‘สร้อย...เจ้าใช่รึไม่’ นายทหารรับจ้างถาม ‘ข้าจำดวงตาของเจ้าได้’ ถึงประโยคนี้ แก้วพอจะเข้าใจความหมายได้ เธอจึงนิ่งเงียบด้วยความน้อยใจ...คนที่เขาเป็นห่วง คือสร้อย ไม่ใช่เธอ ‘ปลอดภัยแล้ว อย่ากลัวเลย’ เขาใช้แขนโอบกอดร่างบางไว้แน่นขึ้นเพื่อหวังปลอบโยน แต่แก้วกลับยิ่งตัวสั่นมากขึ้นกว่าเดิม “ที่นี่คือเขตกับดักฝึกทหารที่ท่านบอกไว้ใช่มั๊ย” แก้วถามด้วยภาษาไทย หวังให้เขารู้ว่าเป็นเธอ ไม่ใช่สร้อย “ใช่...ว่าแต่ เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เนปาถามด้วยแววตาห่วงใยขณะสำรวจมองคนที่นั่งอยู่ในอ้อมอก แก้วรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาอีกแล้ว เธอจึงนั่งตัวเกร็งไม่ได้ตอบคำถามของเขา “ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม” นายทหารถามย้ำ   แต่แก้วยังไม่ตอบ เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นลม แขนขาอ่อนแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ