปเก็บทัพพีที่ตกอยู่ “เหนือไม่ได้เพ้อเจ้สักหน่อย เหนือคิดถึงพี่ภูนี่ครับบบบ” ดาวเหนือก็พูดออกมาพร้อมกับทำแก้มป่องให้คนรักดู ภูธรส่ายหัวไปมาเบาๆ “งั้นเดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ” ภูธรก็เอ่ยออกมา หมับ “เดี๋ยวสิครับ” ร่างบางก็พูดออกมาเสียก่อน พร้อมกับมือที่จับแขนแกร่งที่มีแต่เส้นเลือดขึ้นเอาไว้ “....” สายตาที่ถามออกมาเชิงว่า ‘มีอะไร’ ก็ส่งถึงภรรยาตัวเล็ก “อยู่กี่วันครับ” “5ครับ” “โอเคคค งั้นพี่ธรไปอาบน้ำเถอะครับเดี๋ยวเหนือจะทำกับข้าวต่อ” ดาวเหนือก็เอ่ยออกมา ซึ่งภูธรก็พยักหน้ารับก่อนจะแยกย้ายไปทำภารกิจของตนเอง .. ขณะการนั่งกินข้าวของทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยบทพูดคุยของคนที่เป็นภรรยาซะส่วนใหญ่ ซึ่งภูธรก็รับฟังเจ้าตัวเล็กไปพร้อมกับทานข้าวไปด้วย “อ๋อ พี่ธรรู้มั้ยว่าไอฟ้าเพื่อนของเหนือตอนนี้มันคลอดลูกแล้วนะ ชื่อน้องจีจ้า น้องน่าเกลียดน่าชังมากๆ เลยแหละพี่ธร” ภูธรชะมือที่ถือช้อนกาอนจะเงยหน้าขึ้นมองภรรยาตัวเล็กที่มองมาอย่างมีความหวัง “เมื่อไหร่...เราจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบสักทีละพี่ธร” เสียงเล็กที่เอ่ยออกมาอย่างมีความหวังพร้อมกับจ้องมองใบหน้าของสามี “ดาวเหนือ...พี่ว่าเราพูดเรื่องนี้ตั้งแต่3ปีที่แล้ว แล้วนะซึ่งคำตอบของพี่ก็ยังเหมือนเดิม” เสียงนิ่งถูกส่งให้แก่ดาวเหนือที่ตอนนี้มีน้ำตาคลออยู่ “ทำไมละครับ...พี่ธรยังมีหน้าที่การงานที่ไม่ดีหรอ..ซึ่งเหนือว่าคงจะไม่ใช่งานของพี่ธรมั่นคงมากอยู่แล้ว...” “........” “หรือเพราะพี่ธรไม่ได้รักเหนือหรอ” “เริ่มงี่เง่าแล้วนะ” เสียงทุ้มก็เอ่ยออกมาเสียงนิ่งพร้อมกับมองใบหน้าของภรรยาตัวเล็กด้วยสายตาที่นิ่ง “หรือเพราะที่เราแต่งงานกันมันคือการคลุมถุงชนหรอครับ..พี่ธรบอกเหนือหน่อยได้มั้ย...เมื่อไหร่เราจะได้ใช้คำว่า พ่อแม่ลูกกันสักที บ....” ร่างบางพูดออกมาด้วยความไม่เข้าใจ น้ำตาสีใสไหลลงจากดวงตาคู่สวย ร่างแกร่ววางช้อนลงทันที “เหนือ พี่บอกว่าไม่พร้อมก็คือไม่พร้อมสิครับ มันไม่มีเหตุอะไรทั้งนั้น” “ผมแค่อยากมีลูก...” “เหนือ! “เสียงก้องคำรามของผู้เป็นสามีก็ดังขึ้น ยิ่งอีกคนรับราชการเสียงที่ดังและสายตาที่ดุ ทำให้ดาวเหนือน้ำตาไหลลงอย่างไม่ขาดสายต่อหน้าสามี “ฮึก...” “พี่ว่าเราไปพักผ่อนเถอะ และเดี๋ยวเย็นๆ ไปหาซื้อของใช้กัน”

📍'Nicholas' นิโคลัส หรือ นิค 🖋 ชายหนุ่มอายุ24ปี บอดี้การ์ดหนุ่มฝีมือดี ลูกครึ่ง อังกฤษ-ไทย  'ผมยึดมั่นในบุญคุณ' 📍'Aaron' คุณหนูอารอน 🖊 เด็กชายวัย20ปี ศึกษาคณะ บริหารธุรกิจ ลูกครึ่ง อังกฤษ-ไทย  'ความสุขของผมมันหายไปนานแล้ว!'

"ถ้าพี่จะเอาแล้วทิ้งอยากจะบอกว่ามันไม่ง่ายเลย ฮาร์ทจะฟ้องเฮียเกอร์" "อย่าทำให้มันเป็นเรื่องยาก" "กำลังบอกตัวเองอยู่ใช่มั้ยครับ" ++++++++++++++++++++++++++++++++++++ "แล้วมึงจะอะไรกับกูหนักหนาวะ !!กูจะเอาใครก็เรื่องของกูซิ่วะ !!" "พี่เป็นของฮาร์ท!!" "ฟังกูไว้นะ...กูเป็นของทุกคนที่กูอยากเอา !!"  "ได้ครับ ฮาร์ทก็จะรังควาญพี่แบบนี้จนกว่าพี่จะสนใจ !" ++++++++++++++++++++++++++++++++++++ "มึงจะอะไรกับชีวิตกูนักหนาวะ ฮาร์ท !!" "เอาสิ่ครับ ตบอีกสิ่" "ออกไปจากห้องกู" "ไม่" "ออกไป!! กูเอามึงเล่นๆจบมั้ยหะ" "ไล่สิ่!!!" "ออกไปจากชีวิตกู !! หยุดทำตัวหน้าสมเพซสักที "

จุดเริ่มต้นของเรื่องราวร้ายๆฉบับพี่ชายไม่แท้.... บทนำ หลังจากเหตุการณ์วันเกิดของร่างสูง ที่นอนอยู่ข้างกายผม และของขวัญที่ผมมอบให้เขาคงหนีไม่พ้นเรือนร่างที่ตอนนี้นอนสะอื้นอยู่ จุดเริ่มต้นของผมกับพี่เฟอร์นะหรอ ก่อนอื่น ร่างสูงที่นอนอยู่ข้างกายผมนั้น เป็นแฟนกับพี่ภูที่เป็นพี่ชายผม และเป็นน้องแม่ของพี่เฟอร์ จุดเริ่มต้นจริงๆ นะหรอ ....ผมเองที่เป็นคนเริ่มก่อน.... ย้อนกลับไป1ปีที่แล้ว ตอนนั้นผมก็อายุประมาณ 16ยอมรับว่าตอนนั้น มันเป็นเพราะความเอาแต่ใจของตัวเอง และผมรู้แก่ใจดีว่าพี่เฟอร์เกลียดผม และคืนนั้น... แสงสีในยามราตรี ที่มีชายหนุ่มร้องรำทำเพลงกันอยู่ ร่างบางที่ตอนนี้กำลังจ้องมองสองร่างของพี่ภูและพี่เฟอร์ที่ตอนนี้กำลังกอดรัดกันอยู่ มันเป็นบรรยากาศที่ดีของทั้งคู่ แต่มันเป็นบรรยากาศที่ยอดแย่ของกีร์ ที่ตอนนี้กำลังเฝ้ามองอย่าอิจฉาและเศร้าหมอง ยอมรับว่าชอบพี่เฟอร์มา ตั้งแต่เด็ก และกีร์ก็คงไม่ได้ชอบผู้หญิงมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว และคืนนั้นผมเองที่มอมเหล้าพี่ภู และพี่เฟอร์ก็ต้องไปส่งเข้านอน....ก็แฟนเขาอะเนอะ บรรยากาศตอนนี้มีเพียงเสียงคลื่น เพราะเพื่อนของพี่เฟอร์และพี่ภูและเพื่อนของกีร์ก็เข้าห้องพักกันหมดแล้ว และดูเหมือนตอนนี้พี่เฟอร์เห็นผมแล้วกำลังจะหันหลังกลับ หมับ! ร่างบางก็วิ่งไปกอดทางด้านหลังของร่างกำยำ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาก็ซุกเข้าที่หลังแกร่งของเฟอร์ ตอนนี้ร่างสูงเพียงยืนนิ่งๆ "ทำยังไงพี่ถึงจะมองมาที่กีร์บ้าง.. กีร์ต้องทำยังไง" "อย่าทำตัวน่าสมเพช" เสียงพ่นคำด่าก็ดังขึ้นมา พร้อมกับจะแกะมือเรียวของร่างบาง กีร์ก็กระชับให้แน่นกว่าเดิม "เอากีร์ที กอดกีร์ที! ....ฮึก" "อยากลองของใหม่เหมือนกันวะ...ของชิ้นนี้มันน่าสกปรก...แต่ก็พอแก้ขัดได้" เสียงทุ้มก็พูดออกมาพร้อมกับแกะมือเรียวของกีร์ออกและกระชากให้เข้าห้องพักของกีร์เพราะกีร์นอนคนเดียวส่วนเฟอร์นอนกะภู และเขาก็คงไม่ไปเอาคนอื่นต่อหน้าแฟนตัวเองหรอก "ไม่ๆ ..ฮึก...พี่เฟอร์...อ๊าาาาาาา " .....และค่ำคืนที่โหดร้ายที่สุดมันก็เป็นจุดกำเนิดทำให้ทั้งคู่มีวันนี้..... .....มันคงแย่มากเลยเนอะ...... .....ที่ทำร้ายพี่ชายตัวเองได้ขนาดนี้..... และนี้คือจุดกำเนิดที่โหดร้ายที่สุด และเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวนี้.... ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"....ทรมารอย่างทารุณคือสิ่งที่ผมอยากจะทำมากที่สุด....." บทนำ ฟิ้ววว!!! ผลั่ก!! ปอกปลายเก็บเสียงเหนี่ยวไกลเข้าจุดสำคัญของหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังซื้อของอยู่ในยามเช้า กระสุนที่ถูกเหนี่ยวไกลมาจากที่ใดสักแห่งถูกเจาะฝังที่ศีรษะก่อนที่ร่างขาวบางจะล่วงลงที่พื้นพร้อมกับกองเลือด ความแตกตื่นในยามเช้าก็ดงขึ้น บอดี้การ์ดหลายสิบคนรีบวิ่งเข้ามาดูนายหญิงของตนเองที่ใกล้จะไร้สิ้นลมหายใจ บอดี้การ์ดหลายคนวิ่งหาตัวคนก่อเหตุแต่ไร้ร่องรอยของคนทำ ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าที่วิ่งมายังรถคันหรูพร้อมกับกระบอกปลายเก็บเสียงสีดำสนิทแนบพาดข้างเอวเอาไว้ ขาเรียวขยับขึ้นรถตู้สีดำสนิทก่อนจะออกจากพื้นที่ชุลมุนนี้ มือเรียวขยับถอดผ้าที่ปิดช่วงแก้มและปากของตนเองออก ก่อนจะตวัดมามองชายรูปร่างท้วมที่นั่งยิ้มอย่างพอใจ "ปิดจ็อบทุกอย่างสัญญาของผมและคุณหมดแล้วส่งผมที่สนามบินและแยกกัน" เสียงใสก็เอ่ยออกมาด้วยความนิ่ง กระบอกปืนถูกส่งคืนเจ้าของ ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าสะพายตนเองมาวางไว้บนตักของตนเอง "โอเค งานเราจบ...." พรึ่บ!! "แค่นี้...ไม่ได้หรอก" และคนไร้สัจจะอย่างไอท้วมที่นั่งข้างกายขาวบาง ตอนนี้ปลายกระบอกปืนถูกจ่อที่กลางหน้าผากเนียน สายตาคมของชายร่างบางก็ตวัดขึ้นมองไอ้คนไร้สัจจะ "ต้องการอะไร" "ฮ่าๆ ๆ สิ่งที่ฉันต้องการคือ ไอ้ฐิติพัศต้องตาย ตายตามเมียมันเข้าใจหรือเปล่าเด็กน้อย" และเสียงเจ้าเล่ห์ของมันก็ดังขึ้นมา สายตาเรียวมองใบหน้าของไอ้คนไร้สัจจะอย่าง นิรันท์ นักธุระกิจด้านมืดที่กำลังแย่งชิงลูกค้ารายใหม่จากตระกูลของ \'จีระพนธ์ทองสกุล\' และกลั้นแย่งกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร สุดท้ายจุดจบคือการรอบสังหาร นี้คือจุดจบของนักธุระกิจด้านมืด ธุระกิจด้านมืดนั้นมีทั้งบ่อนคาสิโนหลายแห่งและการค้าประเวณี ผับบาร์ รวมไปถึงการค้าอาวุธเถื่อนระหว่างประเทศและมีการค้าสังหาริมทรัพย์ ซึ่งทั้งหมดที่พูดมาตระกูลใหญ่โตอย่างตระกูล \'จีระพนธ์ทองสกุล\' ได้ทำมันทั้งหมดจึงถูกอิจฉาและรอบสังหารอยู่บ่อยครั้ง แต่ฝั่งนู้นเท่าที่เขารู้ก็ไม่ได้นิ่งกับการรอบสังหารคนที่ขวางทางเดินของเขาทุกทาง ซึ่งนักธุระกิจคนใดก็ไม่มีทางเท่าเทียมตระกูลนี้เลย "หึหึ...." และเสียงหัวเราะในรำคอของชายหนุ่มวันยี่สิบสามก็ดังขึ้นก่อนที่จะนั่งนิ่งและวางกระเป๋าตนเองลงที่พื้น มือเรียวค่อยๆ ขยับไปที่ของรับข้างกายอย่างมีดคม "ว่าไง" และเสียงของนิรันทร์ก็ดังขึ้นพร้อมกับจับจ้องเจ้าชายหนุ่มข้างกายแต่ปลายกระบอกปืนก็ไม่ได้ลดลงจากหน้าผากของชายหนุ่ม "ได้สิครับ....ครั้งนี้คงมากกว่าร้อยล้าน...ลดปืนลงและคุยดีๆ เถอะครับ " ร่างชายหนุ่มก็เอ่ยออกมา "นายมันเด็กดีคอสโม่ " "ว่ามาดีกว่าว่าจะให้ผมทำอะไร" "ฉันอยากให้นายแทรกแซงเข้าไปเป็นบอดี้การ์ดคนสนิทของไอ้พัฒน์และเอาโฉนดทกอย่างและ..." หมับ!!! พรึ่บ!! ร่างของนักธุระกิจนิรันทร์กำลังถูกมือเล็กล็อกคอและปลายมีดแหลมจี้อยู่ช่วงคอ เสียงตกใจของนิรันทร์ก็ดังขึ้นมาด้วยความตระหนก "ไอ้ๆ ๆ ๆ ๆ ..." เสียงกึกกักของนิรันทร์ก็ดังขึ้นมาพร้อมกับความรนราน "ไอ้อะไรหรอครับ ? ....สั่งมันให้ไปส่งฉันที่สนามบิน! " ร่างบางก็เอ่ยออกมา ตอนนี้ร่างของบอดี้การ์ดหนุ่มกำลังสั่งให้คนขับรถจอดรถเพื่อจะช่วยเจ้านายตนเอง "ฉัน..!! " ฉึก!! ปลายมีดถูกกดลงที่คอของนิรันทร์ เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น "พูดสิครับ" "ปะ...ไปสนามบินๆ " "สัญญาและการทำงานของผมจบลงตรงนี้...ผมไม่ใช่ลูกน้องของคุณอีกแล้ว" ร่างขาวบางก็เอ่ยออกมาเสียงเหี้ยมและมือยังคงล็อกคอและจี้ร่างท้วมของนักธุระกิจดังคนนี้ "โอเคๆ ..ยะ..อย่าทำฉัน" เสียงขอร้องชีวิตของนิรันทร์ก็ดังขึ้น คอสโม่ที่สายตาว่างเปล่ามองสถานที่ตรงหน้าที่เป็นสนามบิน ร่างบางก็ขยับมือที่ล็อกคอของเจ้านายเก่าก่อนปล่อยออกและเลื่อนเปิดประตู มือเรียวยกหยิบกระเป๋าตนเองก่อนที่จะออกจากรถคันนี้ "และคุณคงไม่โง่ที่จะรอบสังหารผมหรอกนะครับ....เพราะถ้าคุณทำ รถคุณ ร่างคุณ หายไปพร้อมรถแน่" ร่างบางก็พูดออกมาพร้อมกับยกรีโมทที่ควบคุมอะไรบางอย่างขึ้นมาให้มันดู ก่อนที่ทั้งรถจะตกใจ ขาเรียวรีบวิ่งเข้าไปหาใครบางคนที่รอเขาอยู่.....

หน้าที่ของภรรยาสำหรับคนอื่นมันเป็นยังไงเหรอครับ Ryota Part ถ้าผมพลาดท้องกับแฟนเก่า... ย้อนกลับไปในเรื่องราวสิบห้าปีก่อน ผมยังคงตามติดชีวิตของคนที่ชื่อว่าแฟนเก่า..แต่ทุกอย่างดันแปรผันผมท้อง ผมไม่ได้ตั้งใจให้พลาดแบบนี้.. เพราะยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ผมกับเลย์แย่ลงมากกว่าเดิม... เราทั้งคู่ถูกครอบครัวจับให้แต่งงานกันเพราะลูกในท้องของผม ผมรู้ว่าเลย์ไม่ได้ต้องการแบบนี้เพราะผมทำให้อีกคนมองผมในด้านแย่ๆ เอง ถ้าในคืนนั้นผมไม่เมาและพลาดมีอะไรกับคนอื่นเราคงไม่เลิกกันและเลย์คงไม่เปลี่ยนไปมากขนาดนี้..แต่สุดท้ายผมก็กลับไปแก้ไขมันไม่ได้อีกแล้ว หลังจากแต่งงานทางฝั่งครอบครัวผมยกมอบตำแหน่งประธานบริษัทให้เลย์เพราะว่าครอบครัวของผมไม่ต้องการให้ผมเลี้ยงออสตินคนเดียว เราสองคนปักหลักอยู่ที่ญี่ปุ่น..ในเวลาต่อมาผมกับตั้งท้องลูกคนที่สองแต่สถานะความสัมพันธ์ของผมและเลย์ก็ยังคงแย่กันมาโดยตลอดสิบห้าปี อีกคนไม่เคยทำหน้าที่ของสามีที่ดี สิ่งที่ผมและเลย์ทำด้วยกันบ่อยที่สุดไม่ใช่การพาลูกไปเที่ยวในที่ต่างๆ หรือใช้เวลาอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวแต่กิจกรรมที่ทำด้วยกันคือ เรื่องบนเตียง ถึงแม้ผมไม่ได้ต้องการแต่สุดท้ายก็ต้องยอม.... ทุกอย่างผ่านมาราวสิบห้าปี สิ่งที่ผูกผมไว้คือคำว่า ลูกต้องไม่ขาดความอบอุ่น.. ยอมรับว่ายอมโง่เพื่อให้ได้อยู่ด้วยกัน ยอมโง่เพื่อให้มีอีกคนอยู่ในชีวิต..ถามว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยรู้สึกถึงคำว่ามีความสุขกับสามีเลย มีแต่ความเจ็บปวด แต่สิ่งที่ยังคงเป็นรอยยิ้มให้ผมได้จริงๆ ตอนนี้ก็คือ ออสตินและซีโน่.. “โอก้าซังง่า...” เสียงแหกห้าวของออสตินทำให้ผมหลุดออกจากความคิดของตนเอง และหันไปหาลูกชายที่ตอนนี้อยู่ในแบบฟอร์มชุดนักเรียน “เรียกม๊ะซะเพราะเชียว” ผมหันไปพูดกับลูกชายที่ตอนนี้กำลังมองผมอย่างสงสัย “ม๊ะมะเป็นอะไรหรือเปล่าเห็นยืนมองหิมะนานแล้วนะ” ออสตินไม่ได้ว่าเปล่ายกมือมาจับแขนของผมด้วย ตามจริงลูกๆ จะเรียกผมว่าม๊ะมะแต่ถ้าเรียกแล้วไม่หันก็จะใช้ก้าซังหรือโอก้าซัง “เปล่าครับ..แล้วเราละพึ่งกลับมาจากโรงเรียนหรือไงแล้วซีโน่ละ” ผมถามเจ้าลูกชายคนโตพร้อมกับจับมือของออสตินที่จับแขนผมอยู่ ตามหลักแล้วเด็กๆ จะกลับบ้านกันเองเพราะว่าออสตินเป็นคนที่ติดเพื่อนมากช่วงตอนเย็นก็จะขี่จักรยานมาส่งน้องก่อนและทำภารกิจตอนเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้วก็จะออกทำกิจกรรมต่างๆ กับเพื่อนตอนเย็น แต่ถ้าเป็นหน้าหนาวมักจะเดินหรือขึ้นรถไฟฟ้าไปโรงเรียนกันทั้งออสตินและซีโน่แต่ถ้าหิมะตักหนักมากผมก็จะไปส่งเด็กๆ เอง.. “ผมพาน้องกลับบ้านแล้วเลยมาขอเงินม๊ะมะไปเที่ยวกับเพื่อนฮับบ” ไม่ได้ทำแค่เสียงอ้อนแต่ทำหน้าทำตาอ้อนใส่คนเป็นแม่ด้วย “แล้วเงินที่ป๊ะปะให้หมดแล้วหรือไง..” ผมถามเจ้าลูกกชายกลับไป ตามแต่ละอาทิตย์ผมและเลย์จะสลับกันจ่ายเงินให้เด็กๆ ออสตินจะได้ไปประมาณ 3340เยน (ประมาณ1000บาท) และซีโน่จะให้1100เยน (ประมาณ300กว่าบาท) จะเป็นมาแบบนี้ตลอด “มะ..หมดแล้วครับ..” สีหน้าที่ดูหงอยๆ ของลูก ผมเห็นแล้วก็ใจอ่อนแต่ออสตินบางทีก็ใช้เงินเยอะเกินตัวไปจริงๆ “ใช้เงินเยอะไปไหมหืม..แล้วเสาร์อาทิตย์นี้เดี๋ยวก็หาทางออกจากบ้านอีกม๊ะมะไม่ให้เงินแล้วนะ..” ถึงผมจะบ่นไปแต่ก็ยอมยื่นเงินให้เจ้าลูกชายคนโต “ก้าซังง่า..ผมลูกม๊ะมะน้า..” “ก็เพราะตินเป็นลูกม๊ะนี่แหละ ม๊ะถึงต้องให้เงินใช้แบบนี้อะ..แต่ขอบ่นหน่อยไม่ได้หรือไง” ผมหันไปพูดกับเจ้าลูกชายที่ตอนนี้ยกยิ้มร่าเริง “ค้าบบบ..ตินไปนะม๊ะ” “ลืมอะไรไปหรือเปล่า..” ผมห้ามเจ้าลูกชายเอาไว้ก่อนที่จะวิ่งออกจากบ้าน “ผมพาน้องไปอาบน้ำแล้ว..แล้วก็พาเจ้านานิไปเข้ากรงแล้วด้วย” ออสตินหันมาพูดกับผมพร้อมกับแววตาที่ประมาณว่า ผมทำเสร็จหมดแล้วม๊ะมะบ่นผมไม่ได้หรอก “โอเคจ้ะ..อย่ากลับเกิน..” “สามทุ่มใช่ไหมครับ” “ครับ” ฟอดดด.. และออสตินก็วิ่งกลับมาหอมแก้มผมก่อนที่จะวิ่งไปคว้าจักรยานคู่ใจปั่นออกจากบ้านไป ผมก็คงมีความสุขแค่กับลูกๆ ผมว่าผมคิดอย่างนั้นนะ.. “ม๊ะมะ..ก้าซังงงง...โอก้าซังงงงงง” เสียงซีโน่ที่ตะโกนลั่นบ้านจนผมต้องรีบเดินไปดู “ครับม๊ะอยู่นี่ บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าตะโกนถ้าซีเจ็บคอลูกก็ต้องไปหาคุณลุงหมออีก” “เฮ้ออ..! โอจิซังน่ากลัว..” ซีโน่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะทิ้งตัวลงบนโซฟา ผมได้แต่ยกยิ้มมุมปากก็จะไม่ให้ยิ้มได้ไงก็คุณลุงหมอของซีโน่ชอบทำหน้าดุใส่หลานๆ ก็ไม่แปลกที่ซีโน่จะกลัว “แล้วเรียกม๊ะมีอะไรครับ” “ซีจะถามม๊ะว่าม๊ะมะจะไปร้านไหมครับ” ซีโน่พูดพร้อมกับมองหน้าผมไปด้วยเหมือนต้องการคำตอบมากๆ “ที่ถามม๊ะเพราะซีหิวราเมนใช่ไหม” ผมถามเจ้าซีโน่ไปพร้อมกับสายตาจับผิด ร้านราเมนที่ผมว่าไปมันคือร้านของม๊ะมะผมเองซึ่งยกร้านนี้ให้ผมเป็นคนดูแลต่อซึ่งเวลาในการเปิดร้านก็จะช่วงห้าโมงเย็นและเปิดยาวจนถึงสองทุ่ม.. “อุ๊..ม๊ะรู้” เจ้าเด็กตัวเล็กทำมือปิดปากพร้อมกับหลบสายตาของผม “อื้มมมม..ถ้าใครหิวราเมนต้องไปใส่เสื้อกันหว...” ยังไม่ทันพูดจบ เจ้าซีโน่ก็วิ่งขึ้นไปชั้นสองแล้ว ผมยกยิ้มขำกับท่าทีน่าเอ็นดูของเจ้าเด็กน้อย ผมจึงขยับเดินไปหยิบเสื้อขนเป็ดมาใส่ ก่อนจะเดินมาเก็บของลงกระเป๋ารอเจ้าตัวเล็ก “ซีโน่อย่าวิ่งลูก เดี๋ยวล้ม” ผมตะโกนบอกเจ้าตัวเล็กที่ทำเสียงตึงตังอยู่บนชั้นสอง “ก้าซังซีโน่มาแล้วววววว...” เสียงทะเล้นของซีโน่ทำให้ผมต้องรีบหันไปมองเจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้ใส่เสื้อขนเป็ดแบบที่ผมใส่แต่ตัวเล็กลงหน่อย “ป่ะ ไปกัน” ผมเอื้อมมือไปจับมือของซีโน่ก่อนที่จะเดินออกไปจากบ้านแต่ก็ไม่ลืมที่จะไม่ล็อกบ้าน ผมแปลกใจอยู่พอสมควรว่าทำไมลูกวิ่งไปเกาะประตูรถเหมือนทุกครั้งแต่ยืนมองนิ่งๆ ผมจึงมองตามสายตาของลูกก็พบว่าซีโน่มองที่ว่างของโรงจอดรถซึ่งที่ว่างนั้นจะเป็นที่จอดรถประจำของเลย์ “ม๊ะม๊า..ป๊ะปะไม่กลับบ้านมาหลายคืนแล้วนะฮะ” “....” ผมสะอึกกับประโยคที่ลูกพูด.. “ป๊ะปะไปไหนหรือม๊ะมะ”

การที่เสียกล่องดวงใจของบ้าน มันโครตเสียใจเลย และกูจะไม่แค้นครอบครัวมึงถ้ายื่นมือเข้ามาช่วยน้องกูบ้าง แต่มึงก็ไม่มีการยืนมือมาช่วย และเหนือไปจากนั้นพวกมึงไม่มาแม้แต่เหยียบงานศพน้องกู... เมื่อเนมน้องสาวสุดท้องคบหากับเรนที่หวังแค่เรื่องอย่างว่ากับตัวเอง ทำให้เผลอผลักเนมไปให้รถชนทำให้พี่ๆของเนมต้องออกโลงจัดการทุกคนในครอบครัวของเรนเพื่อให้ได้รับความเจ็บแสบเท่ากัน

ครอบครัว....อนาคต.....จุดเริ่มต้น.... ธันนักเเข่งรถชื่อดังวันนึงดันมีเด็กหนุ่มอยู่บนเตียงของตนเอง ไนเจลเด็กนั่งดริ้งค์กลับมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันจนเป็นจุดที่ทำให้ธันเปลี่ยนไปจากคนที่แสนดีเป็นคนที่เลวร้ายและทำร้ายร่างกายของเด็กหนุ่มนั่นทำให้ไนเจลเลือกที่จะหนีออกมาจากธันเพื่อเริ่มชีวิตใหม่