โปรย….. หนึ่งชีวิตตายจาก หนึ่งชีวิตฟื้นคืน คงจะดีกว่านี้หากนางฟื้นขึ้นมาในร่างของนางเอก หรือตัวประกอบแสนจืดชืด หาใช่นางมารชั่ว แม่ของตัวร้ายที่เธอสาปแช่งก่อนตาย สิงเข้าร่างได้ไม่นานสามีก็อาการทรุดหนักใกล้ตาย อีกทั้งยังมีเรื่องเกี่ยวพันกับน้องสามีให้ผู้คนครหาไปทั่ว แต่ยังดีที่ได้มาเข้าร่างตอนที่ตัวร้ายยังเด็ก เขาจึงน่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง เออ แล้วนั่นใช่บุตรชายคนที่ข้ากล่าวชมไปเมื่อครู่หรือไม่ “ชูชาง!!! กระโดดถีบผู้อื่นเช่นนั้นไม่ได้” “กระชากหัวก็ไม่ได้!!!” เยี่ยนฟางยิ้มแห้ง แงะมือบุตรชายตัวน้อยแสนน่ารักที่กำลังกระชากหนังหัวผู้อื่นเกือบหลุด ก็เป็นเด็กชายเรื่องชกต่อยย่อมต้องมีบ้าง จริงหรือไม่ ท่านแม่ทั้งหลาย *ฝากนิยายเรื่องใหม่ดราม่าเล็กน้อย ทุบตี แค่ก ๆ ไม่มี เอาไว้ในดวงอกดวงใจด้วยนะเจ้าคะ กราบบบบ ไหว้ย่อแนบตัก -*-/// ยิ้มหวานนน

เจ้าแม่ทัพบ้านี้ เจอหน้ากันครั้งแรกก็มาแก้ผ้าให้ดูไม่พอ ยังชอบหาเรื่องพานางขึ้นเตียงได้ทุกเวลา จนกลีบดอกไม้ของนางระบมไปหมดแล้ว คิดแล้วก็แค้น มาละเดินมาแต่ไกล "ฟางเซียนขัดหลังให้ข้าหน่อย" อร๊ายยย

ท่านแม่ทัพที่ว่าแน่ ยังแพ้มารยาล้านแปดเล่มเกวียนของนางร้ายเช่นนาง เย็นชานักใช่หรือไม่ รังเกียจกันมากใช่หรือไม่ แล้วข้าจะพิสูจน์ให้ดูว่าข้านี่แหละ นางร้ายสายแซ่บที่ท่านไม่มีวันลืม!!!

ชามี้กะเทยน้อยกลอยใจดับอนาถ ในขณะที่กำลังจะพาผู้ไปเสียซิง ชีวิตน่าเศร้าเมื่อได้มาเข้าร่างนางร้ายสามีไม่รัก แต่มีหรือที่คนอย่างนางชามี้จะยอม ลีลาร้อยเล่มเกวียนมีเท่าไร งัดออกมาใช้ให้หมดเจ้าค่ะ

โปรย.....แม่ดอกบัวขาวคนงาม แม่นางเอกคนดี นั้นสามีข้า หากว่าเจ้าดีจริงต้องหาสามีเป็นของตัวเองนะเจ้าคะ ไม่ใช่มาหาสามีข้า ได้ยินแล้วก็ถอย ไปหาพระเอกของเจ้านูน ออกไป๊ !!! ​ จันทร์เจ้า หญิงสาวที่ชอบอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ ได้นิยายแปลกประหลาดมาจากห้องสมุดเล่มหนึ่ง นิยายที่แค่อ่านตัวอย่าง นางก็รังเกียจนางเอกของเรื่องมากและสงสารนางร้ายที่ถูกนักเขียนสร้างขึ้นมา เพื่อให้นางเอกใช้เป็นเครื่องมือ สร้างความโดดเด่นให้กับตัวเอกทั้งหลาย  และเมื่อนางเอกไปถึงจุดจบอันแสนสุขกับพระเอกที่เป็นองค์รัชทายาท นางร้ายที่ถูกสร้างขึ้นก็ถึงเวลาต้องกำจัดทิ้ง   อ่านมาถึงจุดนี้จันทร์เจ้าแทบอยากจะหยุมหัวแม่นางเอกคนนี้ยิ่ง แต่นั้นก็คือจุดเริ่มต้นของหนังสือนิยายประหลาดที่มาพร้อมกับวิญญาณนางร้ายในนิยาย นางดึงจันทร์เจ้าเข้ามาในนิยาย เพื่อสร้างจุดเปลี่ยนไม่ให้นางร้ายตายอย่างอนาถ แต่แค่เล่มนิยายเก่าขาด เนื้อหาเลือนราง จันทร์เจ้าที่เข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายอย่าง ซ่งเยว่หลัน จะเอาชีวิตรอดได้หรือไม่ ตอนที่ 1 ​ จันทร์เจ้าสาวแว่นนักศึกษาชั้นปีสุดท้ายคณะบริหารของมหาวิทยาลัยชั้นนำ เวลาว่างนอกเหนือจากอ่านหนังสือเรียน เธอก็มักจะหาเวลามาที่ห้องสมุดเพื่อหยิบยืมหนังสือนิยายไปอ่านคลายเครียด นิ้วเรียวไล่ไปตามสันหนังสือนิยายมองหาเล่มที่เธอยังไม่เคยอ่าน แต่ก็ต้องรู้สึกผิดหวังหน่อย ๆ เพราะว่าทุกเล่มที่ไล่ผ่านตาเกือบทั้งชั้นมีแต่นิยายที่เธอเคยอ่านแล้ว จันทร์เจ้าถอนหายใจพลางทำท่าจะออกไปดูหนังสือที่โซนอื่น แต่ก่อนที่เธอจะเดินจากไปอยู่ดี ๆ ก็มีหนังสือนิยายหล่นตกลงมาจากชั้นบนสุด เธอหยิบขึ้นมาดูอย่างเบามือเพราะท่าทางมันเก่ามากจนคิดว่าหากจับแรง ๆ จะต้องขาดคามือแน่ เธอมองหนังสือนิยายเล่มนั้นอย่างสงสัย เพราะถ้าเก่าขนาดนี้ก็น่าจะเคยผ่านตาเธอบ้างสิ เธอเป็นถึงนักอ่านนิยายตัวยงเลยนะ แต่ก็อย่างว่าแหละอาจจะหลุดรอดสายตาเธอไปบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร จันทร์เจ้าปัดฝุ่นที่หน้าปกออก บนนั้นมีภาพสาวงามสวมชุดสีเขียวเข้ม ท่าทางเหมือนกำลังร่ายรำท่ามกลางแสงจันทร์แต่นั่นยังไม่น่าดึงดูดเท่ากับดวงตาของนางที่เป็นสีเขียวมรกตและรูปหน้าที่งดงามราวกับปีศาจจิ้งจอก บนปกมีชื่อหนังสือเขียนอยู่ เรื่อง “月天 ปิดผนึกหัวใจแม่ทัพปีศาจ” จันทร์เจ้าพลิกด้านหลังอ่านเรื่องย่อ มันเป็นนิยายจีนโบราณ เนื้อเรื่องคร่าว ๆ ก็คือนางร้ายของเรื่องเป็นน้องสาวของนางเอกมีนิสัยขี้เหวี่ยง ขี้วีน แต่ดูยังไงนางก็แค่เป็นคนตรง ๆ ที่โดนพี่สาวที่ดูแสนดีหลอกใช้ทำให้ตัวเองดูโดดเด่นเท่านั้น ยิ่งต่อหน้าองค์รัชทายาทด้วยแล้ว นางก็ยิ่งยั่วโมโหให้นางร้ายแสดงท่าทีร้ายกาจเพื่อต้องการให้ตัวเองดูน่าสงสาร เรียกร้องความสนใจจากองค์รัชทายาททั้ง ๆ ที่นางก็รู้ว่าน้องสาวชอบพอกับองค์รัชทายาทเช่นกัน แต่จุดพีคก็มาถึงเมื่อนางเอกได้รับหนังสือหมั้นหมายกับแม่ทัพปีศาจ ที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมและยังมีข่าวลือว่าภายใต้หน้ากากปีศาจที่เขาสวมใส่นั้นน่าเกลียดเสียยิ่งกว่าอสุรกาย นั้นทำให้นางคิดวิธีเอาตัวรอดโดยการจับน้องสาวของนางที่เป็นนางร้ายขึ้นเกี้ยวแต่งกับแม่ทัพปีศาจแทนตัวเอง เดี๋ยวก่อนนะ อ่านมาถึงตรงนี้ก็เริ่มสงสัยว่านี้นางเอกแน่นะวิ ไม่ใช่นางร้ายที่จับฉลากได้บทนางเอกชิมิ ทำไมนางถึงได้ชั่วขนาดนี้ นี่แค่อ่านตัวอย่างนะ ยังรู้สึกเกลียดนางเอกขนาดนี้ สงสารนางร้ายที่ซื่อเกินไป มีพี่สาวชั่ว ๆ จนทำให้ชีวิตนางพัง เสียงเจ้าหน้าที่แจ้งเตือนเวลาปิดทำการของห้องสมุดดังขึ้น ได้ยินอย่างนั้นจันทร์เจ้าก็รีบเอาหนังสือที่อยู่ในมือไปหยิบยืมที่เจ้าหน้าที่ทันทีก่อนที่ปิดซะก่อน “ยืมเล่มนี้ค่ะ” จันทร์เจ้ายื่นหนังสือไปที่เคาน์เตอร์พร้อมกับบัตรนักศึกษาเพื่อยืมหนังสือเล่มนั้น “นักศึกษา หนังสือเล่มนี้ไม่มีอยู่ในระบบนะ” เจ้าหนังที่หยิบหนังสือนิยายขึ้นมาดูอย่างมึนงง เพราะเธอก็เป็นบรรณารักษ์ที่จัดเรียงหนังสือเองทุกเล่มในห้องสมุดกลับไม่เคยเห็นหนังสือเล่มนี้มาก่อน อีกอย่างมันดูเก่ามาก ไม่มีทางที่ในห้องสมุดจะมีหนังสือที่เก่าขนาดนี้อยู่ “อ้าว แล้วหนูสามารถยืมได้มั้ยคะ” จันทร์เจ้าถามอย่างมึนงง แต่ยังไงเธอก็อยากอ่านหนังสือเล่มนี้มากอยู่ดี ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน “ไม่ต้องยืมหรอก เอาไปเถอะมันเก่าขนาดนี้หากเธอไม่ยืมไปก็ต้องทิ้งอยู่ดี” เจ้าหน้าที่มองหนังสือนั้นอีกครั้งก่อนที่จะกล่าวออกไปตรง ๆ “จริงเหรอคะ ขอบคุณมากค่ะ” จันทร์เจ้ากล่าวอย่างดีใจไม่คิดว่าอยู่ดี ๆ จะได้หนังสือฟรีมาหนึ่งเล่มถึงมันจะเก่ามากจนตัวหนังสือที่เขียนอยู่ด้านในเริ่มขาดหายไปบ้างช่วงบางตอนก็เถอะ แต่เธอก็อยากรู้อยู่ดีว่านางเอกชั่วนี้จะมีจุดจบชีวิตยังไง อย่าบอกว่ามีความสุขนะไม่งั้นเธอจับหนังสือเผาทิ้งแน่พร้อมยันต์สาปแช่งนักเขียน หลังจากที่จันทร์เจ้าจากไปแล้ว บนชั้นหนังสือนวนิยายด้านในส่วนลึกที่สุดที่จันทร์เจ้าพึ่งเดินออกมา ชั้นบนที่แต่เดิมเป็นที่อยู่ของนิยายเล่มเก่า บนนั้นมีหญิงงามสวมชุดจีนโบราณสีเขียวเข้ม นั่งห้อยขาลงมาด้วยเท้าเปลือยเปล่าพลางกวัดแกว่งไปมา ดวงตาสีมรกตจ้องมองไปยังทิศทางที่จันทร์เจ้าพึ่งเดินจากไป ริมฝีปากบางแดงก่ำราวหยดเลือดฉีกยิ้มกว้าง ยกมือบางขึ้นมาโบกมือไปมาเสมือนสัญญาณบางอย่าง ร่างของนางมีเส้นเลือดสีดำเด่นชัดทั่วทั้งร่าง ทำให้รู้ว่าสตรีนางนี้ไม่ใช่คนของโลกนี้อีกแล้ว “อะไรน่ะใครอยู่บนนั้น” เสียงเจ้าหน้าที่สาวที่กำลังเดินตรวจตรา ว่ายังมีนักศึกษาหลงเหลืออยู่อีกหรือไม่ เพราะว่าถึงเวลาปิดทำการแล้ว กลับมองเห็นเงาดำ ๆ นั่งอยู่บนชั้นหนังสือ ก็คิดว่ามีนักศึกษาเล่นพิเรนทร์ จึงรีบเดินไปหมายจะลากลงมาต่อว่าให้เข็ด แต่ยิ่งเดินเข้าไปใกล้มาเท่าไรเท้าที่ก้าวเข้าไปก็ยิ่งเริ่มช้าลง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนาเบิกกว้าง มองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนชั้นหนังสืออย่างหวาดกลัว ทันทีที่ดวงตาสีเขียวมรกตมองสบลงมาที่เธอริมฝีปากของวิญญาณดวงนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง แต่ไม่นานรอยยิ้มก็เลือนหายก่อนที่จะกระอักเลือดออกมา เลือดเป็นก้อนไหลทะลักออกมาราวกับน้ำพุพุ่งออกจากริมฝีปากบาง ดวงตาสีเขียวมรกตเริ่มแดงก่ำ พร้อมกับเลือดที่ไหลลงม

ลี่ถิงกลับมาทำงานที่ยังค้างคาอยู่ของเธอ เมื่อเห็นว่าถึงเวลาเลิกงานแล้ว เธอก็คว้ากระเป๋าขึ้นมา พร้อมกลับไปที่รถคู่ใจก่อนจะแวะตลาดใกล้ ๆ คอนโดของพี่เย่หานเพื่อซื้อของไปกินกับอีกฝ่ายที่ห้อง วันนี้ว่าจะแวะไปหาเขาสักหน่อยเพราะเขาไปดูงานที่ต่างมณฑลซะหลายวัน เขาจะดีใจมั้ยนะที่เธอแวะเข้าไปหาจะต้องดีใจอยู่แล้วสิ ใบหน้างามยิ้มออกมาอย่างสดใส เดินถือของต่าง ๆ ไปที่รถเพื่อไปที่คอนโดของเย่หานทันที เมื่อถึงหน้าห้องก็ใช้คีการ์ดสำรองปลดล็อกห้องเข้าไป แต่ก็ต้องสะดุดกับรองเท้าส้นสูงสีแดงสดที่ถูกถอดทิ้งอยู่ที่พื้นด้านล่าง เสื้อผ้าชิ้น ๆ ถูกถอดไปตามรายทาง รวมถึงชุดชั้นในไล้ไปจนถึงหน้าประตูห้องนอน เสียงที่ไม่ต้องบอกว่ากำลังมีกิจกรรมอะไรอยู่ด้านในดังออกมา ลี่ถิงใบหน้าชาวาบ หัวใจสั่นระรัวจนเหมือนภาพด้านหน้าเริ่มสั่นพร่าจนเธอเซถอยหลังทิ้งตัวลงบนโซฟา ภายในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมดมือทั้งสองกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อด้านในยิ่งความเจ็บปวดที่ฝ่ามือเด่นชัดเท่าไรก็ทำให้รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นด้านหน้านั้นเป็นเรื่องจริง ทำไมแฟนที่แสนดีของเธอถึงกล้าทำอย่างนี้ ใบหน้าของลี่ถิงย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ อารมณ์กรุ่นโกรธพุ่งทะยานจนร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน ลี่ถิงนั่งฟังคนทั้งคู่ประกอบกิจกรรมกันจนเสร็จ ทั้งคู่เดินออกมาอย่างอารมณ์ดี ลี่ถิงมองไปที่คนทั้งคู่นิ่ง ยิ่งเมื่อเห็นใบหน้าผู้หญิงที่อยู่กับเย่หานสายตาก็ยิ่งนิ่งลึกซะจน เย่หานที่เดินออกมาหน้าซีดเผือดรวมทั้งผู้หญิงคนนั้นที่เป็นน้องสาวต่างมารดาของเธอที่หลบหลังอยู่ด้านแต่ส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้ ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายได้เข้าไปทำงานที่เดียวกับเย่หานแต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องจะลงเอยเช่นนี้ "เสร็จแล้วเหรอคะ"

โปรย... หลิงซีขึ้นรถม้ามากับชินอ๋อง บรรยากาศภายในรถม้าเงียบสงบชินอ๋องเอนตัวพิงเบาะก่อนหลับตาลงแต่มือหนากลับกอบกุมมือของนางเอาไว้เบา ๆ หลิงซีที่เห็นเช่นนั้นใบหน้างามก็หันไปมองนอกหน้าต่าง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏออกมาใบหน้าขึ้นสีระเรื่อน้อย ๆ ก่อนที่รถม้าจะโยกตัวอย่างแรงเหมือนขยับหลีกหนีอะไรสักอย่าง จนหลิงซีพุ่งไปด้านหน้า ชินอ๋องคว้าเรียวแขนของนางดึงเข้ามาจนนางล้มนั่งลงบนตักของเขา “ท่านอ๋องเป็นอะไรมั้ย พ่ะย่ะค่ะ เมื่อกี้มีชาวบ้านถลาออกมาดีที่กระหม่อมหลบทัน” ทหารที่ทำหน้าที่ขับรถม้าตะโกนถามชินอ๋องอย่างร้อนรน “ข้าไม่เป็นไร” เสียงชินอ๋องนิ่งสนิท แต่ใบหน้างามตอนนี้กำลังยกยิ้มอย่างถูกใจ “เจ้ากินเต้าหู้ข้าอีกแล้วนะ ซีซี” ชินอ๋องเอ่ยออกมาเมื่อเห็นหลิงซีเกาะกุมอยู่บนหน้าอกกว้าง เพราะหาที่ยึด “ท่านอ๋องก็ปล่อยมือออกจากเอวของหม่อมฉันก่อนสิ เพคะ” หลิงซีใบหน้าแดงก่ำพยายามดันอกของชินอ๋องออก เพราะตอนนี้เขากระชับเอวนางจนร่างกายทุกส่วนแนบชิดกับเขาจนไม่เหลือช่องว่างแล้ว “ข้าปล่อยเจ้าแน่ แต่ต้องหลังจากที่ข้าลงโทษเจ้าก่อน” ชินอ๋องก้มลงใช้ริมฝีปากสีแดงสดประกบลงบนริมฝีปากบางของหลิงซี ปากหนาดูดดึงปากบางอย่างรุนแรงจนหลิงซีต้องเผยอปากออกเพื่อหายใจ แต่ก็ถูกลิ้นหนาพุ่งเข้ามาคว้านหาลิ้นเรียวเล็กเกี่ยวพันดูดดึงความหวานจากในโพล่งปากของนาง หลิงซีพยายามดันหน้าอกของชินอ๋องออก แต่ก็ต้านแรงของเขาไม่ได้จนเขายอมผละออกมาให้นางหายใจ เสียหอบหายใจกรุ่นร้อนของทั้งสองดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในรถม้า “ท่านอ๋อง ถึงหอฟู่เย่วแล้ว พ่ะย่ะค่ะ” ชินอ๋องแลบลิ้นออกมา ทำท่าจะก้มลงมาจุตพิตหลิงซีต่อแต่ก็ต้องชะงักไป เมื่อได้ยินเสียงทหารที่ทำหน้าที่ขับรถมาดังขัดขึ้นมาซะก่อน “เดี๋ยวข้าลงไป” ชินอ๋องก้มลงจุมพิตหลิงซีต่อ เขาดูดดึงริมฝีปากบางจนบวมเจ่อก่อนผละออกมามองใบหน้าแดงก่ำของหลิงซีอย่างพึงพอใจ แล้วก้มจุมพิตนางต่ออย่างอดใจไม่ไหว ทั้งสองใช้เวลาอยู่ในรถม้าเนิ่นนาน ทหารที่ทำหน้าที่ขับรถม้าก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยเรียกอีกครั้ง เมื่อทั้งสองลงมาจากรถม้า ทรงผมของหลิงซีก็ชี้ฟูเล็กน้อยและริมฝีปากบางก็บวมเจ่อออกมาอย่างเห็นได้ชัดจนไม่ต้องคาดเดาเหตุการณ์ภายในรถม้าเลยว่าเป็นเช่นไร หลิงซีใบหน้าแดงก่ำมองชินอ๋องอย่างตำหนิออกมาอย่างชัดเจน ต่างจากใบหน้าชินอ๋องมีรอยยิ้มบางปรากฏอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา จนผู้คนที่พบเจอต่างแปลกใจ ชินอ๋องจับมือเล็กของหลิงซีไม่ปล่อย ก่อนพานางเดินขึ้นไปที่ชั้นสามของหอฟู่เย่ว นิยายเรื่่อนสั้น ที่รวมทุกรส ไม่ว่าจะเป็น แก้แค้น ฟินจิกหมอน ฆ่าเลือดสาด กวนโอ้ยน่าปวดหัว ### เข้ามาส่องก่อนได้น่าาา ราคาน่ารัก อยากให้ทุกคนได้อ่าน ขอคอมเมนต์น่ารัก ๆ ให้กำลังไรท์ในการเขียนนิยายต่อไปด้วยน่าาา รักกกก นามปากกา 飛珍 เฟยเจิน ผู้เขียน Narokill โจวหลิงซีบุตรสาวแม่ทัพที่มีดีทุกอย่างกลับตกหลุมรักโง่ ๆ ให้กลับพ่อค้าจน ๆ คนหนึ่งหวังใช้ชีวิตธรรมดาอย่างสตรีชาวบ้านทั่วไป แต่แล้วความตั้งใจนั้นก็แตกสลายลงเมื่อชายอันเป็นที่รักได้พาสตรีอื่นเข้าบ้านแล้วที่น่าตกใจไปกว่านั้นทั้งคู่ต่างเป็นผัวเมียและมีลูกด้วยกันแล้วหนึ่งคน แล้วนางละ ความปวดใจนี้ยังไม่ทันเลือนหาย คนรักก็มาทรยศนาง เมื่อนางทำการค้าประสบความสำเร็จ มีร้านค้าของนางอยู่ทั่วทั้งแคว้น ความละโมบของชายอันเป็นที่รักก็ปรากฏสู่สายตามืดบอดของนาง แต่ถึงแม้นางจะเริ่มรู้ตัวแล้วแต่ก็ยังช้าไป เมื่อดาบคมกริบได้ทะลุผ่านหลังของนาง นางมองใบหน้าของชายที่นางยอมทิ้งทุกอย่างมาอยู่ด้วยด้วยแววตานิ่งสงบ ครั้งนี้ข้าและท่านตัดขาดกัน หากข้ามีโอกาสอีกครั้ง ความทุกทรมานนี้ข้าจะมอบให้ท่านอย่างสาสม “ข้ากลับมาแล้ว ท่านพี่” **** ขอฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจกันด้วยนะครับบบ

​โปรยย... องค์ชายสามที่ออกมาจากห้องทรงอักษร ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปที่จวนตระกลูหลี่ เมื่อมาถึงจวนตระกลูหลี่แล้วพ่อบ้านก็นำเขาไปรอพบหลี่จินหงที่ศาลา “ถวายพระพรองค์ชายสาม เพคะ”หลี่จินหงย่อถวายความเคารพองค์ชายสามอย่างเต็มพิธีการ แต่องค์ชายสามก็ยังไม่บอกให้นางลุกขึ้นจินหงเลยต้องย่อทำความเคารพอยู่ตรงนั้น เมื่อเวลาผ่านไปจนขาจินหงเริ่มชา “ไม่ต้องมากพิธี นั่งก่อนสิ” องค์ชายสามมองไปที่หน้าจินหงด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนที่จะจองมองลึกเข้าไปในดวงตาของจินหงมันหายไปแล้วแววตานั้นได้หายไปแล้ว แววตาที่เคยมองแต่เขามองด้วยความรักเทิดทูนเหนือสิ่งอื่นใด เขาพูดหรือให้นางทำอะไรนางไม่เคยขัดและไม่เคยตั้งคำถาม เขาอาจจะหลงระเริงบ้างเมื่อมีไป๋ฮวาเข้ามาเพราะเขาเชื่อว่าจินหงไม่มีทางที่จะหมดรักเขาได้ “เจ้าส่งจดหมายหาเสด็จพ่อ เช่นนั้นหมายความว่ายังไง เจ้ายังไมให้อภัยพี่อีกหรอพี่ขอโทษ เจ้าให้อภัยพี่ไม่ได้เชียวหรอ ส่วนเรื่องของไป๋ฮวาเจ้าไม่ต้องกังวลหากว่าเจ้ายอมแต่งเป็นพระชายา พี่จะไม่มีทางรับนางเข้าวังมาอย่าแน่นอน เจ้าให้โอกาสพี่สักครั้งได้หรือไม่ หากเจ้ายอมรับตอนนี้พี่จะให้เสด็จพ่อออกราชโองการเรื่องสมรสพระราชทานทันที เจ้าจะเป็นพระชาเอกของพี่แค่คนเดียวเท่านั้น” องค์ชายสามกล่าวออกมาเสียยืดยาว แต่จินหงก็ยังส่งยิ้มอ่อนๆมาให้ โดยที่ไม่เอ่ยอะไรออกมา “เจ้าจะให้พี่ทำอย่างไร เจ้าบอกมาพี่ทำให้เจ้าได้ทุกอย่าง หรือเจ้าอย่างให้พี่เอาพวกนางสนม หรือพวกอนุที่อยู่วังหลังของพี่ออกทั้งหมดพี่ก็ยอมทำเพื่อเจ้าได้ แค่เจ้ายอมมาเป็นพระชายาเอกของพี่”องค์ชายสามพูดออกมาก่อนที่จะลุกขึ้นเข้ามาหาจินหง แต่จินหงยืนขึ้นก่อนที่จะถอยหลังออกไป “คำตอบของหม่อมฉันก็ยังคงเหมือนเดิมเพคะ หม่อมฉันไม่อาจให้อภัยพระองค์ได้จริงๆ ต่อให้ตอนนี้พระองค์จะแต่งตั้งไป๋ฮวาเป็นพระชายาเอก หม่อมฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วเพคะ ต่อจากนี้ก็ขอให้พระองค์ทำตามใจตัวเองได้เต็มที หม่อมฉันจะไม่มีทางไปขัดขวางความรักของพระองค์เด็ดขาดเพคะ” จินหงเอ่ยออกไป ก่อนที่จะส่งยิ้มหวานไปให้องค์ชายสาม “ไม่มีทาง ตำแหน่งพระชายาเอกจะต้องเป็นเจ้าเท่านั้น”องค์ชายสามเดินมากระชากแขนจินหงเข้าหาตัวก่อนที่จะใช้มือกดลงบนลำแขนเรียวของจินหง “ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ ต่อให้พระองค์พูดยังไงหม่อมฉันก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจ”จินหงยังยืนยันหนักแน่น ก่อนที่นางจะส่งสายตาเกลียดชังที่มีไปให้องค์ชายสามอย่างปิดไม่มิดอีกต่อไป องค์ชายสามสะบัดแขนจินหงออก “เฮอะ รังเกียจ เกลียดชังข้างั้นหรอ หึ ต่อให้เจ้าจะอยากออกไปจากข้ามากแค่ไหน แต่จงจำไว้เจ้าไม่มีทางที่จะหนีข้าพ้น หลี่จินหง”ก่อนที่องค์ชายสามจะสะบัดผ้าคลุมเดินจากไปด้วยใบหน้าที่หลุดการควบคุมอย่าถึงที่สุด ยิ่งนางดิ้นรนที่จะจากไปเขายิ่งอยากได้นางมาไว้ข้างกายมากขึ้นเท่านั้น