มินตรา ศิระศิริ ต้องเดินทางจากบ้านเกิดเมืองนอนเพื่อเข้าร่วมพิธีการคัดเลือกนางห้ามของชีคอุสมัณ ฟามีย์ ลาฮานร์ หากแต่เพียงก้าวแรกที่เหยียบลงผืนแผ่นดินนั้นก็ทำเอาผู้เป็นตาลมจับ เมื่อหลานสาวคนสวยเกิดคิดพิเรนทร์แปลงร่างจากนางฟ้ากลายเป็นหญิงอัปลักษณ์เพื่อจะได้ไม่ต้องถูกเลือก หากแต่ฟ้าลิขิตไว้แล้วจะสามารถแก้ไขอะไรได้ ********************************************** “ฉันขอโทษ บอกสิคนดีว่าเจ็บตรงไหน” “อย่ามาตบหัวแล้วลูบหลังนะ” “ลูบอย่างอื่นได้ไหม” “คุณ!” “เอาละๆ เพื่อเป็นการขอโทษ เราไปเที่ยวกันดีกว่า ดูสิ หน้าช้ำไปหมดแล้ว ไม่รู้จะร้องอะไรนักหนา” “น้อยใจ” “ฮึ...” ชีคอุสมัณที่ทรงฟังไม่ถนัดจึงทรงย้ำถามอีกครั้ง แต่คนที่พลั้งปากออกไปหรือจะกล้าเผลออีกเป็นครั้งที่สอง จึงเฉไฉไปเรื่องที่ทรงบอกเมื่อครู่แทน “จะพาไปเที่ยวที่ไหนคะ” ชีคอุสมัณส่งแววพระเนตรแพรวพราวให้แทนคำตอบ เมื่อทรงเล็งเห็นถึงโอกาสงามที่จะทำให้เธอชอบทะเลทรายมากขึ้น ดินแดนแห่งมนต์ขลังนั้นถ้าได้สัมผัสย่อมหลงรัก ที่นี่ไม่ได้เถื่อนอย่างที่เธอคิดสักนิด ดูอย่างพระองค์สิ พระทัยดีจะตาย ที่ร้ายเมื่อครู่ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกัน

ด้วยคำว่าบุญคุณต้องทดแทน ทำให้พิรัมภายอมก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์กับ ชินบุตร บุรากานต์ แต่ชีวิตการแต่งงานไม่ได้สวยหรูอย่างที่คาดหวัง สามีของเธอไม่ได้ใจดีอย่างเทพบุตร ไม่ได้อ่อนโยนดั่งเช่นคุณชายในละคร และที่สำคัญเขาไม่ได้สนใจเธอสักนิด ไม่มีทาง! เธอจะไม่ยอมแพ้ให้กับชินบุตร ----------------------------------------------- “งานจะเริ่มตอนหนึ่งทุ่ม ตอนนี้สี่โมงเย็น แต่เราต้องเผื่อเวลาเดินทางด้วย เธอแต่งตัวทันหรือเปล่า” “เหลือเฟือค่ะ” “อย่าทำให้ฉันขายหน้านะ” “รับรองว่าจะสวยให้สุด สวยไม่ให้น้อยหน้าคนของคุณเลย” “ใคร?” ชินบุตรเลิกคิ้วด้วยความฉงน ใครคือคนของเขา แล้วเกี่ยวอะไรกับงานนี้ “ไปแต่งตัวสิคะคุณชิน เอาให้หล่อพอจะควงกับพริมได้เลยนะ” “หึ! เธอหรือฉันที่ควรจะชุบตัวให้ดูดี” ชายหนุ่มแสยะยิ้มแล้วหันหลังเดินจากไป “พริมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”

ลุค อิทธิฤทธิ์ เพรสฟอร์ด มหาเศรษฐีเพลย์บอยจอมเจ้าเล่ห์ เขาคือเทพบุตรผู้สง่างามและมากล้นไปด้วยเสน่ห์แห่งความเป็นบุรุษเพศ ชีวิตของเขาไม่เคยผูกติดกับสตรีนางใด ทว่าเทพบุตรก็เกิดพลาดท่าตกหลุมพรางที่พรหมลิขิตขุดล่อไว้ เมื่อไปถูกใจพนักงานสาวในบริษัทของตนเองที่ถูกลอกคราบจากสาวมอมแมมกลายเป็นนางฟ้าที่งดงงามและสุดเซ็กซี่ แล้วเขาจะทำเช่นไรเมื่ออยากได้ใจแทบขาด แต่เธอคนนั้นกลับวิ่งหนีราวกับว่าเขาคือจอมวายร้ายตัวอันตราย! ขวัญตะวัน ภาสไนย หญิงสาวผู้ถูกจอมวายร้ายอย่างอิทธิฤทธิ์จ้องจะตีกรอบล้อมวงให้อยู่ภายในอ้อมแขนทรงพลังของเขา แต่ทว่าหญิงสาวหรือจะยอมให้ผู้ชายจอมกระล่อนเข้าใกล้แม้เพียงปลายเส้นผม เธอปฏิเสธความสัมพันธ์ที่เขาหยิบยื่นให้อย่างไม่ไยดีและใช้ความเย่อหยิ่งถือดีเป็นเกราะป้องกันหัวใจ แต่เสน่ห์ที่ร้อนแรงของชายหนุ่มก็ทำลายกำแพงหนาสูงของเธอหมดสิ้น แผนการของเขาหลอกล่อเธอจนเผลอใจและกลายเป็นทาสความรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น! “ผมอยากได้คนที่ถอดเสื้อผ้าให้แบบถาวรไม่ใช่ชั่วคราว” อิทธิฤทธิ์ดันร่างบอบบางไปจนเกือบจะชิดกับผนังห้อง ก่อนจะใช้ฝ่ามือยันผนังห้องไว้ข้างหนึ่งส่วนอีกข้างยังคงโอบแผ่นหลังเนียนนุ่มไว้ไม่ปล่อย ขณะที่ขวัญตะวันก็ทั้งดิ้นทั้งผลักไสไม่ให้ชายหนุ่มได้เข้าใกล้เธอไปมากกว่านี้ “คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะคะ” “ผมต้องการความรับผิดชอบ” “ฉันจะเอาเสื้อสูทไปซักให้” “คุณรู้ไหมว่าตอนนี้ผมมีความคิดบางอย่าง ซึ่งมันไม่เคยเกิดขึ้นกับชีวิตของผมมาก่อน...ผมอยากได้เมีย!”

โลเวลล์ มาร์คิเดส นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของอาณาจักรกาสิโนอันยิ่งใหญ่ที่มั่งคั่งไปด้วยเงินตรา ภาพลักษณ์ที่สง่างามดุจเจ้าชายผู้แสนดีเป็นสิ่งที่คุ้นตาคนรอบข้าง รอยยิ้มและดวงตาทรงเสน่ห์คือสิ่งที่ใช้ล่อลวงใจสตรีให้ลุ่มหลง ทว่าคนอย่างเขาไม่เคยวางหัวใจไว้ในกำมือใคร แต่แล้วหน้ากากของเจ้าชายเป็นอันต้องปลิดปลิวไปกับสายลมด้วยฝีมือของแม่นักข่าวสาวฉายา ‘สไปซี่’ หล่อนทำให้เขาแค้นจนแทบกระอักออกมาเป็นเลือด พร้อมกับความสงสัยในเบื้องหลังตัวตนของเธอ เขาจึงต้องล่าและจับตัวเธอมาเพื่อเค้นหาความจริง ปลายอักษร ศินีณัฐ ไม่คาดคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะไร้ซึ่งความสงบสุขไปอีกนาน หลังจากการทำผิดพลาดอย่างมหันต์ด้วยการแอบถ่ายรูปวาบหวิวสยิวใจของมาเฟียหนุ่มจนกลายเป็นข่าวดังกระหึ่ม การคาดหวังว่าเขาจะปล่อยให้ลอยนวลเป็นเรื่องที่ยากยิ่ง แต่การยอมถูกจับเป็นเชลยโดยไม่มีการต่อสู้ย่อมไม่ใช่วิสัยของนักข่าวสุดแซ่บอย่างเธอเช่นกัน! “อย่ามาใช้วิธีสกปรกกับฉันนะ” “จอมบาปอย่างผมหาวิธีขาวสะอาดไม่เจอด้วยสิ” จบคำโลเวลล์ก็เข้าประชิดตัวหญิงสาวแล้วคว้าร่างอรชรไว้อย่างรวดเร็วเมื่อการเล่นไล่จับของเขาสมควรจะยุติสักที “คนชั่ว! คุณจะทำอะไรฉัน ปล่อยนะ” ปลายอักษรตะโกนลั่นสลับกับเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อคนตัวโตช้อนร่างของเธอขึ้นจากพื้นเข้าสู่วงแขนแข็งแกร็ง “เล่นเกมไงคนสวย มาดูกันว่าใครจะชนะ” โลเวลล์หัวเราะเสียงต่ำในลำคอ เกมไล่จับจบลงแล้วต่อไปคือเกมที่เพิ่มความสนุกขึ้นมาอีกระดับ “คนเลว ฉันจะฆ่าคุณ ถอยออกไปนะ” “ผมสะกดคำว่าถอยไม่เป็นซะด้วยสิ รู้จักแต่คำว่าลุย!” โลเวลล์ไม่ฟังเสียงด่าทออะไรทั้งนั้น นอกจากจะไม่ถอยแล้วยังยื่นมือข้างที่ว่างไปกระชากสายเสื้อคลุมที่เอวของหญิงสาวจนมันหลุดลุ่ย “คุณมันสารเลวที่สุด ใช้วิธีทุเรศแบบนี้กับผู้หญิง คุณมันไม่ใช่สุภาพบุรุษ!”

เขาต้องแต่งงานเพราะคำขอของมารดา เธอต้องแต่งงานเพราะคำว่าบุญคุณต้องทดแทน... “พี่ภาคินปล่อยนะ” ตีรณาร้องบอกเสียงเขียว ทั้งผลักทั้งดัน “หยุดร้องสักทีได้ไหม พี่ไม่ได้จะฆ่าจะแกงเธอสักหน่อย พี่กำลังให้ความสุขกับเธอต่างหาก” เขาบอกเสียงพร่า “ไม่! ไม่ต้องการ” “ไม่ทันแล้วตีรณา…นี่คือบทลงโทษที่เธออวดดีกับพี่ ไม่เอาทำพันธุ์งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ฝากลูกพี่ในท้องเธอสักคนแล้วกัน” ภาคินประกาศกร้าว ตีรณาหน้าซีดเผือด…ตอนนี้เขาไม่ใช่แค่เห็นขาอ่อน แต่เขาเห็นทุกอย่าง และกำลังจะครอบครองเป็นเจ้าของต่อจากนี้ “ไม่นะพี่…” ตีรณาร้องห้ามได้เพียงเท่านั้น เขาขยี้ปากบางอย่างไม่ปรานี ตีรณาหูอื้อตาพร่ามัว สติเลื่อนลอยก่อนจะดับวูบลงและแน่นิ่งในอ้อมแขนแกร่งนั้น ขณะที่ภาคินยังคงขยี้จูบบนปากนุ่มไม่ลืมหูลืมตา แต่ก็ต้องหยุดชะงักอย่างแปลกใจเมื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองจากร่างบาง “ต้นข้าว…ต้นข้าว…ตีรณา” เขาตบหน้าเธอเบาๆ เพื่อเรียกสติแต่ก็ไร้ผล “โธ่โว้ย…บ้าฉิบ”

แบรนดอน เรสตันเมอร์ริซ ถูกกล่าวหาจากภรรยาว่าไร้หัวใจ เย็นชาเหมือนเจ้าชายน้ำแข็ง หากแต่ความเป็นจริงคือ เขามีหัวใจ และมันถึงเวลาแล้วที่เขาจะตามทวงหัวใจตนเองคืนสักที ซึ่งคนที่ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำคือเธอเพียงผู้เดียวเท่านั้น...เพียงพบรัก เรสตันเมอร์ริซ *************************** “ถ้าคุณไม่หยุดเดิน เราจะได้เห็นดีกัน” “คุณไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ” “ถ้าอยากให้ผมเปลี่ยน คุณต้องเป็นคนจัดการเอง” “ฉันคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงตัวคุณได้หรอกค่ะ เพราะคุณไม่เคยยอมให้ใครเข้าใกล้หัวใจคุณอยู่แล้ว หรือแม้แต่มีส่วนในการใช้ชีวิตของคุณ ฉันยังได้เพียงแค่เฉียดเข้าใกล้เท่านั้น” “เวลาสี่ปีนับว่าคุ้มค่า ฝีปากกล้าขึ้นนะสาวน้อย” “ก็อยู่กับคนไร้หัวใจ ถ้าทำตัวอ่อนแอก็แพ้ทุกทางสิคะ” เพียงพบรักเชิดหน้าตอบอย่างท้าทาย เธอไม่คิดถอยแม้ว่าเขาจะก้าวเข้าใกล้อย่างคุกคามก็ตาม เธอจะพิสูจน์ให้เขาได้รู้ว่านับจากนี้ความกลัวจบสิ้นแล้ว “คุณว่าผม” “หรือว่าคุณมีหัวใจล่ะ” “ปากดี” แบรนดอนไม่อาจควบคุมตัวเองได้เลยในตอนนั้น ความรู้สึกคืออยากจะกำราบแม่ภรรยาสาวคนสวยให้รู้ฤทธิ์ความโกรธของสามีที่เจ้าหล่อนทิ้งขว้างมา แล้วเมื่อความต้องการอยู่เหนือเหตุผล มือใหญ่แสนจะแข็งแกร่งจึงกระชากร่างบางเข้ามาปะทะกับอกกว้าง ความรวดเร็วที่เป็นต่อทำให้หญิงสาวไม่อาจต้านพละกำลังได้ ก่อนที่เรียวปากหยักร้อนจะกระแทกลงมาบนเรียวปากนุ่มอย่างแรง

ใครๆ มองเธอว่าเป็นนางฟ้า แต่สำหรับเขาเธอคือนางมาร หากแต่เป็นนางมารยอดเสน่หาของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น ความเจ็บช้ำกล้ำกลืนทำให้ ‘ศุภสินี อาคิรัชน์’ ต้องทำใจยอมรับอย่างไม่มีทางเลือก เมื่อคนที่เธอเฝ้ารัก เฝ้าหวงกำลังจูงมือคนที่เขารักเข้าสู่ประตูวิวาห์ หากแต่เมื่อฟ้าลิขิตไว้ให้เราคู่กัน อุปสรรคใดเล่าจะขวางกั้น ความวุ่นวายจึงบังเกิด แล้วอย่างนี้ ‘ภูมิภักดิ์ ดิรชญาธร’ จะทำเช่นไรเมื่อผู้หญิงที่เขามอบตำแหน่งนางมารจอมวายร้ายให้ได้เปลี่ยนฐานะมาเป็น ‘เมีย’ “ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีคุณสมบัติที่จะมาเป็นเมียพี่ ถ้าอยากมากพี่จะสนองให้แต่ฐานะของเธอเป็นได้แค่นางบำเรอเท่านั้น ไม่ใช่เมียเก็บ เมียน้อย พูดง่ายๆ คือไม่มีสิทธิ์ใช้คำว่าเมีย…จำไว้” ศุภสินีเกร็งไปทั้งร่าง โกรธ เกลียด ริษยาและอยากเอาชนะ จะร้องก็ร้องไม่ออก เขาตราหน้าเธอว่าไม่มีสิทธิ์ได้ใช้คำว่าเมีย ดูถูกว่าเป็นได้แค่นางบำเรอ ถ้าอย่างนั้นนางมารร้ายคนนี้จะลบคำสบประมาทนั้น ‘ เธอจะเป็นเมียเขาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยน้ำตาก็ยอม’