สวัสดีทุกๆฉันมีชื่อว่า "น้ำผึ้ง" อายุ 22 ปี ปัจจุบันเรียนอยู่ปีสี่ของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ฉันเรียนอยู่ที่คณะวิจิตรศิลป์ สาขาวิชาศิลปะการแสดง ในตอนนี้ฉันจะมาเล่าเรื่องราวที่ฉันได้ประสบพบเจอมากับตัว มันเป็นเรื่องที่ใครหลายๆคนอาจจะมีก่อนฉันเสียอีก หลายคนอาจจะเดาได้ และใช่ มันคือเรื่องเซ็กซ์ เรื่องนี้เป็นการนำผลงานของผมจาก ReadAWrite มาปรับปรุงใหม่

เรื่องราวชีวิตคู่ของสองสามีภรรยาที่มีทั้งเรื่องที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข แต่ก็มากล้นไปด้วยความทุกข์ที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่นำมาจาก ReadAWrite อีกที ซึ่งเป็นเรื่องที่ไรท์แต่งไว้ตั้งแต่ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมาแล้ว จะเริ่มเผยแพร่หลังจากที่ You are my Missing Link ที่ ReadAWrite เผยแพร่ พาร์ท 2 เรื่องนี้มีความเป็นแฟนตาซีนิดหน่อย

ฉันมีชื่อว่า ฝน ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่แก่กว่าฉันราวยี่สิบปีหลังจากที่คบกันได้ไม่ถึงปี โดยก่อนที่ฉันกับเขาจะได้ตัดสินใจแต่งงานกันเพียงไม่กี่สัปดาห์ เขาก็ได้พาฉันไปทำความรู้จักกับลูกชายทั้งสองคนของเขา จากที่ฉันรู้จักเขาตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน คือเมื่อห้าปีก่อนหน้าที่เราทั้งสองคนจะได้รู้จักกันนั้น ภรรยาของเขาที่อยู่กินกันมากว่ายี่สิบปีได้เสียไปจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ฉันใช้เวลาเพียงไม่นานในการทำความรู้จักและสนิทสนมกับลูกชายทั้งสองคนของเขา โดยคนโตนั้นมีชื่อว่า ซัน เด็กกว่าฉันเก้าปี ส่วนคนเล็กมีชื่อว่า นิว เด็กกว่าฉันสิบสี่ปี หลังจากที่การแต่งงานได้ผ่านพ้นไป ฉันก็ต้องแบ่งเวลาระหว่างการทำงานกับการเป็นภรรยาและแม่อย่างสมดุล ชีวิตของฉันและครอบครัวได้ดำเนินไปข้างหน้าอย่างครอบครัวทั่วไปเรื่อยมา จนกระทั่งในวันนั้นที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป ในวันจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ของนิว ในวันนั้นเป็นวันที่ดีเอามากๆ ฉันและซันต่างก็มาร่วมแสดงความยินดีให้กับนิว "แล้วคุณพ่อล่ะครับ?" นิวถามด้วยความสงสัย "พ่อบอกว่าถ้าเคลียร์ธุระเสร็จจะรีบมากจ้ะ" ฉันตอบเขาไปโดยที่ไม่ทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ในระหว่างที่นิวกำลังไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆนั้น ก็ได้มีสายหนึ่งโทรเข้ามา พอฉันกดรับสาย สิ่งที่ได้ยินนั้นก็ได้ทำให้ฉันตกอยู่ในภวังค์ ในวันนั้นซันและนิวได้สูญเสียคุณพ่อผู้เป็นที่รักไปจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ คนที่เศร้าที่สุดคนหนึ่งในเหตุการณ์ครั้งนี้นั้นก็คือนิว "คุณพ่อยังไม่ได้เห็นผมเลย" นิวละเมอพูดออกมาในขณะที่นอนหมอนตักของฉันหลังจากที่ร้องไห้เสียใจจนหมดแรง หลังจากวันนั้นพวกเราก็พยายามที่จะใช้ชีวิตให้ปกติมากที่สุด แต่ถึงจะพยายามมากแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องมีใครสักคนที่ทนทำใจต่อไปไม่ไหว ซันได้ตัดสินใจล่าออกจากมหาวิทยาลัยในระดับชั้นปริญญาโทเพื่อออกมาทำงาน เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อดูแลฉันกับนิว ฉันดูออกว่าเขาพยายามที่จะทำตัวให้เป็นผู้นำครอบครัวแทนผู้เป็นพ่อที่จากไป ในสายตาของคนอื่นเขาอาจจะดูเข้มแข็ง แต่เสียงร้องไห้ของเขาที่ดังออกมาจากห้องนอนในทุกๆค่ำคืนนั้นฉันรู้ดีว่าเขานั้นเจ็บปวดมากแค่ไหน การสูญเสียใครไปสักคนนั้นเจ็บปวดเสมอ โดยเฉพาะเมื่อเรานั้นได้สูญเสียคนที่รักไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมไได้แต่งลงที่ ReadAWrite ก่อนที่จะนำมาลงที่นี่ โดยจะเป็นการปรับปรุงเนื้อหาให้เหมาะสมกับการลงที่ Dreame ซึ่งจำเป็นที่จะต้องปรับเปลี่ยนการใช้คำในการบรรยายหรือเล่าเรื่อง เนื้อหาในบางส่วนนั้นเป็นเนื้อเรื่องที่ทำมาสำหรับที่ ReadAWrite เท่านั้น ใครที่อ่านแล้วยังอยากจะอ่านในส่วนที่ไม่มีในเวอร์ชั่นนี้ ก็สามารถไปอ่านได้ที่ ReadAWrite ชื่อเรื่องเดียวกันเลย แค่จะไม่มี Ver. Dreame ต่อท้าย

เส้นด้ายกุหลาบแดง 0 ในหนึ่งชั่วชีวิตของคนธรรมดาทั่วไปนั้นบ่อยมากแค่ไหนที่จะต้องวิ่งหนีจากภัยอันตรายนานับประการที่ตัวเองไม่มีวันจะเข้าใจ ซึ่งก็คงจะมาก็ตามความกลัวในจิตใจของพวกเขาแต่ละคนนั้นแหละ แต่สิ่งนั้นจะไม่ใช่สิ่งที่เหล่าบรรดา "ผู้อยู่เหนือกฎเกณฑ์" ทั้งหลายจะทำอย่างแน่นอนเมื่อภัยมา เพราะพวกเขาเหล่านี้นั้นถูกสร้างขึ้นมาให้รับมือกับภัยอันตรายเหล่านี้ ด้วยพลังอำนาจในการควบคุม "แฟนธอม" ดวงจิตที่สร้างตัวตนขึ้นจากวิญญาณของผู้เป็นนาย อำนาจที่พวกเขาเหล่านี้ได้รับมานั้นแตกต่างกันออกไปราวกับจิตใจของพวกเขาแต่ละคน แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นไม่เคยมีครั้งใดเลยที่อำนาจที่พวกเขาได้รับมาจะต่อยต่ำจนน่าขบขัน แต่ก็น้อยมากด้วยเช่นกันที่จะมีผู้อยู่เหนือกฎเกณฑ์สักคนที่ได้รับพลังอำนาจที่สุดจะหยั่งถึง และเจ้าหญิงสาวแสนสวยตรงหน้าของฉันนั้นก็ไม่ได้ต่างอะไรจากผู้อยู่เหนือกฎเกณฑ์ที่ผ่านๆมาเลย และดูเหมือนว่าจะหาญกล้าไม่น้อยไปกว่ายอดผู้ยิ่งใหญ่ที่ฉันรู้จักเลย และก็คงจะเหมือนมากกว่านี้ ถ้าหากว่าแฟนธอมที่เธอพามาจัดการกับฉันมันเก่งให้ได้สักครึ่งหนึ่งของฉัน "เข้ามาเลยที่รัก" "เข้ามาใกล้ๆ ให้พอใจเลย.." "ฉันจะกอดเธอด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดเอง" "มีเพียงฉันเท่านั้นที่จะมอบให้เธอได้ แม้ว่าเธอนั้นจะไม่ต้องการมันก็ตาม.." "เพราะวันนี้ คือวันตายของเธอซีบิลล์!.."

"ผมรักครูนะครับ" คำสารภาพรักที่ฉันพยายามมานานหลายต่อหลายปีที่อยากจะบอกออกไป ให้กับเธอคนนั้นผู้เป็นคุณครู แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ไอ้คนที่หวาดกลัววิตกกังวลไปซะทุกอย่างอย่างฉันจะพูดออกไปได้ยังไง.... "เธอชอบครูจริงๆ หรอ?" "ครับ ผมชอบครู" "ทำไมเธอถึงชอบครูล่ะ?" "เพราะครูแตกต่างจากคนอื่นที่ผมรู้จัก และทุกครั้งที่มีครูอยู่ใกล้ๆ มันทำให้ผมรู้สึกสงบ" "แล้วทำไมไม่เคยมาสารภาพรักกับครูเลยล่ะ?" "เพราะผมกลัวครับ" "เธอกลัวอะไร?" "ผมกลัวว่า..." "ว่าอะไร?" "ผมกลัวว่าผมจะไม่ได้ยินเสียงของครูอีก" "อย่างงั้นหรอ..." "นี่เธอคิดว่าครูจะหลบหน้าหนีเธออย่างงั้นหรอ?" "ครับ ผมกลัวว่าความสัมพันธ์ของผมกับครูมันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป" "ใช่ มันไม่เหมือนเดิม....แต่สุดท้าย เธอก็เลือกที่จะบอกมันกับครูไม่ใช่หรอ?" "เธอกล้ามากเลยนะ" ฉันคือก้อนหิน ฉันคือผืนดิน ฉันไม่ต้องการมิตรภาพ เพราะมิตรภาพคือต้นเหตุของความเจ็บปวด อย่าเอ่ยถึงความรัก แต่ฉันก็เคยได้ยินคำนี้มาก่อน มันหลับใหลอยู่ภายในความทรงจำ ฉันจะไม่ลบกวนความรู้สึกที่หลับใหลนี้ ถ้าฉันไม่เคยมีความรัก ฉันก็จะไม่ต้องร้องไห้